INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 29 października 2014 r. (data wpływu 4 listopada 2014 r.), uzupełnionym w dniach 12 i 19 grudnia 2014 r. (data wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania czynności sprzedaży działki – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 4 listopada 2014 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniach 12 i 19 grudnia 2014 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku opodatkowania czynności sprzedaży działki. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.
Dnia … 2013 r. do kancelarii Starostwa Powiatowego w … wpłynął wniosek …, działającego w imieniu Wnioskodawcy, …, o udzielenie pozwolenia na budowę wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną: przyłączy wody i kanalizacji sanitarnej z zewnętrznymi instalacjami na działce, nr ewid. …, położonej w …, gm. …. W dniu … 2013 r. Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa, na mocy decyzji nr …, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Panu … pozwolenia na budowę.
Dnia … 2013 r. w Kancelarii Notarialnej w …, ul. … Pani … oraz Pan … zawarli umowę sprzedaży powyżej wskazanej nieruchomości, w wyniku której Pan … nabył przedmiotową działkę do majątku osobistego za łączną kwotę … zł, numer księgi wieczystej …. Wskazany grunt stanowi działkę budowlaną. Dnia … 2014 r. Wnioskodawca nabył od Pani … następną nieruchomość, nr. ewid. …, za łączną kwotę … zł, numer księgi wieczystej …. Przedmiotowa działka stanowi nieruchomość rolną, która została przeznaczona pod zieleń użytkową. Nabywając powyższe nieruchomości, Pan … działał jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej. Wnioskodawca zaznacza, że nie nabywał wcześniej innych nieruchomości.
Jedna z działek, mianowicie nieruchomość rolna, była przeznaczona pod zieleń użytkową, druga zaś, nieruchomość budowlana, została nabyta na własne cele mieszkaniowe. Na działce budowlanej bowiem wzniesiono budynek mieszkalny. Podkreślenia wymaga fakt, że Pan …, nabywając przedmiotowe nieruchomości, nie zamierzał ich odsprzedawać. Niemniej jednak, w trakcie budowy domu jednorodzinnego, Podatnik uznał, że nabyta działka budowlana, nr ewid. …, jest za duża. Jego potrzeby mieszkaniowe bowiem okazały się mniejsze niż podejrzewał, a posiadane środki nie wystarczyły Jemu na dokończenie przedsięwziętej inwestycji budowlanej.
Mając powyższe na względzie, uznał, że zasadny jest podział działki, w wyniku którego nastąpiłoby wydzielenie z jednej nieruchomości kolejnej działki, która następnie winna być sprzedana. Środki uzyskane ze sprzedaży przedmiotowej działki Wnioskodawca zamierza przeznaczyć na budowę domu. A zatem planowana sprzedaż działki nie będzie dokonana w celach handlowych czy zarobkowych, lecz dla celów osobistych, tj. pokrycia wydatków mieszkaniowych. Przedmiotowego gruntu nie wykorzystywano w działalności gospodarczej, w tym również w działalności rolniczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.
Ponadto wskazany grunt nie był udostępniany osobom trzecim na podstawie umowy najmy, dzierżawy lub użyczenia. Wnioskodawca nie przygotowywał wskazanego gruntu do sprzedaży. Nie występował o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w związku z zamiarem sprzedaży wskazanej nieruchomości. Ponadto Wnioskodawca nie posiada innych gruntów, które zamierzałby sprzedać w przyszłości. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy planowana transakcja sprzedaży wydzielonej działki podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?
Zdaniem Wnioskodawcy, osoba fizyczna, dokonująca sprzedaży gruntu, polegającej na zbyciu części majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, tj. w celach handlowych, nie jest podatnikiem VAT. Wnioskodawca uważa, że wydzielona działka z nieruchomości, nr ewid. …, nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, ponieważ została nabyta dla własnych celów mieszkaniowych oraz należy do jego majątku osobistego. Zbycie wskazanej nieruchomości bowiem mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym.
Ponadto Wnioskodawca występuje jako osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, a planowana sprzedaż nie będzie miała charakteru działalności stałej, zorganizowanej czy też profesjonalnej. Co więcej, sprzedaż ta jest związana z przysługującym Wnioskodawcy prawem do rozporządzania własnym majątkiem.
Jak Wnioskodawca już wcześniej zaznaczył, przyszła sprzedaż przedmiotowej działki nie będzie dokonana w celach zarobkowych w sposób ciągły, lecz dla celów osobistych, tj. w zamiarze pokrycia wydatków mieszkaniowych w ramach kontynuacji budowy domu jednorodzinnego, a zatem nie może być uznana za wykonywanie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.).
Do podobnych wniosków doszedł WSA w Gliwicach (sygn. akt III SA/G1161/08) uznając, że „jeśli osoba fizyczna sprzedaje swój majątek, nie występując w roli przedsiębiorcy, nie prowadzi działalności gospodarczej, to nie jest podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży działek”. Podobny pogląd przedstawił także WSA w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 1217/07), który zaznaczył, że sprzedaż działek stanowiących majątek osobisty nie podlega opodatkowaniu VAT.
Podsumowując należy uznać, że o tym, czy dokonanie podziału gruntu na kilka działek i ich sukcesywna sprzedaż będzie opodatkowana podatkiem VAT, innymi słowy, czy dana osoba będzie występować w roli podatnika VAT, decydować będą przede wszystkim zamiary podatnika co do nieruchomości w momencie jej nabycia. Opodatkowaniu VAT powinna więc podlegać sprzedaż, jeżeli nieruchomość została nabyta w celach inwestycyjnych, tj. w celu dokonania podziału i odsprzedaży wydzielonych działek z zyskiem lub w celu wykorzystania w inny zarobkowy sposób (Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, 23 lipca 2008r. IBPP1/443-758/08/LSz (KAN-5007/05/08/KAN-7179/07/08)).
Jeżeli podatnik użytkował nieruchomość przez dłuższy czas, to nie można mówić, że dana osoba działała jako handlowiec będący podatnikiem VAT, a jedynie dokonywała sprzedaży swojego majątku prywatnego, wykonując tym samym swoje prawo własności (Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, 10 lipca 2008r., IBPP1/443-567/08/LSz (KAN-3677/4/08/KAN-6933/07/08; Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, 7 lipca 2008r., IPPP1/443-83/07-9/SM; Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, 9 czerwca 2008r., ILPP1/443-295/08-2/AK).
Ponadto w kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne znaczenie ma fakt czy w świetle zaprezentowanego we wniosku zdarzenia przyszłego Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął działania w zakresie obrotu nieruchomościami, podejmując środki podobne do tych, które są wykorzystywane przez producenta, handlowca i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 powyżej wskazanej ustawy. Należy zaznaczyć, że Wnioskodawca nie podjął takich działań. Przeciwnie, podejmował działania stanowiące zarząd majątkiem prywatnym. Wnioskodawca bowiem zamierza dokończyć budowę domu, aby w nim zamieszkać. Z powodu braku środków niezbędna jest sprzedaż nieużytkowanej części wskazanej nieruchomości.
Jednocześnie prezentując własne stanowisko w sprawie Wnioskodawca odwołał się do przepisów art. 10 ust. 1 pkt 8 i art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzupełnieniu do wniosku stwierdził jednak, że wniosek dotyczy wyłacznie podatku od towarów i usług oraz, że kwestie związane z podatkiem dochodowym od osób fizycznych nie budzą Jego wątpliwości. Wnioskodawcę interesuje jedynie zagadnienie wskazane w pytaniu zawartym w części G., poz. 69 złożonego wniosku. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Przez towary, stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 powołanej wyżej ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem był podatnikiem podatku od towarów i usług. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.
Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w ust. 2 ww. artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.
W świetle powyższego należy stwierdzić – mając również na uwadze aktualne orzecznictwo sądowe [w tym wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby (C-180/10) i Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć (C-181/10)] – że okazjonalna sprzedaż nieruchomości gruntowej, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest normatywnych przesłanek, aby uznać Wnioskodawcę za podatnika tego podatku.
Podkreślić należy, że powyższe orzeczenie TSUE wyznacza aktualnie kierunki interpretacyjne i stanowi podstawę orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, np. NSA z dnia 18 października 2011 r. (sygn. akt I FSK 1536/10), z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt I FSK 1658/11), z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt. I FSK 1656/11) oraz WSA z dnia 1 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 670/11), z dnia 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 730/11), które zapadły na tle wyroku Trybunału.
Należy mieć też na uwadze, że dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego wykorzystania i podejmowanych w odniesieniu do niego działań w całym okresie posiadania. Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych co stwierdził Trybunał Sprawiedliwości UE w orzeczeniu w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych.
„Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego powyżej orzeczenia C-291/92 wynika bowiem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania danej nieruchomości czy jej części w ramach majątku osobistego.
W niniejszej sprawie można więc uznać, że miało miejsce wykorzystywanie wyłącznie do celów prywatnych w całym okresie posiadania wyłącznie pod warunkiem, że Wnioskodawca nie dokonywał żadnych czynności przygotowawczych do zbycia, w szczególności inicjujących zmianę przeznaczenia gruntu, jego uzbrojenie i niezmiennie wykorzystywał go w taki sam sposób dla celów niegospodarczych (wskazanych celów mieszkalnych). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy trudno uznać Wnioskodawcę za podatnika podatku od towarów i usług, w związku z planowaną sprzedażą przedmiotowej działki.
Pomimo, że grunt spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy, to nie można uznać, że dokonując sprzedaży działki Wnioskodawca działa w charakterze handlowca. Okoliczności sprawy nie wskazują, aby opisany we wniosku grunt został nabyty w celach handlowych. Tym samym brak podstaw do konkluzji pozwalającej przypisać Wnioskodawcy statusu podatnika podatku od towarów i usług. Sprzedając opisaną we wniosku część nieruchomości, Wnioskodawca korzystać będzie z przysługującego Jemu prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Zatem ww. czynności sprzedaży oznaczają działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania.
Wnioskodawca dokonywać będzie zbycia gruntu należącego do majątku prywatnego. Z powołanych wyroków wynika bowiem, że podejmowanie zorganizowanych działań, takich jak podział gruntu na mniejsze działki, uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, wykonywanie czynności marketingowych, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną) a ponieważ w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia ze zbiorem tych zorganizowanych działań – sprzedaż nieruchomości należącej do majątku prywatnego – nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.
Wprawdzie w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca dokonuje budowy domu mieszkalnego w związku z czym wystąpił o pozwolenie na budowę. Jednak oznacza to, że od samego początku nie przyświecał Jemu cel handlowy/zarobkowy, tym bardziej, że z całokształtu okoliczności nie wynikają inne zorganizowane działania Wnioskodawcy wskazujące na odmienne zamiary. Zatem sprzedaż wydzielonej działki (grunt) nie będzie podlegała opodatkowaniu. Reasumując, potwierdzić należy poglądy Wnioskodawcy, że w związku z przedmiotową sprzedażą nie będzie działał On w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.
W konsekwencji sprzedaż opisanej we wniosku wydzielonej działki nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podkreślić należy, że niniejsza interpretacja została wydana w oparciu o przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, co oznacza, że w przypadku gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny (w szczególności wskazujący na zorganizowane działania Wnioskodawcy w kontekście wskazanego orzecznictwa), interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.