INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 4 listopada 2014 r. (data wpływu), uzupełnionym w dniu 18 listopada 2014 r. (data wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wystawienia przez pełnomocnika działającego w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy faktur, dokumentujących wykonywane czynności opodatkowane – jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 4 listopada 2014 r. został złożony ww. wniosek, uzupełniony w dniu 18 listopada 2014 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wystawienia przez pełnomocnika działającego w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy faktur, dokumentujących wykonywane czynności opodatkowane. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca dokonuje czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług i wystawia faktury. W miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę ma siedzibę inna spółka. Dwoje pracowników tej spółki otrzymało od Wnioskodawcy pełnomocnictwo do wystawiania faktur VAT w Jego imieniu i na Jego rzecz.
Są oni w stosunku do Wnioskodawcy osobami trzecimi – nie są pracownikami Wnioskodawcy i nie wiąże ich z Nim żaden stosunek prawny poza stosunkiem pełnomocnictwa. Faktury wystawiane są w ten sposób, że na fakturze jako sprzedawca widnieje Wnioskodawca, a pełnomocnik podpisuje się jako wystawca. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy faktury wystawione przez pełnomocnika w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy, w przypadku gdy Wnioskodawca dokonuje opodatkowanych czynności czynią zadość obowiązkom dokumentowania transakcji, określonym w ustawie o podatku od towarów i usług?
Zdaniem Wnioskodawcy, nie ma przeszkód, aby faktury wystawiane były przez pełnomocnika, który jest osobą trzecią. Nie zakazuje tego żaden przepis ustawy o podatku od towarów i usług, a zgodnie z zawartą w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu w polskim porządku prawnym, „co nie jest zakazane, jest dozwolone”. Jednocześnie, art. 220 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej dopuszcza, bez żadnych ograniczeń podmiotowych, wystawianie faktur przez osobę trzecią w imieniu i na rzecz podatnika.
Powołanie się na Dyrektywę jest o tyle uzasadnione, że obecnie nie budzi wątpliwości, że dyrektywy europejskie mogą być bezpośrednio stosowane przez obywateli poszczególnych państw Unii Europejskiej, a analiza przepisów prawa krajowego w zakresie VAT pod kątem ich zgodności z prawem wspólnotowym jest dopuszczalna. Obowiązywanie prawa wspólnotowego w polskim porządku prawnym oznacza, że w przypadku gdy przepisy Dyrektywy nie zostały implementowane do krajowego prawodawstwa i jednocześnie przepisy te są jasne i precyzyjne, to polski podatnik może je stosować bezpośrednio.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zasady fakturowania obowiązujące na gruncie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – od dnia 1 stycznia 2014 r. regulują nowe przepisy Działu XI „Dokumentacja” Rozdział 1 „Faktury”.
Jak stanowi art. 106a ustawy, przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do: sprzedaży, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1a, w których usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego i faktura dokumentująca te transakcje nie jest wystawiana przez usługobiorcę lub nabywcę towarów w imieniu i na rzecz usługodawcy lub dokonującego dostawy towarów; dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej - posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium: państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika, państwa trzeciego.
Zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
Na podstawie art. 106d ust. 1 ustawy, podmiot, o którym mowa w art. 106b ust. 1 pkt 1, nabywający towary lub usługi od podatnika może wystawiać w imieniu i na rzecz tego podatnika faktury: dokumentujące dokonanie przez podatnika sprzedaży na rzecz tego podmiotu, o których mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, dokumentujące dostawę towarów lub świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2 lit. b - jeżeli ten podmiot i ten podatnik wcześniej zawarli umowę w sprawie wystawiania faktur w imieniu i na rzecz tego podatnika, w której została określona procedura zatwierdzania poszczególnych faktur przez podatnika dokonującego tych czynności.
Faktury może wystawiać w imieniu i na rzecz podatnika również upoważniona przez niego osoba trzecia, w szczególności jego przedstawiciel podatkowy, o którym mowa w art. 18a, o czym stanowi art. 106d ust. 2 ustawy. Wskazany przepis art. 106d ustawy implementuje postanowienia obowiązujące w przepisach Unii Europejskiej. Jak stanowi art. 220 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE (Dz. Urz.
UE L z 2006 r., Nr 347/1, z późn. zm.), każdy podatnik upewnia się, że faktura została wystawiona przez niego, nabywcę lub usługobiorcę, lub w jego imieniu i na jego rzecz, przez osobę trzecią, w następujących przypadkach: dostaw towarów lub świadczenia usług dokonywanych przez niego na rzecz innego podatnika lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem; dostaw towarów, o których mowa w art. 33; dostaw towarów dokonanych na warunkach przewidzianych w art. 138; wszelkich zaliczek wpłaconych na jego rzecz przed dokonaniem jednej z dostaw towarów, o których mowa w pkt 1 i 2; wszelkich zaliczek wpłaconych na jego rzecz przez innego podatnika lub przez osobę prawną niebędącą podatnikiem przed zakończeniem świadczenia usług.
W złożonym wniosku poinformowano, że Wnioskodawca, wykonujący czynności opodatkowane, udzielił pełnomocnictwa na rzecz dwóch pracowników innej spółki do wystawiania faktur VAT w Jego imieniu i na Jego rzecz. Są oni w stosunku do Wnioskodawcy osobami trzecimi – nie są pracownikami Wnioskodawcy i nie wiąże ich z Nim żaden stosunek prawny poza stosunkiem pełnomocnictwa. Faktury wystawiane są w ten sposób, że na fakturze jako sprzedawca widnieje Wnioskodawca, a pełnomocnik podpisuje się jako wystawca. Wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się do kwestii możliwości wystawiania faktur w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy przez pełnomocnika.
Mając na uwadze treść powołanych przepisów prawa w powiązaniu z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym należy stwierdzić, że skoro Wnioskodawca pozostaje z dwoma pracownikami innej spółki wystawiającymi faktury na Jego rzecz i w Jego imieniu w umownym stosunku pełnomocnictwa, na podstawie którego uprawnione są one do tego typu czynności, tak wystawiane faktury czynią zadość wymogom przewidzianym w art. 106d ust. 2 ustawy.
Końcowo zaznacza się, że interpretacja rozstrzyga wyłącznie w kwestii dopuszczalności (uczynienie zadość wymogom ustawowym) wystawiania faktur przez pełnomocnika w imieniu i na rzecz Wnioskodawcy, albowiem z całokształtu treści wniosku nie wynika, aby inne kwestie odnoszące się do fakturowania miały być przedmiotem interpretacji. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art.
53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.