INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 12 lutego 2013 r. (data wpływu 18 lutego 2013 r.), uzupełnionym w dniu 23 kwietnia 2013 r. (data wpływu), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowych - jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 18 lutego 2013 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 23 kwietnia 2013 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży nieruchomości gruntowych. W przedmiotowym wniosku oraz jego uzupełnieniu, zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Na podstawie orzeczenia Komisji Majątkowej Parafia otrzymała budynki i nieruchomości rolne o powierzchni 103,8170 ha. W przeszłości Parafia nie nabywała nieruchomości.
W rozmowie z księdzem Biskupem zrodziła się myśl budowy na miejscu Domu Katechetycznego oraz nieskończonej jego części (są tylko fundamenty) Domu Spokojnej Starości dla osób świeckich. Powstanie tak poważnej inwestycji przekracza absolutnie możliwości finansowe Parafii. Ksiądz Biskup wyraził zgodę na sprzedaż 4 ha ziemi, aby w ten sposób zdobyć środki na budowę Domu Spokojnej Starości. Jego jedynym motywem jest sfinansowanie wspomnianego przedsięwzięcia. Chcąc kontynuować pracę dobroczynną Parafia musi pozyskać określone środki finansowe. Planuje zatem sprzedać 4 ha ziemi z przeznaczeniem na działki budowlane. Według zapisów księgi wieczystej Parafia jest właścicielem działki nr 72/19 o pow.
77.9148 ha. Działka ta stanowi majątek Parafii i nie jest związana z jakąkolwiek działalnością gospodarczą, ani też nie została nabyta w celu odsprzedaży. Nieruchomość przeznaczona do sprzedaży jest niezabudowana i nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy. Aby móc sprzedać teren o powierzchni 4 ha Parafia (z własnej inicjatywy, ale zgodą księdza Biskupa) dokonała jego podziału na działki o powierzchni ok. 3.000 - 4.000 m2 (łącznie 16 działek). Dla wszystkich 16 działek zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i są one ostateczne. Jest to procedura niezbędna do otrzymania kredytu bankowego na ewentualny zakup działki przez nabywcę.
Parafia złożyła wniosek do Gminnego Zakładu Komunalnego i Urzędu Gminy z zapytaniem o możliwość uzbrojenia działek. Na tą chwilę jednak nie ma takiej możliwości. Wystąpiła również do zakładu energetycznego o warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej. Parafia nie ogłaszała sprzedaży działek w mediach oraz biurach pośrednictwa. Grunty planowane do sprzedaży są przedmiotem umowy dzierżawy. Dzierżawca jest poinformowany, że będzie te grunty uprawiał do czasu ich sprzedaży.
Działalność Parafii związana jest przede wszystkim z kultem religijnym, ale także pracą dla społeczności lokalnej poprzez prowadzenie ogólnodostępnych spotkań o szeroko rozumianym spektrum pomocowym oraz inne dzieła wymagające odpowiedniego zaplecza (np. działalności charytatywnej). Działka rolna nr 72/19 nie jest wykorzystywana obecnie do głównej działalności Parafii. Parafia nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Nie dokonywała wcześniej powtarzalnych czynności dotyczących sprzedaży gruntów.
Planowana sprzedaż 4 ha ziemi z przeznaczeniem na działki budowlane jest działaniem w swym zamiarze okazjonalnym i sporadycznym, a uwarunkowana jest jedynie koniecznością pozyskania środków finansowych na wybudowanie tak potrzebnego ośrodka dla osób starszych. Takich domów brakuje w diecezji i województwie, a potrzeby są ogromne. Potwierdzane jest to przez mieszkańców w czasie duszpasterskich odwiedzin w okresie kolędowym. Parafia nie zamierza zbywać innych gruntów. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy Parafia, która nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, przy sprzedaży poszczególnych działek jest zobowiązana do zapłaty 23% VAT?
Zdaniem Parafii, nie jest przedsiębiorcą, czyli handlowcem, producentem, czy też usługodawcą, a co za tym idzie także podatnikiem VAT. Sprzedaż części majątku niewykorzystywanego w działalności gospodarczej nie powinna podlegać VAT. Majątek ten nie został nabyty w celu odsprzedaży, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości, jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom, nie może zostać uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci uznania Parafii za podatnika VAT. Dlatego Parafia uważa, iż sprzedaż części jej majątku nie podlega VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.
Stosownie do dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) - zwanej dalej ustawą - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Definicję towaru ustawodawca zawarł w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z tym przepisem przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.
Zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 Nr 16 poz. 93 ze zm.), rzeczami w rozumieniu niniejszego kodeksu są tylko przedmioty materialne. Z kolei w myśl art. 46 Kodeksu cywilnego, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.
W świetle art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu, lecz tylko wykonywana przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy.
Podatnikami - według zapisu ust. 1 tego artykułu - są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 powyższego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.
Stosownie do treści art. 693 § 1 Kodeksu cywilnego, przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Zatem dzierżawa jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że czynność w zakresie odpłatnego udostępniania (dzierżawy) gruntu, stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy. Z treści złożonego wniosku wynika, że Parafia (nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług) na podstawie orzeczenia Komisji Majątkowej otrzymała budynki i nieruchomości rolne o powierzchni 103,8170 ha. W przeszłości nie nabywała nieruchomości. Chcąc kontynuować pracę dobroczynną Parafia musi pozyskać określone środki finansowe. Planuje zatem sprzedać 4 ha ziemi z przeznaczeniem na działki budowlane. Według zapisów księgi wieczystej Parafia jest właścicielem działki nr 72/19 o pow. 77.9148 ha.
Nieruchomość przeznaczona do sprzedaży nie jest zabudowana i nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy. Aby móc sprzedać teren o powierzchni 4 ha Parafia dokonała jego podziału na działki o powierzchni ok. 3.000 - 4.000 m2 (łącznie 16). Dla wszystkich działek zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i są one ostateczne. Parafia złożyła wniosek do Gminnego Zakładu Komunalnego i Urzędu Gminy z zapytaniem o możliwość uzbrojenia działek. Na tą chwilę jednak nie ma takiej możliwości. Wystąpiła również do zakładu energetycznego o warunki przyłączenie do sieci elektroenergetycznej.
Parafia nie ogłaszała sprzedaży działek w mediach oraz biurach pośrednictwa. Grunty planowane do sprzedaży są przedmiotem umowy dzierżawy. Planowana sprzedaż 4 ha ziemi jest działaniem w swym zamiarze okazjonalnym i sporadycznym, a uwarunkowana jest jedynie koniecznością pozyskania środków finansowych na wybudowanie ośrodka dla osób starszych. Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe, powołane regulacje ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy odrębne stwierdzić należy, że sprzedaż przez Parafię działek, o których mowa we wniosku, będzie dokonana w ramach działalności gospodarczej, zdefiniowanej w art. 15 ust. 2 ustawy.
Zatem Parafia uzyska w tym zakresie status podatnika podatku od towarów i usług, a transakcja (transakcje) sprzedaży będzie (będą) podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Taka kwalifikacja prawnopodatkowa wiąże się przede wszystkim z faktem wykorzystywania przez Parafię gruntu wskazanego we wniosku w sposób ciągły dla celów zarobkowych poprzez oddanie w dzierżawę (odpłatna usługa) podmiotowi trzeciemu. Jest to równoznacznie z wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W tym kontekście nieprawidłowe jest uznanie przez Parafię, że działka nr 72/19 „nie jest związana z jakąkolwiek działalnością gospodarczą”.
Ponadto całokształt czynności, które Parafia podjęła, w celu przygotowania ww. gruntu do sprzedaży (tj. jego podział, uzyskanie dla każdej z wydzielonych działek decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dokonanie konkretnych działań zmierzających do ich uzbrojenia) przesądza, że Parafia podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez handlowców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Innymi słowy Parafia sprzedając ww. działki wystąpi w charakterze handlowca.
Powyższe rozstrzygnięcie znajduje również oparcie w aktualnym orzecznictwie sądowym [w tym wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby (C 180/10) i Emilian Kuć, Halina Jeziorska-Kuć (C 181/10)]. Przedmiotowe orzeczenie wyznacza aktualnie kierunki interpretacyjne i stanowi podstawę orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjny, np. NSA z dnia 18 października 2011 r. (sygn. akt I FSK 1536/10), z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 1658/11, z dnia 9 listopada 2011 r. (sygn. akt.
1656/11) oraz WSA z dnia 1 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 670/11), z dnia 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 730/11). Z powyższych wyroków wynika, że podejmowanie przez dany podmiot zorganizowanych działań, takich jak podział gruntu na mniejsze działki czy uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zabudowy, podjęcie czynności marketingowych, świadczy o tym, że czynności te przybierają formę zawodową (profesjonalną).
Biorąc zatem pod uwagę aktualny stan prawny stwierdzić należy, że planowana przez Parafię sprzedaż 16 działek będzie podlegała opodatkowaniu podstawową stawką podatku, tj. 23%, o której mowa w art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Działki te są bowiem przeznaczone pod zabudowę, w związku z wydaniem dla nich decyzji o warunkach zabudowy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) .
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.