Stanowisko Wnioskodawcy
Ad. 1.
Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż w przedstawionej w opisie stanu faktycznego sytuacji, moment wprowadzenia gazu ziemnego do sieci gazociągów kopalnianych nie powoduje powstania obowiązku podatkowego na podstawie art. 5 ust. 2a ustawy o PWNK (obowiązek podatkowy powstanie z chwilą wprowadzenia gazu ziemnego z kopalni do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo z chwilą załadunku gazu ziemnego na inny środek transportu, tj. w punktach PZO OP opisanych w stanie faktycznym).
Uzasadnienie:
Art. 5 ust. 2a ustawy o PWNK przewiduje, że w zakresie wydobycia gazu ziemnego lub ropy naftowej obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wprowadzenia gazu ziemnego lub ropy naftowej do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo z chwilą załadunku gazu ziemnego lub ropy naftowej na inny środek transportu.
W związku z tym, iż ustawodawca nie określił, co na gruncie PWNK należy rozumieć przez „sieć przesyłową” lub „sieć dystrybucyjną”, Wnioskodawca odwołuje się w drodze wykładni systemowej zewnętrznej, do uregulowań zawartych w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 z późn. zm; dalej: „Prawo energetyczne”). Zgodnie z powołaną ustawą:
sieć gazociągów kopalnianych (złożowych, kolektorowych i ekspedycyjnych) oznacza gazociąg lub sieć gazociągów wykorzystywane do transportu gazu ziemnego z miejsca jego wydobycia do zakładu oczyszczania i obróbki lub do terminalu albo wykorzystywane do transportu gazu ziemnego do końcowego przeładunkowego terminalu przybrzeżnego (art. 3 ust. 11c Prawa energetycznego),
sieć przesyłowa oznacza sieć gazową wysokich ciśnień, z wyłączeniem gazociągów kopalnianych i bezpośrednich, albo sieć elektroenergetyczną najwyższych lub wysokich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu przesyłowego (art. 3 ust. 11a Prawa energetycznego),
sieć dystrybucyjna oznacza sieć gazową wysokich, średnich i niskich ciśnień, z wyłączeniem gazociągów kopalnianych i bezpośrednich, albo sieć elektroenergetyczną wysokich, średnich i niskich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego (art. 3 ust. 11b Prawa energetycznego).
Zatem z powyższych przepisów wynika, że gazowe sieci przesyłowe i dystrybucyjne nie obejmują sieci gazociągów kopalnianych, które służą do transportu gazu ziemnego z miejsca jego wydobycia do zakładu oczyszczania i obróbki lub do terminalu albo wykorzystywane do transportu gazu ziemnego do końcowego przeładunkowego terminalu przybrzeżnego.
W konsekwencji nie powinno ulegać wątpliwości, że w przedstawionej w opisie stanu faktycznego sytuacji wprowadzenie przez Spółkę wydobytego gazu ziemnego do sieci gazociągów kopalnianych nie oznacza wprowadzenia gazu ziemnego do sieci przesyłowej lub do sieci dystrybucyjnej w rozumieniu art. 5 ust. 2a ustawy o PWNK, a zatem w momencie wprowadzenia gazu ziemnego do sieci gazociągów kopalnianych nie powstaje obowiązek podatkowy w PWNK na podstawie powołanej normy (obowiązek podatkowy powstanie z chwilą wprowadzenia gazu ziemnego z kopalni do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo z chwilą załadunku gazu ziemnego na inny środek transportu, tj. w punktach PZO OP opisanych w stanie faktycznym).
Ad. 2.
W ocenie Spółki, w przedstawionej w opisie stanu faktycznego sytuacji, moment załadunku ropy naftowej na środki transportu "wewnątrzkopalnianego" nie powoduje powstania obowiązku podatkowego na podstawie art. 5 ust. 2a ustawy o PWNK (obowiązek podatkowy powstanie z chwilą wprowadzenia ropy naftowej z kopalni do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo z chwilą załadunku ropy naftowej na inny środek transportu, tj. w punktach PZO OP opisanych w stanie faktycznym).
Uzasadnienie:
Art. 5 ust. 2a ustawy o PWNK przewiduje, że w zakresie wydobycia gazu ziemnego lub ropy naftowej obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wprowadzenia gazu ziemnego lub ropy naftowej do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo z chwilą załadunku gazu ziemnego lub ropy naftowej na inny środek transportu.
Ustawodawca nie określił przy tym, co na gruncie PWNK należy rozumieć przez „inny środek transportu”, ani też nie umieścił w ustawie o PWNK wyliczenia niezbędnych cech / kryteriów, które w ocenie ustawodawcy uprawniałyby do uznania danego środka transportu za „inny środek transportu” w rozumieniu ustawy o PWNK.
Wnioskodawca zauważa, że na wcześniejszym etapie prac legislacyjnych dotyczących ustawy o PWNK, istotnej zmianie - w rozważanym kontekście - podlegała treść ww. art. 5 ust. 2a ustawy o PWNK. Mianowicie, w pierwotnym projekcie zakładano, że obowiązek podatkowy w PWNK powstaje nie tylko w momentach określonych w obecnym brzmieniu ww. normy, ale również z chwilą wprowadzenia gazu ziemnego lub ropy naftowej do magazynu. Ostatecznie, wskazany moment wprowadzenia węglowodorów do magazynu nie znalazł odzwierciedlenia w brzmieniu uchwalonej ustawy o PWNK - jak bowiem wskazano w uzasadnieniu do projektu zmian legislacyjnych w tym zakresie:
Nieuwzględnienie przy powstawaniu obowiązku podatkowego w podatku od wydobycia niektórych kopalin wprowadzenia gazu ziemnego lub ropy naftowej do magazynu pozwoli odroczyć moment powstania obowiązku podatkowego do momentu wprowadzenia gazu ziemnego lub ropy naftowej do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo z chwilą załadunku gazu ziemnego lub ropy naftowej na inny środek transportu.”
Wnioskodawca wywodzi, iż powyższy kierunek zmian w ramach prac legislacyjnych, co wynika również z treści ww. uzasadnienia, wydaje się wskazywać, że celem art. 5 ust. 2a ustawy o PWNK w jego obecnym brzmieniu było objęcie obowiązkiem podatkowym tego etapu związanego z przesyłem / dystrybucją gazu ziemnego lub ropy naftowej, którego celem jest dostawa węglowodorów na rzecz ich kolejnych odbiorców w obrocie handlowym lub finalnych nabywców, z pominięciem wcześniejszego etapu związanego ściśle z procesem technologicznym, obejmującym przykładowo przetwarzanie wydobytych węglowodorów celem osiągnięcia wymaganych parametrów jakościowych zgodnie z normami albo gromadzenie i przygotowanie wydobytych węglowodorów do transportu z uwagi na ich właściwości fizyko-chemiczne.
Powyższy sposób rozumienia art. 5 ust. 2a ustawy o PWNK jest zgodny z konkluzją zaprezentowaną w pkt nr 1 niniejszego wniosku - z uwagi na fakt, że gazociągi kopalniane służą w procesie technologicznym zasadniczo do transportu gazu ziemnego z miejsca jego wydobycia do zakładu oczyszczania i obróbki celem osiągnięcia wymaganych parametrów jakościowych zgodnie z normami albo do gromadzenia i przygotowania wydobytych węglowodorów do transportu do punktu przeładunkowego (końcowego), to wprowadzenie gazu do ww. gazociągów kopalnianych nie powinno wiązać się na tym etapie z powstaniem obowiązku podatkowego w PWNK (na co również wskazuje wykładnia systemowa zewnętrzna).
W ocenie Spółki, analogicznie do powyższej sytuacji powinien być traktowany przedstawiony w opisie stanu faktycznego wewnątrzkopalniany transport ropy naftowej, która po wydobyciu z poszczególnych odwiertów jest transportowana rurociągiem lub za pomocą transportu samochodowego do kopalni, gdzie trafia do zbiornika znajdującego się na jej terenie.
Dodatkowo, należy podkreślić, że celem / efektem ww. wewnątrzkopalnianego transportu nie jest dostawa węglowodorów na rzecz ich kolejnych odbiorców w obrocie handlowym lub finalnych nabywców - Spółka pragnie bowiem zaznaczyć, że ropa naftowa wydobyta bezpośrednio ze złoża, która trafia do zbiornika na terenie kopalni (tj. ropa naftowa będąca przedmiotem transportu „wewnątrzkopalnianego”), nie może być samoistnym przedmiotem obrotu handlowego z uwagi na swoje właściwości chemiczne.
Transport „wewnątrzkopalniany” związany jest ściśle z procesem technologicznym, obejmującym przykładowo transport celem przetwarzania wydobytych węglowodorów albo, z uwagi na ich właściwości fizyko-chemiczne, celem gromadzenia i przygotowania wydobytych węglowodorów do dalszego transportu, tj. jeszcze przed ich wprowadzeniem do sieci przesyłowej lub dystrybucyjnej albo przed załadowaniem na inny (kolejny) środek transportu w celu dostarczenia do klienta za pomocą:
rurociągu (Oddział w Z.),
cystern kolejowych (Oddział w Z.),
cystern samochodowych (Oddział w S.).
Z powyższych względów, zdaniem Spółki, przez „inny środek transportu” w rozumieniu art. 5 ust. 2a ustawy o PWNK należałoby rozumieć tylko taki środek transportu, za pomocą którego wydobyta ropa naftowa zostaje wyprowadzona „na zewnątrz” kopalni w celu dostarczenia do klienta (tj. jak wskazano w opisie stanu faktycznego, rurociąg i cysterny kolejowe w przypadku oddziału w Z. i cysterny samochodowe w przypadku oddziału w S.). Powyższe określenie nie powinno natomiast obejmować - analogicznie jak w przypadku sieci gazociągów kopalnianych używanych do transportu gazu ziemnego - środków transportu używanych w ramach transportu „wewnątrzkopalnianego” ropy naftowej.
W konsekwencji, w przedstawionej w opisie stanu faktycznego sytuacji, moment załadunku ropy naftowej na środki transportu "wewnątrzkopalnianego" nie powinien powodować powstania obowiązku podatkowego na podstawie art. 5 ust. 2a ustawy o PWNK (obowiązek podatkowy powstanie z chwilą wprowadzenia ropy naftowej z kopalni do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo z chwilą załadunku ropy naftowej na inny środek transportu, tj. w punktach PZO OP opisanych w stanie faktycznym).
Ad. 3.
W ocenie Spółki, w przedstawionej w opisie stanu faktycznego sytuacji, pomiar ilości ropy naftowej, dla celów zastosowania art. 15a ust. 2 w zw. z art. 15a ust. 1 pkt 2) ustawy o PWNK, może być dokonywany u odbiorców w obrocie handlowym lub u finalnych nabywców za pomocą należących do nich urządzeń pomiarowych, a nie wcześniej, tj. w chwili wprowadzenia ropy naftowej do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo załadowania na inny środek transportu w celu dostarczenia jej za pomocą rurociągu, cystern kolejowych, cystern samochodowych na rzecz ww. odbiorców w obrocie handlowym lub na rzecz finalnych nabywców.
Uzasadnienie:
Zgodnie z art. 15a ust. 1 pkt 2 ustawy o PWNK, podatnik wydobywający gaz ziemny lub ropę naftową jest obowiązany do pomiaru, z zastosowaniem przyrządów pomiarowych, ilości ropy naftowej wprowadzonej w danym miesiącu do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo ropy naftowej załadowanej na inny środek transportu.
Powyższych pomiarów dokonuje się w chwili wprowadzania odpowiednio gazu ziemnego lub ropy naftowej do sieci albo w chwili ich załadunku na inny środek transportu (art. 15a ust. 2 ustawy o PWNK).
Odnosząc powyższe do sytuacji Spółki, w punkcie PZO OP (przy sprzedaży) dochodzi do pomiaru każdej partii sprzedawanej ropy naftowej za pomocą metod bezpośrednich. Oznacza to, że Spółka jest w stanie dokładnie określić te wartości w ramach każdej dostawy. Pomiary dokonywane są przed wydaniem lub po dotarciu ropy do klienta. Spółka przyjmuje do rozliczeń pomiar dokonany na własnych urządzeniach pomiarowych na PZO OP bądź też u odbiorcy (klienta) za pomocą należących do niego urządzeń pomiarowych.
W ocenie Spółki, przyjęcie do rozliczeń z tytułu PWNK pomiaru ilości ropy naftowej u odbiorców w obrocie handlowym lub u finalnych nabywców za pomocą należących do nich urządzeń pomiarowych realizuje cele wynikające z art. 15a ust. 2 w zw. z art. 15a ust. 1 pkt 2) ustawy o PWNK, ponieważ:
nie wpływa na określenie wysokości podstawy opodatkowania PWNK, gdyż wartość wydobytej przez Spółkę ropy naftowej będzie taka sama: (i) w momencie załadunku ropy przez Spółkę w celu jej wysyłki do klienta, oraz (ii) w momencie odbioru ropy dostarczonej klientowi przez Spółkę (w transporcie nie dochodzi do zmiany ilości ropy naftowej wydobytej przez Spółkę) - w konsekwencji, fakt przyjęcia do rozliczeń pomiarów ilości ropy naftowej dokonanych u odbiorcy nie spowoduje uszczuplenia należności publicznoprawnych związanych z faktem wykonywania przez Spółkę działalności opodatkowanej PWNK,
wynika z uwarunkowań o charakterze biznesowym - pomiar ilości ropy naftowej u odbiorcy z jednej strony pozwala odbiorcy na bezpośredni udział w procesie pomiaru i bieżącą kontrolę, czy ilość dostarczonej do niego ropy naftowej jest taka sama jak ilość zamówionej przez niego ropy naftowej, dając Spółce jednocześnie możliwość budowania swojego wizerunku jako podmiotu transparentnego, otwartego i budzącego zaufanie oraz zmniejsza ryzyko wystąpienia ewentualnych sporów z odbiorcą,
wysoki koszt instalacji infrastruktury umożliwiającej dokonywanie pomiarów przez Spółkę dla niskoproduktywnych odwiertów spowodowałby konieczność ich likwidacji ze względu na brak ich ekonomicznej opłacalności.
Powyższe stanowisko Spółki znajduje również potwierdzenie w treści uzasadnienia do projektu ustawy wprowadzającej przepisy art. 7b ust. 1 i 2 oraz art. 15a ust. 5 i ust. 6 do ustawy o PWNK (druk sejmowy Sejmu VII kadencji nr 2351; dalej: „Uzasadnienie”).
Uzasadnienie na str. 33 wskazuje, że: „(...) w art. 15a proponuje się zawarcie obowiązku przeprowadzania pomiarów, z zastosowaniem przyrządów pomiarowych, ilości gazu ziemnego lub ropy naftowej wprowadzonego w danym miesiącu do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo z chwilą załadunku gazu ziemnego lub ropy naftowej na inny środek transportu. Należy zauważyć, że podatnik będzie wykorzystywał na cele rozliczania podatku od wydobycia niektórych kopalin obecnie dokonywane pomiary (podkreślenie Spółki).
W ocenie Spółki, treść Uzasadnienia jednoznacznie wskazuje, że zamiarem ustawodawcy było umożliwienie wykorzystania stosowanych dotychczas, szeroko akceptowanych w praktyce biznesowej metod pomiaru (a w konsekwencji, również wykorzystania metody pomiaru u odbiorców w obrocie handlowym lub u finalnych nabywców za pomocą należących do nich urządzeń pomiarowych).
W konsekwencji, pomiar ilości ropy naftowej dla celów zastosowania art. 15a ust. 2 w zw. z art. 15a ust. 1 pkt 2) ustawy o PWNK może być dokonywany u odbiorców w obrocie handlowym lub u finalnych nabywców za pomocą należących do nich urządzeń pomiarowych, a nie wcześniej, tj. w chwili wprowadzenia ropy naftowej do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo załadowania na inny środek transportu w celu dostarczenia jej za pomocą rurociągu, cystern kolejowych, cystern samochodowych na rzecz ww. odbiorców w obrocie handlowym lub na rzecz finalnych nabywców.
Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1 i 2, natomiast nie podzielił stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 3 i uznał je za nieprawidłowe. W uzasadnieniu do pytania 3 Organ wskazał, iż z art. 15a ustawy na podmioty dokonujące wydobycia kopalin – gazu ziemnego i ropy naftowej – został nałożony obowiązek przeprowadzania pomiarów z zastosowaniem przyrządów pomiarowych ilości tych kopalin wprowadzanych w danym miesiącu do sieci przesyłowej lub sieci dystrybucyjnej lub też w momencie załadunku na inny środek transportu.
Dodatkowo, organ odniósł się do treści przepisu art. 15a ust. 1 pkt 2 ustawy, w którym zawarte jest stwierdzenie, że podatnik wydobywający ropę naftową obowiązany jest do pomiaru, z zastosowaniem przyrządów pomiarowych, ilości ropy naftowej wprowadzanej do sieci przesyłowej lub sieci dystrybucyjnej lub też w momencie załadunku na inny środek transportu. Zatem Organ stwierdził, że powołany przepis ustawy dotyczącej podatku od kopalin nakłada na podatnika dokonującego wydobycia ropy naftowej bezwzględny obowiązek dokonania dla celów ustalenia tego podatku pomiaru tej kopaliny. Ponadto przepis ten stanowi, że pomiar ropy naftowej powinien być dokonany w momencie wprowadzenia ropy naftowej do sieci przesyłowej lub sieci dystrybucyjnej lub też w momencie załadunku na inny środek transportu. Tak więc z przepisu tego dla celów ustalenia i poboru podatku nie wynika dowolność co do podmiotu dokonującego pomiaru wysyłanej do kontrahenta ropy naftowej, jak również moment dokonywania pomiaru dla celów podatkowych jest także ściśle określony. W ocenie Organu dla celów ustalenia podatku od wydobytych kopalin – tu ropy naftowej – przepisy tej ustawy nakładają powyższy obowiązek wyłącznie na podatnika tego podatku. Zatem nie jest możliwe w celu ustalenia podatku od kopalin dokonywanie pomiaru ropy naftowej przez kontrahenta, który nabył od Wnioskodawcy ropę naftową i przy użyciu urządzeń pomiarowych należących do kontrahenta.
Organ zwrócił także uwagę, że niezależnie od dołożonej staranności przez strony transakcji w trakcie transportu kopaliny mogą z rożnych przyczyn powstać ubytki i przy proponowanym pomiarze u kontrahenta w takiej sytuacji wartość należnego podatku od kopalin byłaby niższa niż przy pomiarze przez Wnioskodawcę wysyłanego towaru do kontrahenta.
Ze względu zatem na powyżej wymienione argumenty, Organ nie zgodził się ze stanowiskiem zajętym przez Wnioskodawcę odnośnie przyjmowania za podstawę wyliczenia należnego podatku od kopalin na podstawie pomiaru i przy zastosowaniu urządzeń pomiarowych nabywcy ropy naftowej.
Dodatkowo, Organ stwierdził, że na podstawie art. 15a ust. 1 pkt 2 ustawy to na Wnioskodawcy, jako na podatniku wydobywającym ropę naftową, ciąży obowiązek dokonania jej pomiaru z zastosowaniem własnych urządzeń pomiarowych oraz pomiar ten musi być dokonany w momencie wprowadzenia ropy naftowej do sieci przesyłowej lub sieci dystrybucyjnej lub też w momencie załadunku na inny środek transportu.
Pismem z dnia 2 listopada 2015 r. Spółka wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z wezwaniem o usunięcie naruszenie prawa poprzez sprostowanie wydanej interpretacji w zakresie uznania dokonania pomiarów transportowanej ropy naftowej u finalnego odbiorcy (kontrahenta) z zastosowaniem urządzeń pomiarowych należących do tego kontrahenta dla celów wyliczenia podatku od kopalin za prawidłowe. Spółka argumentowała, iż sprostowania wymaga stanowisko organu podatkowego, stwierdzające, iż podatnik wydobywający ropę naftową jest obowiązany do dokonania jej pomiaru z zastosowaniem własnych urządzeń pomiarowych oraz iż pomiar ten musi być dokonany w momencie wprowadzenia ropy naftowej do sieci przesyłowej lub sieci dystrybucyjnej lub też w momencie załadunku na inny środek transportu. Spółka podkreślała, iż ww. przepis nie nakłada na podatnika obowiązku pomiaru jedynie przy użyciu urządzeń pomiarowych należących do niego. Zgodnie jednak z art. 15a ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy podatnik ma obowiązek zapewnić pomiar ropy naftowej wydobytej i wprowadzonej w danym miesiącu do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo ropy naftowej załadowanej na inny środek transportu.
Dodatkowo, Wnioskodawca zaznaczył, iż w ramach umowy z kontrahentem nabywającym ropę naftową zapewniany jest pomiar ropy naftowej załadowanej na cysternę. Odbywa się to zgodnie z obowiązującą instrukcją przyjmowania dostaw ropy naftowej i kondensatu ze Spółką S.A. O/S., obowiązująca w J. S.A. stanowiącej załącznik do umowy sprzedaży. Zgodnie z cytowaną Instrukcją Spółka codziennie do godziny 10:00 przekazuje drogą faksową lub telefoniczną awizację ilościową autocystern, które w danym dniu dojada do J. S.A. z ropą naftową. Zatem stosownie do argumentacji Spółki, każda dostawa ropy naftowej jest opomiarowana / ważona w tym samym dniu, w którym została załadowana na autocysternę.
Dodatkowo, Spółka podniosła argument, iż obowiązek zakupu dodatkowych, własnych urządzeń pomiarowych jedynie na potrzeby podatku od wydobycia niektórych kopalin przyczyniłoby się do braku opłacalności/nierentowności tych kopalni co skutkowałoby ich zamknięciem. Dodatkowo, Spółka wskazała, iż ustalenie podstawy opodatkowania dla celów podatku od wydobycia niektórych kopalin na podstawie pomiarów ilości ropy naftowej za pomocą urządzeń pomiarowych należących do nabywcy realizuje cele wynikające z art. 15a ust. 2 w związku z art. 15a ust.1 pkt 2 ustawy o podatku od wydobycia niektórych kopalin, ponieważ:
Spółka zapewnia pomiar, z zastosowaniem przyrządów pomiarowych, ilości ropy naftowej załadowanej na cysternę
nie wpływa na ustalenie wysokości podstawy opodatkowania, gdyż wartość ropy naftowej załadowanej na cysternę i wysłanej do odbiorcy m.in. celem jej zważenia jest taka sama jak wartość ropy naftowej podlegającej pomiarowi przez odbiorcę ( w transporcie nie dochodzi do zmiany ilości ropy naftowej wydobytej przez Spółkę
zarówno transport jak i pomiar przez odbiorcę odbywają się w tym samym dniu.
Pismem z dnia 2 grudnia 2015 r Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 16 października br dotyczącej podatku od wydobycia niektórych kopalin.
Po zapoznaniu się z materiałami sprawy Minister Finansów zważył, co następuje:
Opodatkowanie wydobywanego gazu ziemnego i ropy naftowej regulują przepisy ustawy z dnia 2 marca 2012 r. o podatku od wydobycia niektórych kopalin (Dz.U. z 2012 r. poz. 362 z późn. zm.). Regulacje dotyczące gazu ziemnego i ropy naftowej wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
Zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy w zakresie wydobycia gazu ziemnego lub ropy naftowej obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wprowadzenia gazu ziemnego lub ropy naftowej do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo z chwilą załadunku gazu ziemnego lub ropy naftowej na inny środek transportu.
Jeżeli nie można określić dnia, w którym powstał obowiązek podatkowy w związku z wyprodukowaniem koncentratu, wydobyciem urobku rudy miedzi, wydobyciem gazu ziemnego lub wydobyciem ropy naftowej za dzień jego powstania uznaje się dzień, w którym organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej stwierdził dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu (ust. 3 art. 5).
W myśl art. 7a ust. 5 ustawy ilość wydobytego gazu ziemnego oraz wydobytej ropy naftowej określa się na podstawie pomiarów w punktach wprowadzenia gazu ziemnego lub ropy naftowej do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo z chwilą załadunku gazu ziemnego lub ropy naftowej na inny środek transportu.
Zgodnie z art. 7a ust. 7 ustawy stawka podatku w zakresie wydobycia ropy naftowej wynosi:
3% – w przypadku wydobycia ropy naftowej ze złoża, którego średnia przepuszczalność nie przekracza 0,1 milidarcy oraz średnia efektywna porowatość nie przekracza 10%;
6% – w przypadku wydobycia ropy naftowej ze złoża innego niż określone w pkt 1.
Dla wydobycia gazu ziemnego lub ropy naftowej z dna morskiego stosuje się odpowiednio stawki podatkowe określone w ust. 6 pkt 1 oraz w ust. 7 pkt 1 (ust. 8 art. 7a).
Jak stanowi art. 15a ust. 1 i 2 ustawy podatnik wydobywający gaz ziemny lub ropę naftową jest obowiązany do:
pomiaru, z zastosowaniem przyrządów pomiarowych, ilości gazu ziemnego wprowadzonego w danym miesiącu do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo gazu ziemnego załadowanego na inny środek transportu;
pomiaru, z zastosowaniem przyrządów pomiarowych, ilości ropy naftowej wprowadzonej w danym miesiącu do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo ropy naftowej załadowanej na inny środek transportu;
pomiaru, w tym również metodami pośrednimi, ilości wydobytego gazu ziemnego, wykorzystanego na cele badawcze w danym miesiącu;
pomiaru, w tym również metodami pośrednimi, ilości wydobytej ropy naftowej, wykorzystanej na cele badawcze w danym miesiącu;
w przypadku zwolnienia, o którym mowa w art. 7b ust. 1 – pomiaru, w tym również metodami pośrednimi, ilości wydobytego gazu ziemnego – w odniesieniu do odwiertu rozpoznawczego lub wydobywczego;
w przypadku zwolnienia, o którym mowa w art. 7b ust. 2 – pomiaru, w tym również metodami pośrednimi, ilości wydobytej ropy naftowej – w odniesieniu do odwiertu rozpoznawczego lub wydobywczego.
Pomiarów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, dokonuje się w chwili wprowadzania odpowiednio gazu ziemnego lub ropy naftowej do sieci albo w chwili ich załadunku na inny środek transportu.
Art. 16 ustawy stanowi, że:
Podatnik jest obowiązany do dokumentowania i ewidencjonowania wyników pomiarów, o których mowa w art. 15 ust. 1, 2 i 5 oraz w art. 15a ust. 1, a także ilości miedzi oraz srebra zawartych w urobku rudy miedzi lub koncentracie.
Ewidencja może być prowadzona w formie elektronicznej.
Podatnik jest obowiązany przechowywać ewidencję i dokumenty związane z jej prowadzeniem do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Minister właściwy do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, zakres danych, jakie powinna zawierać ewidencja, uwzględniając potrzebę prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania.
Z powołanych wyżej regulacji wynika, że ustalenie ilości wydobytego gazu ziemnego oraz ilości wydobytej ropy naftowej dla celów ustalenia wydajności danego odwiertu rozpoznawczego lub wydobywczego (co może skutkować zastosowaniem zwolnienia podatkowego), może odbywać się nie tylko w sposób bezpośredni, ale także poprzez zastosowanie pośrednich metod pomiaru.
Wydane na podstawie ww. delegacji ustawowej rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 16 października 2014 r. w sprawie zakresu danych ewidencji dotyczącej wydobycia niektórych kopalin (Dz.U. z 2014 r. poz. 1422) reguluje kwestie związane z ewidencjonowaniem wydobywanych kopalin zarówno przeznaczonych do sprzedaży jak i przekazywanych w celach badawczych; przy czym należy wskazać, że przepisy § 4-9 oraz § 10 w zakresie dotyczącym ewidencji pomiarów ilości wydobytych gazu ziemnego oraz ropy naftowej wejdą w życie z dniem 1 stycznia 2016 r.
Stosownie do § 5 rozporządzenia ewidencja pomiarów ilości wydobytej przez podatnika ropy naftowej wprowadzonej w danym miesiącu do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo załadowanej na inny środek transportu zawiera:
ilość ropy naftowej, o której mowa w art. 7a ust. 7 pkt 1 ustawy, wyrażoną w tonach i zaokrągloną do 2 miejsc po przecinku;
ilość ropy naftowej, o której mowa w art. 7a ust. 7 pkt 2 ustawy, wyrażoną w tonach i zaokrągloną do 2 miejsc po przecinku;
ilość ropy naftowej, o której mowa w art. 7a ust. 8 ustawy, wyrażoną w tonach i zaokrągloną do 2 miejsc po przecinku.
Stosownie do art. 15a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od wydobycia niektórych kopalin zobowiązuje podatnika wydobywającego ropę naftową do pomiaru, ilości ropy naftowej wprowadzonej w danym miesiącu do sieci przesyłowej lub bezpośrednio do sieci dystrybucyjnej albo ropy naftowej załadowanej na inny środek transportu z zastosowaniem przyrządów pomiarowych. Tym niemniej cytowane przepisy nie wskazują, iż urządzenia te muszą obligatoryjnie być jego własnością. Zatem organ błędnie wywiódł, iż pomiar dokonywany być musi w z użyciem wyłącznie własnych urządzeń pomiarowych podatnika.
Przedstawione zdarzenie przyszłe wskazuje, iż proces technologiczny opisany przez Wnioskodawcę umożliwia zapewnienie pomiaru, z zastosowaniem przyrządów pomiarowych innych niż należące do podatnika w sposób gwarantujący ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem od wydobycia niektórych kopalin w odniesieniu do ropy naftowej, która została załadowana na cysternę i dostarczona do pomiaru z użyciem urządzeń pomiarowych należących do kontrahenta.
W świetle powyższego Dyrektor Izby Skarbowej błędnie wywiódł, iż Wnioskodawca nie może dokonywać pomiarów ropy naftowej na urządzeniach pomiarowych należących do kontrahenta.
Jednocześnie mając na uwadze, iż w punkcie PZO OP (przy sprzedaży) dochodzi do pomiaru sprzedawanej ropy naftowej za pomocą metod bezpośrednich, można wywieźć, iż Spółka jest w stanie dokładnie określić te wartości w ramach każdej dostawy. Pomiary dokonywane są przed wydaniem i po dotarciu ropy do klienta. Spółka przyjmuje do rozliczeń pomiar dokonany na własnych urządzeniach pomiarowych na PZO OP bądź też u odbiorcy (klienta) za pomocą należących do niego urządzeń pomiarowych. Przy czym w sytuacji pomiaru u kontrahenta wprowadzony jest mechanizm awizacji ilościowej autocystern z X. Stosownie do cytowanej Instrukcji Spółka codziennie do godziny 10:00 przekazuje drogą faksową lub telefoniczną awizację ilościową autocystern, które w danym dniu dojadą do J. S.A. z ropą naftową. Każda dostawa ropy naftowej jest opomiarowana / ważona w tym samym dniu, w którym została załadowana na autocysternę.
Reasumując Minister Finansów stwierdza, iż dokonaną z upoważnienia Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie interpretację indywidualną w części stwierdzającej, iż nieprawidłowe jest dokonywanie pomiarów transportowanej ropy naftowej u finalnego odbiorcy (kontrahenta) z zastosowaniem urządzeń pomiarowych należących do tego kontrahenta dla celów wyliczenia podatku od wydobycia niektórych kopalin - należy uznać za nieprawidłową.
Zmieniona interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 20 lipca 2015 r. i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienionej interpretacji.
Wnioskującemu przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).
Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Minister Finansów, ul. Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.