Interpretacja indywidualna JST Organ JSTz 8 września 2026 r., sygn. PD.310.1.2026

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO Prezydent Miasta Chorzów (dalej: Organ podatkowy, Prezydent) działając na podstawie art. 14j § 1 i § 3 w związku z art. 14b, 14c, art. 14d i art. 14k ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (t.j.

Dz. U. z 2026 r., poz. 622 z późn. zm., dalej: Ordynacja podatkowa.) stwierdza, że stanowisko X (dalej: Podatnik, Spółka, Wnioskodawca) przedstawione we wniosku z dnia 19 maja 2026 roku, zgodnie z którym z uwagi na prowadzoną działalność, stanowiącą w istocie realizację zadań publicznych na rzecz ogółu społeczności, która nie jest i nie może być nakierowana na osiąganie zysku, w odniesieniu do Wnioskodawcy nie znajduje zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL, a tym samym wszystkie posiadane przez niego grunty, budynki i budowle nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w konsekwencji czego grunty i budynki powinny podlegać opodatkowaniu według stawek właściwych dla gruntów i budynków pozostałych, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit. e UPiOL, natomiast budowle nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE W dniu 19 maja 2026 roku na adres do e-Doręczeń Prezydenta wpłynął wniosek X z siedzibą w A. przy B., NIP: XXXXX, KRS: XXXXX, reprezentowanej przez doradcę podatkowego Y o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości (dalej: Wniosek).

Z uwagi na braki formalne wniosku w zakresie opisu stanu faktycznego, Organ podatkowy postanowieniem nr PD.310.1.2026.MŁ z dnia 19 czerwca 2026 roku wezwał Wnioskodawcę za pośrednictwem Osoby reprezentującej do ich uzupełnienia poprzez: 1. wyraźne oddzielenie opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego od uzasadnienia stanowiska Wnioskodawcy (przykładowo w zakresie rozważań Podatnika co do uznania rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej za wykonywanie zadań o charakterze użyteczności publicznej, jak również w zakresie stwierdzenia, że jego działalność nie ma charakteru zarobkowego); 2. wskazanie jakie dokładnie rodzaje działalności Spółka prowadzi zgodnie ze Statutem oraz jakie rodzaje działalności zostały zgłoszone do KRS; 3. wyjaśnienie czy odpłatność za poszczególne atrakcje jest odgórnie regulowana, np. poprzez taryfy zatwierdzane przez organy administracji publicznej, czy też ceny są ustalane autonomicznie na podstawie wewnętrznych kalkulacji ekonomicznych, rynkowych i biznesowych; 4. wyjaśnienie czy czynsz uzyskiwany od podmiotów trzecich z tytułu udostępniania im nieruchomości jest kalkulowany w oparciu o stawki rynkowe; 5. wskazanie jakie przychody finansowe, pozostałe przychody operacyjne oraz zysk/stratę netto osiągał Wnioskodawca w ostatnich pięciu latach podatkowych; 6. wyjaśnienie, czy cały teren X jest ogólnodostępny skoro zlokalizowane są na nim prywatne biznesy i odpłatne atrakcje turystyczne oraz organizowane są prywatne eventy; 7. wyjaśnienie, czy Podatnik ujmuje posiadane przez siebie nieruchomości w ewidencji środków trwałych dla celów podatkowych i księgowych; 8. wyjaśnienie, czy Wnioskodawca ujmuje wydatki ponoszone na utrzymanie nieruchomości (np. uiszczany podatek od nieruchomości) w kosztach podatkowych dla potrzeb podatku dochodowego; 9. wyjaśnienie, czy Wnioskodawca kwalifikuje uzyskiwane z nieruchomości przychody (np. z najmów i dzierżaw) jako przychody dla potrzeb podatku dochodowego; 10. wyjaśnienie jakie okoliczności faktyczne, ekonomiczne, prawne lub organizacyjne powodują, że działalność Spółki opisana we Wniosku nie jest, w ocenie Wnioskodawcy, nakierowana na zysk; 11. wyjaśnienie czy Spółka w latach ubiegłych faktycznie przeznaczała środki na kapitał zapasowy lub inne kapitały własne oraz jaki był związek tych działań z działalnością opisaną we Wniosku.

W dniu 10 lipca 2026 roku na skrzynkę e-Doręczeń Urzędu Miasta Chorzów wpłynęło pismo Wnioskodawcy stanowiące odpowiedź na ww. wezwanie, w którym m.in. zmodyfikowano/uzupełniono przestawiony opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a także udzielono wyjaśnień na zadane pytania. Jednocześnie z uwagi na upływ dodatkowych 3 tygodni, związany z oczekiwaniem na uzyskanie niezbędnej odpowiedzi, Organ podatkowy postanowieniem nr PD.310.1.2026.MŁ z dnia 17 sierpnia 2026 roku poinformował Osobę reprezentującą Spółkę o nowym terminie do wydania interpretacji podatkowej. I. We Wniosku doprecyzowanym pismem z dnia 10 lipca 2026 roku przedstawiono następujący opis stanu faktycznego.

Wnioskodawca deklaruje do opodatkowania podatkiem od nieruchomości: nieruchomości i obiekty (grunty, budynki i budowle) zlokalizowane na terenie (...) o charakterze publicznym – głównymi korzystającymi zasadniczej części nieruchomości i obiektów Wnioskodawcy, tj. części (...) X są mieszkańcy miasta A. oraz okolicznych gmin, korzystający z infrastruktury X w celach (...). Początkowo przestrzenią X zarządzało przedsiębiorstwo państwowe, natomiast obecnie funkcję tę pełni Wnioskodawca. (…). Jedynym akcjonariuszem X jest (...). Podstawę działalności Wnioskodawcy stanowi Statut, który m.in. definiuje działalność Wnioskodawcy.

Zgodnie z (...) Statutu „Spółka w szczególności podejmuje działania w zakresie:” (...) Wyżej wymienione zadania statutowe stanowią wyłączne zadania X. Działalność X obejmuje określone działania w obszarze (...). Ponadto, zgodnie z § (...) Statutu „(...)”. X powstał jako wyodrębniona jednostka powołana przez Województwo do realizacji części zadań Województwa. Charakter działalności X i rodzaj wykonywanych przez niego działań w istotnym stopniu pokrywają się z obszarem zadań własnych Województwa czy też zadań służących realizacji strategii rozwoju Województwa.

Zgodnie z (…) USW[1] samorząd województwa wykonuje zadania o charakterze wojewódzkim określone ustawami, m.in. w zakresie: (...) (...) (...) Zgodnie z art. 13 ust. 1 USW w sferze użyteczności publicznej Województwo może tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki akcyjne lub spółdzielnie, a także może przystępować do takich spółek lub spółdzielni.

Z kolei, zgodnie z art. 13 ust. 2 USW poza sferą użyteczności publicznej Województwo może tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjne oraz przystępować do nich, jeżeli działalność spółek polega na wykonywaniu czynności promocyjnych, edukacyjnych, wydawniczych oraz na wykonywaniu działalności w zakresie telekomunikacji służących rozwojowi Województwa. Zgodnie z KRS, przedmiot przeważającej działalności Wnioskodawcy stanowi (...). X dba oraz stale podnosi jakość (...). W tym zakresie Wnioskodawca m.in. dokonuje modernizacji / rewitalizacji X w celu (...).

Wnioskodawca podkreśla również, że teren X jest ogólnodostępny i udostępniony na rzecz ogółu społeczeństwa co do zasady w sposób nieodpłatny. Lokalna społeczność / turyści mogą swobodnie korzystać z otwartych przestrzeni X (w sposób zgodny z przeznaczeniem), bez konieczności uiszczania opłat. Do ogólnodostępnych przestrzeni X należą (...). Wyjątkowo na terenie X zlokalizowane są odpłatne obiekty publiczne i atrakcje należące do Wnioskodawcy, z których korzystanie związane jest z nabyciem biletów / uiszczeniem opłat za wstęp lub usługę. W szczególności do takich obiektów należą: • (...); • (...).

Wnioskodawca podkreśla, że wysokość opłat za korzystanie z części atrakcji jest ustalana z uwzględnieniem społecznej dostępności tego typu obiektów, a nie w celu osiągnięcia, ani tym bardziej – maksymalizacji zysku. Odpłatność dotyczy także obiektów zlokalizowanych na terenie Wnioskodawcy, które są użytkowane przez podmioty trzecie (za wynagrodzeniem należnym Wnioskodawcy) na podstawie zawartych umów dzierżawy / najmu, w szczególności: (...) (...) (...) Na terenie X funkcjonują również punkty gastronomiczne, obiekty usługowe (np. płatne parkingi), czy przestrzenie / powierzchnie eventowe. Powyższe obiekty i atrakcje Wnioskodawcy, udostępniane odpłatnie (tj.

(...)) oraz zawarte umowy najmu / dzierżawy pozwalają na realizację (przyczyniają się do realizacji) celów statutowych Wnioskodawcy, w szczególności w zakresie (...). Należy również podkreślić, że ww. przychody z tytułu odpłatności i udostępniania obiektów osiągane przez X stanowią jedynie część ogólnego budżetu Wnioskodawcy i przychody te nie byłyby w stanie samodzielnie pokryć kosztów utrzymania i zarządzania X (szerzej niżej).

Wyżej opisana kwestia odpłatności i udostępnienia obiektów – zgodnie z przyjętymi zasadami funkcjonowania X – nie może jednak przekroczyć (...)% zasobów X, dzięki czemu do finansowania X z ww. źródeł publicznych nie stosuje się przepisów pomocy publicznej, zgodnie z pkt 207 Zawiadomienia Komisji Europejskiej w sprawie pojęcia pomocy państwa (Dz. Urz. UE 262, 19.7.2016, str.1). Dodatkowo, zgodnie z (...) Statutu „(...)”. Wnioskodawca realizuje zadania o charakterze użyteczności publicznej na rzecz ogółu społeczności związane z utrzymaniem, rozwojem oraz udostępnianiem przestrzeni X, a ewentualny zysk w całości przeznacza na zadania statutowe.

W ramach opisanej powyżej działalności statutowej zgodnie z (...) Statutu, X może bowiem prowadzić „działalność gospodarczą w rozmiarach służących realizacji celów statutowych”. Majątek Wnioskodawcy jest wykorzystywany do realizacji celów statutowych o charakterze publicznym (...), dostępną dla ogółu społeczności. Są to w szczególności (...). Część majątku jest wykorzystywana na potrzeby własne X, w szczególności na cele administracyjne i organizacyjne, i obejmuje zaplecze biurowe oraz techniczne. Dodatkowo, jak wskazano, część majątku jest udostępniana podmiotom zewnętrznym, przede wszystkim podmiotom publicznym w celu realizacji przez nich zadań publicznych, takim jak np. (...).

Występująca w tym zakresie odpłatność służy jednak wyłącznie w celu pokrycia choćby jakiejkolwiek części ponoszonych przez Wnioskodawcę kosztów. Innymi słowy, Wnioskodawca zgodnie ze Statutem realizuje cele i zadania o charakterze użyteczności publicznej. Okoliczność, że niewielka część jego nieruchomości i obiektów jest udostępniana odpłatnie nie oznacza realizowania jakichkolwiek innych celów niż ww. wymienione, lecz jedynie przyczynia się do ich realizacji poprzez uzyskanie dodatkowych środków finansowych, w ramach działalności operacyjnej, które i tak nie zmieniają deficytowego charakteru tej działalności (patrz szerzej niżej).

Prowadzona przez X działalność była i jest co do zasady deficytowa. Analiza wyników finansowych Wnioskodawcy za ostatnie lata wskazuje, że generowane przez X przychody ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów nie pozwalają na pokrycie kosztów bieżącej działalności operacyjnej, co powoduje utrzymywanie się wysokiego poziomu straty ze sprzedaży ((...)). Należy przy tym podkreślić, że przychody z działalności odpłatnej opisanej powyżej są ujmowane w księgach rachunkowych Wnioskodawcy w ramach przychodów netto ze sprzedaży i zrównanych z nimi. Przychody te stanowią część wspólnej puli przychodów Wnioskodawcy i służą finansowaniu całokształtu jego działalności.

Jednocześnie przychody te pokrywają jedynie część kosztów funkcjonowania X i nie są wystarczające do samodzielnego finansowania bieżącej działalności Wnioskodawcy, co znajduje odzwierciedlenie w utrzymującym się poziomie straty z działalności operacyjnej. (...) Jednocześnie Wnioskodawca wyjaśnia, że relatywnie niewielka strata z działalności operacyjnej została osiągnięta w istocie dzięki pozostałym przychodom operacyjnym, wśród których dominują dotacje. Bez uzyskanego wsparcia z tych źródeł strata z działalności X byłaby jeszcze większa.

Działalność operacyjna Wnioskodawcy nie generuje nadwyżki finansowej, a jego bieżące funkcjonowanie w znacznym stopniu uzależnione jest od wsparcia ze środków publicznych (m.in. dotacji / środków unijnych). Jednocześnie kwestia odpłatności niektórych usług / atrakcji oferowanych na terenie X jedynie ogranicza rozmiar strat ponoszonych z działalności Wnioskodawcy na rzecz ogółu społeczności. II. W nawiązaniu do przedstawionego stanu faktycznego, Wnioskodawca postawił następujące pytanie.

Czy z uwagi na działalność Wnioskodawcy – stanowiącą w istocie realizację zadań publicznych, na rzecz ogółu społeczności, która przy tym nie jest, i w istocie nie może być nakierowana na osiąganie zysku, to czy w odniesieniu do Wnioskodawcy nie znajduje zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 UPOL, a tym samym wszystkie posiadane przez Wnioskodawcę grunty, budynki i budowle nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w konsekwencji Wnioskodawca jest uprawniony do stosowania w odniesieniu do posiadanych gruntów i budynków stawki dla gruntów i budynków pozostałych przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit. e UPOL, a budowle nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

III. W sprawie oceny prawnej stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego Wnioskodawca przedstawił następujące stanowisko. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że z uwagi na działalność Wnioskodawcy – stanowiącą w istocie realizację zadań publicznych, na rzecz ogółu społeczności, która nie jest, i w istocie nie może być nakierowana na osiąganie zysku, w odniesieniu do Wnioskodawcy nie znajduje zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 UPOL. Tym samym wszystkie posiadane przez Wnioskodawcę grunty, budynki i budowle nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W konsekwencji grunty i budynki Wnioskodawcy powinny podlegać opodatkowaniu według stawek pozostałych, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit. e UPOL, natomiast budowle nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Powyższe stanowisko zostało uargumentowane przez Wnioskodawcę w następujący sposób. 1. Zgodnie z art. 2 ust. 1 UPOL opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ustawodawca w art. 5 ust. 1 UPOL przewidział zróżnicowane wysokości stawek od gruntów, budynków lub ich części oraz od budowli, które zależą od sposobu wykorzystania danej nieruchomości (m.in. stawkę dla gruntów, budynków, budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też stawkę dla gruntów / budynków pozostałych). Z kolei zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 UPOL grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Zatem UPOL różnicuje zasady opodatkowania konkretnych kategorii przedmiotów opodatkowania od okoliczności czy są one faktycznie związane z działalnością gospodarczą czy też nie. Co jednak ważne, Trybunał Konstytucyjny (dalej: TK, Trybunał) wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19 (dalej: Wyrok TK) uznał za niezgodny z Konstytucją art. 1a ust. 1 pkt 3 UPOL rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. W uzasadnieniu Wyroku TK wskazano, że: „Art.

1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. uzależniają opodatkowanie podatkiem od nieruchomości w wyższej stawce, która jest przypisana nieruchomościom związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej, wyłącznie od posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w swoim literalnym brzmieniu, nie uwzględnia przy tym tego czy dana nieruchomość jest faktycznie lub może być potencjalnie wykorzystywana na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej.

Regulacja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. powoduje objęcie definicją legalną gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a co za tym idzie opodatkowanie wyższą stawką podatkową, wszystkich (z wyjątkiem określonych w art. 1a ust. 2a u.p.o.l.) nieruchomości będących w posiadaniu podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, niezależnie od tego czy podatnik faktycznie wykorzystuje je lub mógłby je wykorzystywać w swojej działalności gospodarczej. Tak rozumiany zaskarżony przepis powoduje, że sam fakt posiadania nieruchomości przez podatnika prowadzącego działalność gospodarczą implikuje konieczność zapłaty podatku w wyższej stawce.

Ustawodawca nie odróżnia zatem dla celów zapłaty podatku od nieruchomości sytuacji podatników posiadających nieruchomości i wykorzystujących je do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników posiadających nieruchomości, którzy nie wykorzystują ich do prowadzenia działalności gospodarczej.”. Warto również zwrócić uwagę na interpretację ogólną, Ministerstwa Finansów i Gospodarki z dnia 27 listopada 2025 r. (Dz.

U. z 2025 r., poz. 40, dalej: Interpretacja ogólna), w sprawie definicji pojęcia „grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej”, zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 3 UPOL, zgodnie z którą dokonując kwalifikacji gruntów, budynków i budowli w celu ich opodatkowania, dla wykazania iż są one związane z działalnością gospodarczą nie można poprzestać na wynikającym z wykładni językowej ustaleniu faktu posiadania gruntu, budynku, budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, ale konieczna jest analiza dodatkowych okoliczności, z których jedne odnoszą się do podatnika, pozostałe zaś dotyczą majątku, a w szczególności sposobu jego wykorzystywania.

Dodatkowo zgodnie z uzasadnieniem Interpretacji ogólnej: „fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, bez uwzględnienia jego statusu i charakteru prowadzonej działalności, może nie być wystarczający do uznania związku tych przedmiotów opodatkowania z działalnością gospodarczą.

Oceniając istnienie związku gruntu, budynku i budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, w celu zapobieżenia nadmiernemu, a co za tym idzie, nieuzasadnionemu opodatkowaniu majątku przedsiębiorców lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, należy w każdym przypadku wziąć pod uwagę status podatnika i charakter jego działalności lub sposób wykorzystywania jego przedmiotów opodatkowania.”. Biorąc pod uwagę powyższe, należy wskazać, że Trybunał przesądził, że nawet typowi przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które w rzeczywistości nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej.

Należy przy tym wskazać, że specyficzną kategorię podatników podatku od nieruchomości stanowią podmioty, które teoretycznie prowadzą działalność w formie prawnej, powszechnie stosowanej przez typowych przedsiębiorców (jak np. sp. z o.o.), których przedmiot działalności stanowi jednak w istocie wykonywanie zadań publicznych lub działalność w interesie publicznym (w szczególności dotyczy to różnego rodzaju spółek komunalnych). W takim przypadku jednostki te nie są uznawane za podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 UPOL.

Jednocześnie w świetle orzecznictwa TK znajdującego również oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) (przykładowo wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., sygn. III FSK 4061/21) – za związane z działalnością gospodarczą mogą być uznane wyłącznie te przedmioty, które faktycznie lub potencjalnie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej.

Przez działalność gospodarczą zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 4 UPOL należy rozumieć działalność gospodarczą rozumianą w myśl przepisu art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2025 r., poz. 1480 z późn. zm., dalej: UPP), zgodnie z którym działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Tym samym, aby jakąkolwiek formę aktywności uznać za działalność gospodarczą muszą zostać spełnione następujące przesłanki: zarobkowość, zorganizowany charakter, wykonywanie jej we własnym imieniu oraz ciągłość.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że do uznania określonej przedmiotowo działalności za działalność gospodarczą konieczne jest łączne zaistnienie trzech jej cech funkcjonalnych: zarobkowości, zorganizowania formalnego i operacyjnego (czyli wyboru formy prawnej przedsiębiorczości i podporządkowania tego zorganizowania – prowadzonej działalności gospodarczej) oraz ciągłości.

Brak którejkolwiek z nich oznacza, że dana działalność nie może być zakwalifikowana do kategorii działalności gospodarczej (por. prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 28 kwietnia 2009 r., sygn. III SA/Po 374/08, prawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. III SA/Gd 837/20, wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. III FSK 379/24).

Z orzecznictwa sądów administracyjnych[2] wynika również, że przy ocenie, czy dana aktywność stanowi działalność gospodarczą, kluczowe znaczenie ma zarobkowość, czyli działanie w celu osiągnięcia zysku – zarówno z perspektywy kryterium subiektywnego (celu i zamiaru podmiotu prowadzącego daną działalność), jak i kryterium obiektywnego (rzeczywistego charakteru oraz funkcji tej działalności).

Tak przykładowo wskazano w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2026 r., sygn. I SA/Gl 558/25, zgodnie z którym: „aby można było mówić o zarobkowym charakterze jego działalności niezbędnym byłoby stwierdzenie okoliczności wskazujących na obiektywną możliwość osiągnięcia zysku, jako efektu zamierzonych i nakierowanych na to działań. Pojęcie zarobkowości opiera się bowiem na dwóch elementach, obiektywnym i subiektywnym, tj. obiektywnej możliwości uzyskania zysku w ramach pewnej aktywności danego podmiotu, rozumianego jako nadwyżka przychodów nad kosztami i subiektywnym zamiarze osiągnięcia tego zysku.”.

Jednocześnie, zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa sądów administracyjnych oraz doktryny, o zarobkowym charakterze danej działalności gospodarczej można mówić w sytuacji, gdy celem jej prowadzenia jest osiągnięcie określonego dochodu, a więc nadwyżki przychodów nad poniesionymi kosztami (por. „Prawo przedsiębiorców. Komentarz”, G. Lubeńczuk, A. Wołoszyn-Cichocka, M. Zdyb; wyrok NSA z dnia 26 września 2008 r., sygn. II FSK 789/07). Podobnie również w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z dnia 20 stycznia 2026 r., sygn. I SA/Łd 653/25: „Zarobkowy charakter działalności jest podstawową i kluczową cechą charakteryzującą działalność gospodarczą.

Zarobkowość bywa rozważana w dwóch aspektach – subiektywnym i obiektywnym. Aspekt subiektywny jest związany z celem podmiotu prowadzącego daną działalność, tj. działalnością zarobkową będzie działalność prowadzona z zamiarem osiągnięcia zysków (M. Szydło, Pojęcie działalności gospodarczej na gruncie nowej ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, PS 2005/2, s. 25). Działalność jest zarobkowa, jeśli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu (zarobku) rozumianego jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2008 r., II FSK 789/07).

Uznaje się więc, że jeżeli podmiot zakłada osiągnięcie w związku z działalnością i w jej efekcie nadwyżki przychodów nad poniesionymi kosztami, a więc osiągnięcie dochodu, oznacza to, że został określony cel zarobkowy takiej aktywności”. Jednocześnie w ocenie Wnioskodawcy nie można przyjmować, że osiąganie dochodów (odpłatność za świadczone usługi) automatycznie wiąże się ze spełnieniem kryterium zarobkowości. Powyższe również znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z 5 czerwca 2025 r., sygn. III FSK 379/24, zgodnie z którym: „odpłatny charakter działalności nie oznacza automatycznie, że ma ona cel zarobkowy.”.

Ponadto, za ww. wyrokiem NSA należy wskazać, że działalność prowadzona niezarobkowo nie może być uznana za działalność gospodarczą w świetle art. 3 UPP, a w konsekwencji – w świetle art. 1a ust. 1 pkt 4 UPOL, co znajduje bezpośrednie przełożenie na wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 UPOL. Podobnie wskazano w literaturze przedmiotu. Tak przykładowo w „Prawo przedsiębiorców. Komentarz”, red. A. Pietrzak, Warszawa 2019, art. 3: „Tym samym działalność prowadzona niezarobkowo nie może być uznana za działalność gospodarczą. Działalność taką mogą wykonywać np. fundacje lub stowarzyszenia, tj. podmioty, które, co do zasady, nie są tworzone dla realizacji celów komercyjnych.

Nie oznacza to oczywiście, że podmioty takie mają nie uzyskiwać dochodów, wręcz przeciwnie, ich działalność może być finansowana z różnych źródeł, jednak dopóki podejmowane działania nie są nakierowane na zysk, nie są one traktowane jako działalność gospodarcza.”[3]. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo, zgodnie z prawomocnym wyrokiem WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 maja 2025 r., sygn. I SA/Go 84/25: „Należy zatem przyjąć, że zarobkowy charakter ma działalność, która jest prowadzona w celu (z subiektywnym zamiarem) osiągania zysków, nawet jeżeli dana działalność nie zawsze będzie obiektywnie dochodowa.

Przeciwieństwem działalności zarobkowej w tym rozumieniu jest działalność niezarobkowa, czyli taka, której rzeczywistym przeznaczeniem nie jest generowanie czystych zysków, nawet jeżeli w toku jej wykonywania pewne niezamierzone zyski w pewnym momencie się pojawią (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Po 201/21).”.

Analogicznie wskazano również w prawomocnych wyrokach WSA w Olsztynie z dnia 13 sierpnia 2025 r., sygn. I SA/Ol 299/25, WSA w Gdańsku z dnia 27 maja 2025 r., sygn. I SA/Gd 208/25, WSA w Białymstoku z dnia 21 maja 2025 r., sygn. I SA/Bk 119/25, WSA w Krakowie z dnia 16 października 2024 r., sygn. I SA/Kr 579/24, WSA w Szczecinie z dnia 15 listopada 2023 r., sygn. I SA/Sz 404/23. Warto również zwrócić uwagę na ww. prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2026 r., sygn. I SA/Gl 558/25, zgodnie z którym: „Samo pobieranie opłat nie może jednoznacznie świadczyć o zarobkowym charakterze związanej z nią działalności.

Opłaty te mogą mieć bowiem różny charakter, tj. stanowić chociażby element rekompensaty kosztów ponoszonych przez podmiot świadczący daną usługę. W takiej zaś sytuacji nie można przyjąć istnienia po stronie świadczeniodawcy zamiaru podjęcia działań nakierowanych na uzyskanie zysku, rozumianego jako nadwyżka wpływów z pobieranych opłat nad ponoszonymi kosztami.”. Tym samym, jeżeli celem aktywności jest realizacja zadań publicznych i zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, to działalność taka nie powinna być kwalifikowana jako działalność zarobkowa (a tym samym – działalność gospodarcza), nawet jeżeli ma charakter odpłatny lub wręcz może incydentalnie generować dodatni wynik finansowy.

W konsekwencji, już na tej podstawie należy uznać, że w analizowanym stanie faktycznym Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej nakierowanej na zarobkowość, czego dowodzi: (i) fakt wykonywania zadań z zakresu Województwa (...) dla realizacji celów ze strefy użyteczności publicznej, (ii) sposób wykorzystywania majątku Wnioskodawcy (którego część jeśli generuje przychody z tytułu odpłatności i udostępniania obiektów, to i tak służy to realizacji działalności statutowej Wnioskodawcy) oraz (iii) brak dążenia do maksymalizacji zysku, co w ocenie Wnioskodawcy skutkuje brakiem zarobkowego charakteru działalności Wnioskodawcy.

2. W orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczącym spółek komunalnych realizujących zadania publiczne – w tym także takich, których działalność ma w całości charakter odpłatny – wskazuje się jednoznacznie, że spółki te nie prowadzą działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów UPOL.

Co kluczowe, sprawy te dotyczyły właśnie podatku od nieruchomości, dlatego można i należy je odnieść wprost do niniejszego wniosku X. Warto w tym zakresie zwrócić uwagę na wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. III FSK 379/24, w którym Sąd badał kwestię opodatkowania gruntów, budynków i budowli wykorzystywanych do działalności wodno-kanalizacyjnej prowadzonej przez spółkę komunalną: „działalności wodno-kanalizacyjnej Z. nie można przypisać cechy zarobkowości, nie ma zatem jednej z niezbędnych cech, które w świetle przytoczonej wyżej definicji konstytuują pojęcie "działalności gospodarczej".

Naczelny Sąd Administracyjny na wstępie pragnie zaakcentować, że odpłatny charakter działalności nie oznacza automatycznie, że ma ona cel zarobkowy (…). Należy się zgodzić ze skarżącą Spółką, że z subiektywnego punktu widzenia jej działalność wodno-kanalizacyjna nie ma cechy zarobkowości, ponieważ z subiektywnego punktu widzenia istotny jest zamiar podmiotu prowadzącego daną działalność. Jeżeli zamiarem (celem) danej aktywności nie jest uzyskanie zysku, to działalność ta nie może być postrzegana jako działalność gospodarcza (nawet jeżeli zysk taki zostanie incydentalnie odnotowany) (…).

Obiektywny punkt widzenia sprowadza się natomiast do ustalenia, czy dana działalność może przynosić dochód (…). Tak postrzegany zakres działalności Z. (zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków) zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego również w wymiarze obiektywnym nie może być kwalifikowany jako działalność zarobkowa. Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w tym zakresie należy do zadań własnych gminy (art.

7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. stanowi: "W szczególności zadania własne (gminy) obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych (...)." Na gminie spoczywa więc obowiązek zadbania o to, aby zbiorowe potrzeby wspólnoty w tym zakresie były zaspokajane. Forma organizacyjno-prawna wywiązywania się przez gminę z jej zadań w pewnej mierze pozostawiona jest wyborowi gminy: gmina może wykonywać te zadania przez swoje jednostki organizacyjne (np. jednostka budżetowa, zakład budżetowy), lub też przez powierzenie zadań podmiotom zewnętrznym, jak Spółka.

Z wniosku wynika, że Spółka powstała z przekształcenia gminnego zakładu budżetowego, przy czym dla kontekstu jej funkcjonowania istotne jest to, że gmina jest jedynym udziałowcem Spółki. Te wszystkie okoliczności zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wpływają na ocenę, że nie tylko z subiektywnego, ale i z obiektywnego punktu widzenia (realizacja zadań własnych gminy w zakresie zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty, kontekst własnościowy) działalność Spółki nie ma charakteru zarobkowego.

Dostarczając wodę i odprowadzając ścieki Z. realizuje zadania z zakresu użyteczności publicznej, w celu zaspokojenia potrzeb lokalnej społeczności, na zasadach odpłatności, ale nie w celu zarobkowym.”. Podobnie orzekł Sąd w prawomocnym wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 maja 2025 r., sygn. I SA/Go 84/25, zgodnie z którym: „W ocenie Sądu, organ błędnie uznał, że możliwość osiągnięcia dochodów wskazuje na zarobkowy charakter działalności skarżącej. Sama możliwość potencjalnego uzyskania zysku nie stanowi przesłanki do uznania, iż dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą.

W rozpoznawanej sprawie istotnym jest, że cała działalność opisana we wniosku o interpretację nie jest nakierowana na osiągnięcie zysku. Przychody Gminy za świadczone usługi mają wyłącznie na celu pokrycie kosztów związanych ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę i zbiorowym odprowadzaniem ścieków na jej terenie. Należy zatem przyjąć, że zarobkowy charakter ma działalność, która jest prowadzona w celu (z subiektywnym zamiarem) osiągania zysków, nawet jeżeli dana działalność nie zawsze będzie obiektywnie dochodowa.

Przeciwieństwem działalności zarobkowej w tym rozumieniu jest działalność niezarobkowa, czyli taka, której rzeczywistym przeznaczeniem nie jest generowanie czystych zysków, nawet jeżeli w toku jej wykonywania pewne niezamierzone zyski w pewnym momencie się pojawią (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Po 201/21) (…).

W tej sytuacji nie powinna budzić wątpliwości teza, że okoliczność, iż nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, będącego jako jej właściciel (użytkownik wieczysty, samoistny posiadacz) podatnikiem, nie przesądza o możliwości zastosowania najwyższych stawek opodatkowania, jeżeli podmiot ten może być identyfikowany podwójnie, a więc również jako jednostka w posiadaniu której znajdują się nieruchomości niepowiązane w żaden sposób z jego aktywnością gospodarczą.

W odniesieniu do takich nieruchomości (gruntów, budynków, budowli) służących innym celom niż gospodarcze, jeżeli takowe są wykonywane przez podatnika, sytuacja prawnopodatkowa podatnika-przedsiębiorcy jest identyczna jak osoby niebędącej przedsiębiorcą. W cytowanym wyroku Trybunał wyraził pogląd, że "przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej.

Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji".

Na tle spraw, gdzie podatnikiem był podmiot realizujący zadania z zakresu szeroko rozumianej administracji publicznej, jak i prowadzący w określonym obszarze działalność gospodarczą, Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 4 marca 2021 r., III FSK 895/21 stwierdził, że skoro w funkcjonowaniu takiego podmiotu można wyodrębnić działalność gospodarczą, o której mowa art. 1a ust. 1 pkt 4 upol, a także działalność, która nie spełnia tej definicji, to w świetle wyroku TK z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, sam fakt prowadzenia przez taki podmiot działalności gospodarczej nie uzasadnia twierdzenia, że wszystkie posiadane przez nią nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol.

Nieruchomości będące w jego posiadaniu, które nie mają związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, nie mieszczą się w tej definicji.”. Powyższe potwierdza także najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych. Tak przykładowo w wyroku NSA z dnia 2 grudnia 2025 r., sygn. III FSK 436/25, zgodnie z którym: „W ujęciu prawnym spółka komunalna jako taka nie jest definiowana. Analiza przepisów ustawy o samorządzie gminnym oraz o gospodarce komunalnej nasuwa jednak wniosek, że wyróżnienie takiej jednostki ze względu na wyżej wymienione cechy powinno skutkować konieczności oceny, czy spółka taka może być uznana za przedsiębiorcę (…).

Zasadnicza odmienność między gospodarką komunalną a działalnością gospodarczą polega głównie na tym, że gospodarka komunalna nie ma celu zarobkowego. Musi się ona mieścić w ramach działalności komunalnej, a jej obligatoryjnym celem pozostaje wykonywanie zadań własnych gminy, a w tym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (zadań użyteczności publicznej). Gmina jest przede wszystkim organem władzy publicznej, przez co, siłą rzeczy, musi przejąć określone funkcje interwencyjne w gospodarce.

Chodzi tu zwłaszcza o dziedziny działalności społecznie niezbędnej, w których podmioty prywatne nie są zainteresowane podjęciem działalności (np. brak opłacalności), o tworzenie nowych miejsc pracy, o podtrzymywanie lokalnych tradycji i lokalnych ośrodków aktywności gospodarczej i kulturalnej (…). Podjęcie działalności poza sferą użyteczności publicznej wymaga natomiast spełnienia dodatkowych przesłanek, a wybór form organizacyjno-prawnych jest ograniczony. Przesłanki wyjścia poza sferę użyteczności publicznej określa art. 10 u.g.k., który powinien być traktowany jako stanowiący wyjątek od reguły, którą jest wykonywanie przez samorząd użyteczności publicznej.

(Banasiński Cezary, Jaroszyński Krzysztof Maurycy, Komentarz do ustawy o gospodarce komunalnej. WK 2017. el.). Skoro spółka komunalna jest formą wykonywania przez gminę (powiat, województwo) swych ustawowych zadań, dopuszczalny zakres aktywności tych spółek jest ściśle wyznaczony ramami aktywności jednostki samorządu terytorialnego. Twierdzenie to znajduje potwierdzenie w treści przepisów ustawy o gospodarce komunalnej. Wynika z nich, że w sferze tzw. użyteczności publicznej, zdefiniowanej w art. 1 ust. 2 tej ustawy, aktywność spółki komunalnej jest w pełni dopuszczalna.

Oczywiście, jak w przypadku wszelkich innych spółek, również statut spółki (umowa założycielska) ustanowiony przez założyciela, czyli gminę (powiat, województwo), określa dopuszczalny przedmiot działalności spółki. Jeżeli jednak przedmiot ustalony w statucie (akcie założycielskim) mieści się w sferze aktywności zwanej użytecznością publiczną, wówczas spółka może być spokojna, że nie wykracza poza przypisany jej zakres działania.

W tym miejscu warto więc przypomnieć, że w świetle art. 1 ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej sfera użyteczności publicznej obejmuje działalność polegającą na bieżącym i nieprzerwanym zaspokajaniu zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. (Szczepaniak R w: Kidyba A. Spółka z udziałem skarbu państwa a skarb państwa LEX 2015). W realiach rozpoznawanej sprawy nie ulega wątpliwości, że przedmiot działalności wnioskodawcy opisany we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej obejmuje wykonywanie zadań własnych gminy (…). nie można wnioskować z wpisu do Rejestru Przedsiębiorców KRS, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest przedsiębiorcą.

O tym, czy prowadzona przez Spółkę działalność jest działalnością gospodarczą, czy też nie - nie decyduje kryterium podmiotowe (forma spółki z o.o., czy sposób jej ewidencji w rejestrach) lecz to, czy działalność ta spełnia cechy określone w art. 3 u.p.p. Status przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 u.p.p. dany podmiot uzyskuje na skutek prowadzenia działalności gospodarczej - a nie odwrotnie.

W kontekście wyroków Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2017 r., SK 13/15 oraz z 24 lutego 2021 r. sygn. 39/19 należy dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości zaakceptować taką kwalifikację, w świetle której spółka z ograniczoną odpowiedzialnością mająca jedynego udziałowca w postaci gminy, w pewnych sferach może prowadzić działalność gospodarczą w rozumieniu art. 3 u.p.p., a w innych sferach - jej działalność może takiego charakteru nie mieć, będąc działalnością w istocie rzeczy niezarobkową, mimo że odpłatną.

Status wnioskodawcy jako spółki prawa handlowego nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że wykonywana przez niego działalność wodno-kanalizacyjna nie stanowi działalności gospodarczej.”. Warto również zwrócić uwagę na niedawny prawomocny wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2025 r., sygn. I SA/Lu 458/25, zgodnie z którym: „opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. (…) działalność gospodarcza w rozumieniu u.p.o.l. to działalność, o jakiej mowa w p.p., a zatem zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły (art. 3 p.p.). Wszystkie te cechy muszą być spełnione łącznie.

Działalność prowadzona niezarobkowo nie może być więc uznana za działalność gospodarczą w myśl art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Zdaniem Sądu, prawidłowo stwierdziła skarżąca, że w świetle opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku, który to opis jest dla organu wiążący, działalności wodno-kanalizacyjnej Spółki nie można przypisać cechy zarobkowości. Z subiektywnego punktu widzenia jej działalność wodno-kanalizacyjna nie ma tej cechy, gdyż jak wynika z wniosku Spółka nie osiąga jakiejkolwiek marży zysku, a opłaty ponoszone przez mieszkańców jedynie pokrywają koszty działalności bieżącej. Tym samym celem Spółki nie jest osiąganie zysku.

Również z obiektywnego punktu widzenia nie sposób przypisać cechy zarobkowości działalności Spółki. Skarżąca jest spółką komunalną, która realizuje zadania własne jedynego jej udziałowca – Gminy z zakresu zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Dostarczając wodę i odprowadzając ścieki skarżąca realizuje zadania z zakresu użyteczności publicznej, w celu zaspokojenia potrzeb lokalnej społeczności, na zasadach odpłatności służącej pokryciu kosztów działalności bieżącej, nie zaś w celu zarobkowym. Bez znaczenia przy tym pozostaje forma prawna, w jakiej działa strona.

Oczywiste jest z jednej strony, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – jak wynika z art. 151 § 1 k.s.h. – może być utworzona w każdym celu prawnie dopuszczalnym, a z drugiej, że realizacja za gminę przez taką spółkę działalności wodno-kanalizacyjnej, która może być prowadzona w różnych formach organizacyjno-prawnych, nie może być różnie traktowana podatkowo w zależności od tego, czy gmina wykonuje te zadania przy pomocy jednostki budżetowej, zakładu budżetowego czy spółki komunalnej (zob. wyrok NSA z 5 czerwca 2025 r., III FSK 379/24).”.

3. Województwo może tworzyć lub przystępować do określonych osób prawnych (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka akcyjna, spółdzielnia) dla realizacji celów ze sfery użyteczności publicznej[4]. Z kolei poza sferą użyteczności publicznej działalność województwa jest dopuszczalna tylko w określonych przypadkach (mocno ograniczona przepisami prawa) (art. 13 ust. 2 USW)[5]. Treść przepisów regulujących działanie jednostek samorządu terytorialnego nakłada zatem istotne ograniczenia na działalność tych jednostek. W szczególności działalność gospodarcza stanowi mocno ograniczony wyjątek.

Co istotne nie można zakładać, że samo wyodrębnienie pewnego obszaru działalności jednostki samorządu terytorialnego do osoby prawnej skutkuje zmianą charakteru takiej działalności (niegospodarczej) – te osoby prawne są przecież jedynie powołane do realizacji zadań jednostek samorządu. Powyższe znajduje potwierdzenie w literaturze przedmiotu: „Na ogół też realizację tych zadań utożsamia się z prowadzeniem działalności gospodarczej, w odróżnieniu od gospodarki komunalnej, która oznacza działalność w zakresie użyteczności publicznej.

(…) Oceniając te ograniczenia, należy się zgodzić z opinią J. Ciapały, że „wolność gospodarowania nie ma zastosowania do podmiotów, które należą do Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Wydaje się, że prawodawca będzie mógł ograniczać albo nawet wykluczać możliwość prowadzenia działalności gospodarczej przez takie podmioty. Przede wszystkim nasuwa to myśl o bardzo powściągliwym podejściu do możliwości prowadzenia działalności gospodarczej przez samorząd terytorialny, który powinien koncentrować swą aktywność na wykonywaniu zadań publicznych, bez bezpośredniego zaangażowania w przedsięwzięcia gospodarcze.”[6].

Wskazane powyżej przepisy regulują kwestię dopuszczalności prowadzenia przez województwo działalności gospodarczej. Niemniej jednak w przepisach USW nie zdefiniowano pojęcia „użyteczności publicznej”. Pewną próbą wyjaśnienia tego pojęcia jest art. 9 ust. 4 USG[7], zgodnie z którym zadaniami użyteczności publicznej są zadania własne gminy, określone w art. 7 ust. 1 USG, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Jednocześnie zgodnie ze słownikowym znaczeniem, termin „użyteczny” oznacza 1. «przynoszący pożytek, potrzebny do czegoś», 2. «pomagający komuś w czymś»[8].

Natomiast sformułowanie „publiczny” oznacza m.in. 1. «dotyczący całego społeczeństwa lub jakiejś zbiorowości», 2. «dostępny lub przeznaczony dla wszystkich»[9]. Zestawiając znaczenie obu wskazanych terminów, należy stwierdzić, że „zadania użyteczności publicznej” to tyle, co zadania służące ogółowi. Wobec powyższego, w świetle wykładni językowej zadaniami użyteczności publicznej będą zadania służące zaspokojeniu potrzeb członków wspólnoty samorządowej danego szczebla samorządu terytorialnego. Zadania te mają więc służyć zaspokojeniu potrzeb mieszkańców danej gminy, powiatu lub województwa.

Należy przy tym podkreślić, że charakter działalności Wnioskodawcy i rodzaj wykonywanych przez niego działań wynika z faktu, że zadania realizowane przez Wnioskodawcę stanowią w istocie zadania Województwa, które zostały jemu powierzone do wykonania. X realizuje je jako podmiot dedykowany do wdrażania i wykonywania zadań służących realizacji strategii rozwoju Województwa. Zgodnie z art. (…) USW Samorząd województwa wykonuje zadania o charakterze wojewódzkim określone ustawami, m.in. w zakresie: (…) (…) (…) Z kolei działalność statutowa Wnioskodawcy zgodnie z (...) Statutu obejmuje działania wyłącznie w zakresie: (…) (…) (…).

Zatem działalność statutowa obejmuje określone działania w obszarze (...). Wskazana działalność statutowa Wnioskodawcy prowadzona jest na rzecz ogółu społeczności (por. § (...) Statutu). Należy podkreślić, że głównymi korzystającymi z zasadniczej części nieruchomości Wnioskodawcy, tj. części (...) X są mieszkańcy miasta A. oraz okolicznych gmin, korzystający z infrastruktury X w celach (...). Z kolei istotą działań Wnioskodawcy jest stałe podnoszenie jakości (…). Warto również zauważyć, że to na Województwie spoczywa obowiązek zadbania o to, aby zbiorowe potrzeby wspólnoty były zaspokajane (np. (…)).

W ocenie Wnioskodawcy forma organizacyjno-prawna wywiązywania się przez Województwo z jego zadań pozostawiona jest w pewnej mierze wyborowi województwa (np. jednostka / zakład budżetowy) lub też przez powierzenie zadań podmiotom wyodrębnionym prawnie, jak np. Wnioskodawca. Dodatkowo należy podkreślić, że X powstał w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego, a co istotne (…) jest jedynym udziałowcem Wnioskodawcy. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, działalność statutowa Wnioskodawcy nie stanowi działalności gospodarczej, w szczególności nakierowanej na zysk, lecz służy przede wszystkim realizacji celów o charakterze użyteczności publicznej.

Majątek Wnioskodawcy jest bowiem wykorzystywany przede wszystkim do realizacji celów statutowych o charakterze publicznym i obejmuje w przeważającej części infrastrukturę (...) X, dostępną dla ogółu społeczności. Są to w szczególności (...). Część majątku jest wykorzystywana na potrzeby własne Wnioskodawcy, w szczególności na cele administracyjne i organizacyjne, i obejmuje zaplecze biurowe oraz techniczne. Dodatkowo, jak wskazano, część majątku jest udostępniana odpłatnie (tj. (…)), a część jest udostępniana podmiotom zewnętrznym, przede wszystkim podmiotom publicznym w celu realizacji przez nich zadań publicznych, takim jak np. (...).

Występujące w tym zakresie wynagrodzenie z tytułu udostępnienia tym podmiotom obiektów X ma charakter pomocniczy i służy jednak wyłącznie pokryciu części kosztów utrzymania udostępnianych składników majątku. Ww. przychody z tytułu odpłatności i udostępnienia osiągane przez X stanowią jedynie część ogólnego budżetu Wnioskodawcy i przychody te nie byłyby w stanie samodzielnie pokryć kosztów operacyjnych utrzymania i zarządzania X, co pokazują zawarte w stanie faktycznym dane finansowe. Dodatkowo, zgodnie z § (...) ust. 1 Statutu „Cały zysk Spółki przeznacza się na działalność statutową Spółki, z zastrzeżeniem ustępu 2” (dotyczącym odpisów na kapitał zapasowy).

Zgodnie bowiem z § (...) ust. 2 Statutu „Walne Zgromadzenie dokonuje odpisów z zysku na kapitał zapasowy w wysokości co najmniej 8% zysku za dany rok obrotowy dopóki kapitał ten nie osiągnie przynajmniej jednej trzeciej części kapitału zakładowego”. Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca realizuje zadania o charakterze użyteczności publicznej na rzecz ogółu społeczności związane z utrzymaniem, rozwojem oraz udostępnianiem przestrzeni X, a ewentualny zysk w całości przeznacza na zadania statutowe.

Wyżej opisana kwestia odpłatności i udostępnienia obiektów – zgodnie z przyjętymi zasadami funkcjonowania X – nie może jednak przekroczyć (…)% zasobów X, dzięki czemu do finansowania X z ww. źródeł publicznych nie stosuje się przepisów pomocy publicznej, zgodnie z pkt 207 Zawiadomienia Komisji Europejskiej w sprawie pojęcia pomocy państwa (Dz. Urz. UE 262, 19.7.2016, str.1). Jednocześnie biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania należy wskazać, że prowadzona przez X działalność była i jest co do zasady deficytowa.

Analiza wyników finansowych Wnioskodawcy za ostatnie lata wskazuje, że generowane przez X przychody ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów nie pozwalają na pokrycie kosztów bieżącej działalności operacyjnej, co powoduje utrzymywanie się wysokiego poziomu straty ze sprzedaży. Relatywnie niewielka strata z działalności operacyjnej została osiągnięta w istocie dzięki pozostałym przychodom operacyjnym, wśród których dominują dotacje. Bez uzyskanego wsparcia z tych źródeł strata z działalności operacyjnej X byłaby jeszcze większa.

W konsekwencji, model finansowy Wnioskodawcy nie ma zarobkowego charakteru – nie jest a wręcz nie może być nakierowany na osiąganie zysku, działalność operacyjna Wnioskodawcy nie generuje nadwyżki finansowej, a jego bieżące funkcjonowanie w znacznym stopniu uzależnione jest od wsparcia ze środków publicznych (m.in. dotacji / środków unijnych). Jednocześnie kwestia odpłatności niektórych usług / atrakcji oferowanych na terenie X jedynie ogranicza rozmiar strat ponoszonych z działalności operacyjnej Wnioskodawcy na rzecz ogółu społeczności.

Okoliczności te, w ocenie Wnioskodawcy, przemawiają za uznaniem, że działalność Wnioskodawcy nie jest działalnością gospodarczą nastawioną na zysk, o której mowa w art. 3 Prawa przedsiębiorców, do którego odsyła art. 1a ust. 1 pkt 4 UPOL. Co więcej, zdaniem Wnioskodawcy celem osób prawnych należących do województwa (jaką niewątpliwie jest Spółka) nie jest maksymalizacja zysku. Kluczowe w tym zakresie ma jak najpełniejsze osiąganie celów z zakresu zadań należących do Województwa (zob. art. 14 USW). Tym samym, zasadne jest twierdzenie, że działalność Wnioskodawcy nie jest nakierowana na maksymalizację zysku, ale także celem prowadzenia tej działalności nie było i nie jest osiąganie zysku.

Jednocześnie kwestia odpłatności niektórych usług / atrakcji oferowanych na terenie X (np. (...)) jedynie ogranicza rozmiar strat ponoszonych z działalności operacyjnej Wnioskodawcy na rzecz ogółu społeczności. Te wszystkie okoliczności, zdaniem Wnioskodawcy, przesądzają, że działalność Wnioskodawcy nie ma charakteru zarobkowego, a zatem nie można jej uznać za działalność gospodarczą. Stałe podnoszenie jakości (…) – realizuje zadania działalności prowadzonej na rzecz ogółu społeczności, niekiedy na zasadach odpłatności, jednak nie w celu zarobkowym.

W tym miejscu należy także przytoczyć odpowiedzi Spółki, udzielone na wezwanie Organu podatkowego, stanowiące uzupełnienie stanowiska przedstawionego we Wniosku. Na pytanie dotyczące wskazania, jakie dokładnie rodzaje działalności Spółka prowadzi zgodnie ze Statutem oraz jakie rodzaje działalności zostały zgłoszone do KRS, dokonano następującej odpowiedzi. Wnioskodawca przedstawia poniżej zakres działalności X wynikający ze statutu (dalej: Statut) oraz rodzaje działalności zgłoszone do Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: KRS) zgodnie z aktualnym odpisem KRS, które zostały również wskazane w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego we Wniosku.

Zgodnie z (...) Statutu X „w szczególności podejmuje działania w zakresie: (...) (...) (...) Ponadto, zgodnie z § (...) statutu „Działalność statutowa Spółki jest prowadzona na rzecz ogółu społeczności.”. Z kolei zgodnie z (...) statutu „Spółka prowadzi działalność gospodarczą w rozmiarach służących realizacji celów statutowych.”.

Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że zgodnie z aktualnym odpisem z KRS przedmiot działalności Spółki obejmuje: (…) (…) (…) Kolejno Prezydent wniósł o wyjaśnienie czy odpłatność za poszczególne atrakcje jest odgórnie regulowana, np. poprzez taryfy zatwierdzane przez organy administracji publicznej, czy też ceny są ustalane autonomicznie na podstawie wewnętrznych kalkulacji ekonomicznych, rynkowych i biznesowych oraz o wyjaśnienie czy czynsz uzyskiwany od podmiotów trzecich z tytułu udostępniania im nieruchomości jest kalkulowany w oparciu o stawki rynkowe. Na tak zadane pytania Podatnik udzielił następujących odpowiedzi.

Wnioskodawca wyjaśnia, że odpłatność za poszczególne atrakcje nie jest regulowana odgórnie w drodze taryf zatwierdzanych przez organy administracji publicznej. Wysokość opłat jest ustalana samodzielnie przez Wnioskodawcę, przy czym – jak wskazano w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego – uwzględnia ona przede wszystkim konieczność zapewnienia społecznej dostępności tych obiektów dla mieszkańców oraz pokrycia części kosztów ich utrzymania, nie zaś maksymalizację zysku. Wysokość opłat pozostaje przy tym w gestii Wnioskodawcy jako podmiotu zarządzającego infrastrukturą X, jednak ich kalkulacja podporządkowana jest realizacji celów statutowych Spółki, o których mowa w § (...) Statutu.

Wnioskodawca wyjaśnia, że stawki czynszu w zawieranych umowach są kalkulowane w oparciu o analizę i charakterystykę rynku nieruchomości. Dla potrzeb wycen uwzględniany jest rodzaj nieruchomości (m.in. zabudowa obiektami usługowymi), dane z wydawnictw cenotwórczych oraz stawki czynszu najmu z rynku nieruchomości o podobnym przeznaczeniu. Celem tych analiz jest w szczególności określenie stanu i stopnia rozwoju właściwego rynku nieruchomości, uwarunkowań rynkowych (w tym relacji popytu i podaży), wpływu czynników makro i mikroekonomicznych na rynek nieruchomości oraz dobór danych przyjętych w procesie wyceny.

Dodatkowo jak wskazano w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego, przychody uzyskiwane z tego tytułu mają charakter pomocniczy względem całokształtu działalności Wnioskodawcy, stanowią jedynie część ogólnego budżetu X i nie są w stanie samodzielnie pokryć kosztów jego bieżącego utrzymania i zarządzania. Następnie wezwano o wskazanie jakie przychody finansowe, pozostałe przychody operacyjne oraz zysk/stratę netto osiągał Wnioskodawca w ostatnich pięciu latach podatkowych. Wobec czego Podatnik wskazał, co następuje.

Wnioskodawca przedstawia poniżej dane dotyczące osiągniętych przychodów finansowych, pozostałych przychodów operacyjnych oraz zysku (straty) netto w latach 2021-2025. (…) Wnioskodawca jeszcze raz podkreśla, że działalność operacyjna dotycząca nieruchomości / obiektów będących przedmiotem Wniosku o interpretację jest deficytowa, tj. Wnioskodawca utrzymuje stratę z działalności operacyjnej i to pomimo pozostałych przychodów operacyjnych, wśród których dominują dotacje. Bez uzyskanego wsparcia z tych źródeł strata z działalności X byłaby jeszcze większa.

Działalność operacyjna Wnioskodawcy nie generuje nadwyżki finansowej, a jego bieżące funkcjonowanie w znacznym stopniu uzależnione jest od wsparcia ze środków publicznych (m.in. dotacji / środków unijnych). Jednocześnie kwestia odpłatności niektórych usług / atrakcji oferowanych na terenie X jedynie ogranicza rozmiar strat ponoszonych z działalności Wnioskodawcy na rzecz ogółu społeczności. Osiągane przychody finansowe pozostają irrelewantne z perspektywy Wniosku o interpretację.

W odpowiedzi na pytanie dotyczące wyjaśnienia, czy cały teren X jest ogólnodostępny skoro zlokalizowane są na nim prywatne biznesy i odpłatne atrakcje turystyczne oraz organizowane są prywatne eventy, Spółka dokonała następujących wyjaśnień. Wnioskodawca wyjaśnia, że teren X jest ogólnodostępny (może z niego skorzystać każdy chętny) i jest udostępniony na rzecz ogółu społeczeństwa, tj. wszystkim zainteresowanym użytkownikom co do zasady w sposób nieodpłatny. Mieszkańcy oraz inni odwiedzający mogą swobodnie korzystać z ogólnodostępnych (…).

Ogólnodostępności nie przekreśla okoliczność, że na terenie X znajdują się obiekty publiczne i atrakcje, z których korzystanie jest odpłatne i wiąże się z nabyciem biletów / uiszczeniem opłaty za wstęp lub usługę (np. (...)), a także nieruchomości udostępniane podmiotom trzecim na podstawie umów najmu lub dzierżawy (m.in. (…), z których również może skorzystać każdy zainteresowany). Wnioskodawca wyjaśnia również, że wskazane w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego punkty gastronomiczne, obiekty usługowe (np. płatne parkingi), czy przestrzenie / powierzchnie eventowe są ogólnodostępne / dla ogółu społeczności na podobnej zasadzie.

Powyższe okoliczności nie powodują wyłączenia ogólnodostępnego charakteru X jako całości. Odpłatnością objęte są wyłącznie określone obiekty, wydzielone części nieruchomości (zajmujące łącznie znikomą część zasobów X (nie więcej niż (…)%)), natomiast zdecydowana większość terenu X pozostaje dostępna dla ogółu społeczeństwa nieodpłatnie.

Kolejno Prezydent wniósł o wyjaśnienie, czy Podatnik ujmuje posiadane przez siebie nieruchomości w ewidencji środków trwałych dla celów podatkowych i księgowych; wyjaśnienie, czy Wnioskodawca ujmuje wydatki ponoszone na utrzymanie nieruchomości (np. uiszczany podatek od nieruchomości) w kosztach podatkowych dla potrzeb podatku dochodowego, a także wyjaśnienie, czy Wnioskodawca kwalifikuje uzyskiwane z nieruchomości przychody (np. z najmów i dzierżaw) jako przychody dla potrzeb podatku dochodowego. Wobec wyżej wskazanych pytań Wnioskodawca dokonał następującej zbiorczej odpowiedzi.

Wnioskodawca wyjaśnia, że: • nieruchomości będące własnością X są ujęte w ewidencji środków trwałych zarówno dla celów podatkowych, jak i rachunkowych; • wydatki ponoszone na utrzymanie nieruchomości, w tym podatek od nieruchomości, są ujmowane jako koszty uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego; • przychody uzyskiwane z nieruchomości, w tym z tytułu najmu i dzierżawy, są ujmowane jako przychody dla celów podatku dochodowego. Wnioskodawca podkreśla jednak, że jego zdaniem okoliczności te pozostają bez wpływu na ocenę zarobkowego (lub nie) charakteru prowadzonej działalności Wnioskodawcy.

Wnioskodawca jeszcze raz podkreśla (czemu już dał wyraz w uzasadnieniu Wniosku), że o kwalifikacji danego gruntu, budynku lub budowli jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie decyduje sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jak również zaliczanie nieruchomości / obiektów do środków trwałych, ale konieczna jest analiza dodatkowych okoliczności, z których jedne odnoszą się do podatnika, pozostałe zaś dotyczą majątku, a w szczególności sposobu jego wykorzystywania.

Jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy we Wniosku w tym zakresie podmioty, które teoretycznie prowadzą działalność w formie prawnej, powszechnie stosowanej przez typowych przedsiębiorców (jak np. sp. z o.o.), których przedmiot działalności stanowi jednak w istocie wykonywanie zadań publicznych lub działalność w interesie publicznym (w szczególności dotyczy to różnego rodzaju spółek komunalnych), nie są uznawane za podmioty prowadzące działalność gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 707, dalej: UPOL).

Jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych w odniesieniu do spółek komunalnych realizujących zadania publiczne (np. w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, które to podmioty również zaliczają swoje obiekty do środków trwałych, a wydatki z nimi związane do koszów uzyskania przychodów, jednocześnie przychody rozpoznają dla celów podatku dochodowego), przy ocenie, czy dana aktywność stanowi działalność gospodarczą, kluczowe znaczenie ma zarobkowość, czyli działanie w celu osiągnięcia zysku – zarówno z perspektywy kryterium subiektywnego (celu i zamiaru podmiotu prowadzącego daną działalność), jak i kryterium obiektywnego (rzeczywistego charakteru oraz funkcji tej działalności).

Przykładowo tak w wyrokach NSA z 5 czerwca 2025 r., sygn. III FSK 379/24 oraz z dnia 2 grudnia 2025 r., sygn. III FSK 436/25. Podobnie wskazano również w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2026 r., sygn. I SA/Gl 558/25, zgodnie z którym: „aby można było mówić o zarobkowym charakterze jego działalności niezbędnym byłoby stwierdzenie okoliczności wskazujących na obiektywną możliwość osiągnięcia zysku, jako efektu zamierzonych i nakierowanych na to działań.

Pojęcie zarobkowości opiera się bowiem na dwóch elementach, obiektywnym i subiektywnym, tj. obiektywnej możliwości uzyskania zysku w ramach pewnej aktywności danego podmiotu, rozumianego jako nadwyżka przychodów nad kosztami i subiektywnym zamiarze osiągnięcia tego zysku.”. Kolejno Organ podatkowy wezwał o wyjaśnienie jakie okoliczności faktyczne, ekonomiczne, prawne lub organizacyjne powodują, że działalność Spółki opisana we Wniosku nie jest, w ocenie Wnioskodawcy, nakierowana na zysk. W odpowiedzi wskazano, że Wnioskodawca podkreśla, że poniższe okoliczności, o których mowa w Wezwaniu zostały już obszernie i szczegółowo przedstawione i wyjaśnione we Wniosku.

Niezależnie Wnioskodawca jeszcze raz wyjaśnia, że na brak zarobkowego charakteru działalności X wskazują w szczególności następujące okoliczności faktyczne, ekonomiczne, prawne i organizacyjne: • celem istnienia Wnioskodawcy jest realizacja części zadań jednostki samorządu terytorialnego, (…); • jedynym akcjonariuszem Spółki jest (…); • zgodnie ze Statutem, zakres działalności Wnioskodawcy jest ściśle określony i ograniczony do zadań z (...) Statutu ((…)); • zgodnie ze statutowym obowiązkiem zysk przeznaczany jest na działalność statutową (§ (…) Statutu) oraz odpisy na kapitał zapasowy ((…)Statutu); • działalność Wnioskodawcy to działalność w sferze użyteczności publicznej; • teren X jest ogólnodostępny i co do zasady nieodpłatnie dla wszystkich zainteresowanych / ogółu społeczności; • głównymi użytkownikami X są mieszkańcy A. i okolicznych gmin, korzystający z infrastruktury w celach (...); • inwestycje modernizacyjne / rewitalizacyjne finansowane są głównie ze środków publicznych, ukierunkowane na jakość przestrzeni X i ofertę dla mieszkańców; • działalność operacyjna Wnioskodawcy nie generuje nadwyżki finansowej, a jego bieżące funkcjonowanie w znacznym stopniu uzależnione jest od wsparcia ze środków publicznych (m.in. dotacji / środków unijnych); • relatywnie niewielka strata z działalności operacyjnej została osiągnięta w istocie dzięki pozostałym przychodom operacyjnym, wśród których dominują dotacje, bez uzyskanego wsparcia z tych źródeł strata z działalności operacyjnej X byłaby jeszcze większa; • kwestia odpłatności niektórych usług / atrakcji oferowanych na terenie X jedynie ogranicza rozmiar strat ponoszonych z działalności operacyjnej Wnioskodawcy na rzecz ogółu społeczności; • przychody z odpłatnych atrakcji i najmu stanowią mniejszościową część budżetu i nie są w stanie samodzielnie pokryć kosztów utrzymania i zarządzania X; • sposób kalkulacji opłat za odpłatne atrakcje uwzględnia społeczną dostępność obiektów, a nie maksymalizację zysku.

Natomiast na pytanie dotyczące wyjaśnienia czy Spółka w latach ubiegłych faktycznie przeznaczała środki na kapitał zapasowy lub inne kapitały własne oraz jaki był związek tych działań z działalnością opisaną we Wniosku, otrzymano następującą odpowiedź. Wnioskodawca wyjaśnia, że zgodnie z § (...) ust. 1 Statutu „Cały zysk Spółki przeznacza się na działalność statutową Spółki, z zastrzeżeniem ustępu 2” (dotyczącym odpisów na kapitał zapasowy). Zgodnie bowiem z § (...) ust. 2 Statutu „Walne Zgromadzenie dokonuje odpisów z zysku na kapitał zapasowy w wysokości co najmniej 8% zysku za dany rok obrotowy dopóki kapitał ten nie osiągnie przynajmniej jednej trzeciej części kapitału zakładowego”.

Jednocześnie X wskazuje, że w zależności od wyniku finansowego w danym roku podejmowane były uchwały dotyczące przeznaczenia zysku na kapitał zapasowy lub kapitał rezerwowy (m.in. na pokrycie strat z przyszłych okresów) albo pokrycia straty. Tym samym Wnioskodawca potwierdza, że w latach ubiegłych faktycznie przeznaczał środki na kapitał zapasowy lub inne kapitały własne. Ponadto Wnioskodawca wyjaśnia, że nigdy nie zostały wypłacone dywidendy. Powyższe działania pozostają w bezpośrednim związku z działalnością opisaną we Wniosku, gdyż dotyczą sposobu finansowania działalności statutowej Spółki oraz zapewnienia ciągłości jej funkcjonowania zgodnie z postanowieniami Statutu.

Wracając do wniosku Strony z dnia 19 maja 2026 roku, Podatnik dokonał następującego podsumowania. Podsumowując, w świetle wcześniejszych rozważań, uwzględniając Wyrok TK oraz najnowsze prawomocne wyroki NSA i WSA, Wnioskodawca uważa, że w zakresie uznania czy grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy wskazać, że związek taki powinien być oparty na faktycznym wykorzystaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem specyficznej sytuacji podmiotów (spółek) komunalnych.

W związku z tym, że Wnioskodawca realizuje zadania z zakresu Województwa (...), tj. działalność statutowa Wnioskodawcy jest prowadzona na rzecz ogółu społeczności, niekiedy na zasadach odpłatności, jednak nie w celu zarobkowym. Ponadto Wnioskodawca nie dąży do maksymalizacji zysku, co również skutkuje brakiem zarobkowego charakteru działalności Wnioskodawcy, tym samym Wnioskodawca nie wykorzystuje posiadanego przez siebie majątku do prowadzenia działalności gospodarczej. Przychody Wnioskodawcy za świadczone usługi mają wyłącznie na celu pokrycie kosztów związanych z działaniem na rzecz ogółu społeczności.

W związku z tym należy uznać, że Wnioskodawca nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów UPOL, w szczególności skoncentrowanej na osiąganiu czy maksymalizacji zysku. Zatem z uwagi na działalność Wnioskodawcy – stanowiącą w istocie realizację zadań publicznych, na rzecz ogółu społeczności, która w istocie nie jest, i w istocie nie może być nakierowana na osiąganie zysku, w odniesieniu do Wnioskodawcy nie znajduje zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 UPOL. Tym samym posiadane przez Wnioskodawcę wszystkie grunty, budynki i budowle nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W konsekwencji grunty i budynki Wnioskodawcy powinny podlegać opodatkowaniu według stawek pozostałych, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit. e UPOL, natomiast budowle nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. IV. Stanowisko Organu podatkowego Na wstępie należy przypomnieć, że w myśl art. 14b § 1 i art. 14j ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (t.j.

Dz. U. z 2026 r., poz. 622 z późn. zm., dalej: Ordynacja) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej oraz w zakresie swojej właściwości wójt, burmistrz (prezydent miasta) starosta lub marszałek województwa, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Zgodnie z art. 14b § 2 i §3 ww. ustawy, wniosek o interpretację podatkową może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego i zdarzeń przyszłych, a składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna, zgodnie z art. 14c Ordynacji, winna zawierać wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.

W przypadku uznania, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie, można odstąpić od uzasadnienia prawnego. Natomiast w razie negatywnej oceny stanowiska, konieczne jest wskazanie w interpretacji prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że organ wydając interpretację, dokonuje jedynie oceny prawnej stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę, bez możliwości jego modyfikowania, czy też prowadzenia postępowania dowodowego w trybie przepisów działu IV ustawy – Ordynacja podatkowa.

W tym miejscu po zapoznaniu się z Wnioskiem oraz pismem uzupełniającym z dnia 10 lipca 2026 roku, Prezydent wyjaśnia co następuje.

Analiza stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, obowiązujących przepisów prawa oraz orzecznictwa sądów administracyjnych prowadzi do stwierdzenia, że stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym z uwagi na prowadzoną działalność, stanowiącą w istocie realizację zadań publicznych na rzecz ogółu społeczności, która nie jest i nie może być nakierowana na osiąganie zysku, w odniesieniu do Wnioskodawcy nie znajduje zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL, a tym samym wszystkie posiadane przez niego grunty, budynki i budowle nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a w konsekwencji czego grunty i budynki powinny podlegać opodatkowaniu według stawek właściwych dla gruntów i budynków pozostałych, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit. e UPOL, natomiast budowle nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - jest nieprawidłowe.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 UPiOL opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1. grunty; 2. budynki lub ich części; 3. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć – grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Natomiast zgodnie z przepisem art. 1a ust 2a UPiOL do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania.

Przepisy UPiOL nakazują co do zasady traktować jako grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wszelkie tego rodzaju nieruchomości, jeżeli są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą i istnieje możliwość, nawet potencjalna ich wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej. Przy czym ustawa podatkowa w tym zakresie nie wskazuje jaka to ma być działalność oraz nie określa jej zakresu, nie wymaga by była ona prowadzona na tej właśnie nieruchomości. Nie wymaga również by działalność była wyłącznym rodzajem działalności, jakim zajmuje się dany podmiot.

Z tego względu ustalenie czy w oparciu o posiadany majątek może być prowadzona działalność gospodarcza powinno każdorazowo nastąpić w oparciu o stan faktyczny danej sprawy.

W kontekście powyższego trzeba mieć przede wszystkim na uwadze wspomniany przez Wnioskodawcę Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19 (dalej: Wyrok TK), który uznał za niezgodne z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej takie rozumienie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL, w ramach którego o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie tego gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

Należy nadmienić, iż Wyrok TK jest wyrokiem interpretacyjnym, tj. eksponuje właściwe albo niewłaściwe rozumienie przepisu prawnego. Mimo że Wyrok TK dotyczy opodatkowania osób fizycznych rozważania w zakresie interpretacji przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL znajdują odpowiednie zastosowanie do opodatkowania podatkiem od nieruchomości osób prawnych. W Wyroku TK jednoznacznie wskazano, że w przypadku chociażby potencjalnej możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej, jest on związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Stosownie do treści uzasadnienia Wyroku TK: na ten fakt zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny we wskazywanym już wyroku z 12 grudnia 2017 r., sygn. SK 13/15, podkreślając, że przyjęta interpretacja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. prowadzi do pobierania od podobnych, z perspektywy konstytucyjnoprawnej, nieruchomości – faktycznie niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – podatku od nieruchomości w różnej wysokości. Niezależnie od sposobu wykorzystania nieruchomości, osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą zapłaci podatek według wyższej stawki, jeżeli tylko prowadzi działalność gospodarczą. Natomiast osoba fizyczna nieprowadząca takiej działalności zapłaci podatek według stawki niższej.

Każdy z tych podatników faktycznie nie wykorzystuje nieruchomości na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W takiej sytuacji status przedsiębiorcy (osoby fizycznej) nie ma związku ze sposobem wykorzystania przedmiotu opodatkowania i nie wpływa na wartość nieruchomości. W obu wypadkach nieruchomość nie ma związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trybunał w przytoczonym wyroku konkludował, iż samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania nieruchomości stawką podatkową od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zważywszy na „ratio” stosowania podwyższonej stawki, jaką jest możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danej nieruchomości w działalności gospodarczej, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanej nieruchomości. Rozważania te zachowują pełną aktualność na gruncie rozstrzyganej sprawy. W ocenie Trybunału przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej.

Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków – niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej – wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą Trybunał uznaje za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji.

Art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi instrument służący celom innym niż fiskalne, będący nieproporcjonalnym obciążeniem podatkowym polegającym na nieodróżnianiu sytuacji podatkowej podatników posiadających nieruchomości, ale niewykorzystujących i niemogących ich wykorzystać do prowadzenia działalności gospodarczej oraz podatników wykorzystujących posiadane nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

Oznacza to, że Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował samego przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL, lecz uznał za niezgodne z Konstytucją jego określone rozumienie polegające na przyjmowaniu automatycznego związania nieruchomości z działalnością gospodarczą wyłącznie na podstawie faktu jej posiadania przez przedsiębiorcę. W konsekwencji dla uznania nieruchomości za związaną z działalnością gospodarczą konieczne jest każdorazowe ustalenie rzeczywistego funkcjonalnego związku tej nieruchomości z działalnością gospodarczą.

Tym samym tezy wynikające z Wyroku TK mają charakter uniwersalny i powinny być stosowane również w odniesieniu do podmiotów prowadzących działalność w różnych formach organizacyjnych. W szczególności, gdy dany podmiot wykonuje różne rodzaje działalności, niezbędne jest zbadanie, czy nieruchomości są faktycznie związane z działalnością gospodarczą, czy też służą realizacji innych zadań.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Organu podatkowego rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga ustalenia, czy Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów podatkowych, a w konsekwencji, czy grunty, budynki oraz budowle stanowiące jego własność można uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 4 UPiOL. Wobec powyższego, w pierwszej kolejności wskazać należy, że art. 1a ust. 1 pkt 4 UPiOL odsyła do definicji legalnej działalności gospodarczej, zawartej w art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r Prawo przedsiębiorców (dalej: UPP).

Stosownie do wskazanego przepisu, działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Uznanie działalności prowadzonej przez dany podmiot za działalność gospodarczą wymaga zatem kumulatywnego spełnienia wszystkich wymienionych przesłanek, tj.: a) wykonywania działalności we własnym imieniu; b) wykonywania działalności w sposób zorganizowany; c) wykonywania działalności w sposób ciągły; d) zarobkowego celu działalności.

W doktrynie cecha „działalności wykonywanej we własnym imieniu” oznacza, że podmiot organizujący taką działalność działa na własny rachunek oraz ponosi odpowiedzialność za zobowiązania zaciągane w związku z jej prowadzeniem. Kolejną cechą wynikającą z definicji działalności gospodarczej jest jej zorganizowany charakter. W doktrynie pojęcie to rozumiane jest jako wykorzystanie określonych składników materialnych oraz niematerialnych, które są łączone w sensie funkcjonalno-gospodarczym w uporządkowany kompleks umożliwiający uczestnictwo w obrocie gospodarczym.

Z kolei przesłanka ciągłości oznacza podejmowanie czynności w sposób powtarzalny i stały, tworzących spójną całość, a nie mających charakteru incydentalnego. Z opisu stanu faktycznego przedstawionego we Wniosku nie wynika, że zachodzi spór co do tego, iż działalność Spółki wykonywana jest w sposób zorganizowany oraz ciągły i we własnym imieniu. Kluczowe znaczenie ma więc ocena, czy działalność prowadzona w oparciu o nieruchomości stanowiące przedmiot Wniosku na charakter zarobkowy. W doktrynie oraz orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanka zarobkowości ma zarówno wymiar subiektywny, jak i obiektywny.

W ujęciu subiektywnym działalność ma charakter zarobkowy, jeżeli jest prowadzona z zamiarem osiągnięcia zysku. Z kolei w ujęciu obiektywnym istotne jest, czy działalność ta jest ukierunkowana na generowanie dochodu, rozumianego jako nadwyżka przychodów nad kosztami. Tym samym o zarobkowym charakterze działalności decyduje przede wszystkim istnienie celu osiągania zysku, który może być oceniany zarówno przez pryzmat zamiaru podmiotu, jak i obiektywnych okoliczności prowadzonej działalności (por. A. K. Kruszewski [w:] Prawo przedsiębiorców. Komentarz, red. A. Pietrzak, Warszawa 2019, art. 3).

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym konsekwentnie wskazuje się, że działalność gospodarcza ma charakter zarobkowy wyłącznie wówczas, gdy jest ukierunkowana na osiąganie dochodu, natomiast działalność pozbawiona takiego celu nie może zostać uznana za działalność gospodarczą (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: II FSK 1954/10, II FSK 789/07 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 stycznia 2026 r., I SA/Gl 558/25). Wobec powyższego jeżeli działalność podmiotu spełnia ww. przesłanki to można ją uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów podatkowych.

W przedmiotowym Wniosku Spółka wskazała, że prowadzona przez nią działalność nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów podatkowych, gdyż nie ma charakteru zarobkowego, a wykonywane przez nią zadania mieszczą się w sferze użyteczności publicznej. Na potwierdzenie swojego stanowiska, w opisie stanu faktycznego przedstawionego we Wniosku Podatnik przytoczył wybrane fragmenty Statutu X (dalej: Statut).

Przede wszystkim Podatnik wskazał m.in., że zgodnie z (...)Statutu Spółka w szczególności podejmuje działania w zakresie: (…) (…) (…) Ponadto Wnioskodawca ocenił, że wymienione zadania statutowe stanowią wyłączne zadania X. Niezależnie jednak od powyższego, należy zwrócić uwagę na rozbieżności w zakresie stanu faktycznego opisanego we Wniosku. Z jednej strony Wnioskodawca wskazuje, iż zadania wymienione w (...) Statutu stanowią wyłączne zadania Spółki, natomiast z drugiej strony, już sama lektura (...) Statutu prowadzi do wniosku, iż wskazane w nim rodzaje działalności nie stanowią katalogu zamkniętego.

Przepis ten posługuje się bowiem sformułowaniem „w szczególności”, co wskazuje, że wymienione w nim działania stanowią jedynie przykładowe rodzaje aktywności podejmowanych przez Spółkę, a nie wyczerpujący katalog jej działalności. Kolejno Wnioskodawca wskazał, że stosownie do § (...) Statutu „Działalność statutowa Spółki prowadzona jest na rzecz ogółu społeczności”. Podniósł również, że X został utworzony przez Województwo (...) jako wyodrębniony podmiot realizujący część zadań samorządu województwa, wobec czego zakres jego działalności odpowiada zadaniom własnym województwa oraz służy realizacji strategii jego rozwoju.

Zgodnie bowiem z (...) ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (dalej: USW) samorząd województwa wykonuje zadania o charakterze wojewódzkim określone ustawami, m.in. w zakresie: (...) (...) (...) Stosownie do art. 13 ust. 1 USW w sferze użyteczności publicznej Województwo może tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki akcyjne lub spółdzielnie, a także może przystępować do takich spółek lub spółdzielni. Z kolei formy wykonywania zadań o charakterze użyteczności publicznej określa ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (dalej: UGK).

Organ podatkowy wskazuje więc, że zgodnie z art. 2 UGK, co do zasady, gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego. Z powołanych powyżej przepisów wynika więc, iż ustawodawca przewidział możliwość wykonywania zadań własnych jednostki samorządu terytorialnego (w niniejszym wypadku województwa) za pośrednictwem spółek prawa handlowego. Niezależnie jednak od powyższego, w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z podmiotem, który wykonuje wyłącznie zadania województwa z zakresu użyteczności publicznej.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, iż pomimo oceny Spółki, że wyłączne przedmioty działalności zostały wymienione w (...) Statutu i sprowadzają się do wykonywania zadań własnych województwa, Wnioskodawca pismem z dnia 10 lipca 2026 r. wskazał, iż zgodnie z danymi ujawnionymi w Krajowym Rejestrze Sądowym przedmiotem jego przeważającej działalności jest działalność usługowa związana z zagospodarowaniem terenów zieleni (PKD 81.30.Z).

Jednocześnie jako przedmiot pozostałej działalności ujawniono m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z), pozostały transport lądowy pasażerski (PKD 49.39.Z), działalność usługową wspomagającą transport lądowy (PKD 52.21.Z), pobór, uzdatnianie i dostarczanie wody (PKD 36.00.Z), a także inne rodzaje działalności. Powyższe wskazuje, że zakres aktywności Wnioskodawcy nie ogranicza się wyłącznie do wykonywania zadań własnych Województwa (...).

Co istotne, wśród rodzajów działalności ujawnionych przez samego Wnioskodawcę w KRS znajduje się np. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, co pozostaje bezpośrednio związane z gospodarowaniem majątkiem Spółki, jednocześnie nie wpisując się w katalog zadań należących do sfery użyteczności publicznej. Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika więc, że działalność Spółki obejmuje szereg czynności związanych z komercyjnym utrzymaniem, rozwojem i udostępnianiem infrastruktury X. Jak wskazał Wnioskodawca, istotą jego działalności jest dbałość o (…).

W tym celu Wnioskodawca realizuje przedsięwzięcia modernizacyjne i rewitalizacyjne finansowane m.in. ze środków publicznych oraz funduszy europejskich. Jednocześnie z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika, że oprócz opisanych powyżej działań związanych z utrzymaniem i rozwojem infrastruktury X oraz nieodpłatnym udostępnianiem ogólnodostępnej infrastruktury X, Wnioskodawca prowadzi również działalność polegającą na udostępnianiu części infrastruktury oraz zawieraniu umów najmu i dzierżawy z podmiotami trzecimi. Przede wszystkim odpłatnemu udostępnianiu podlegają m.in. (…).

Natomiast część nieruchomości stanowiących własność Wnioskodawcy została oddana do odpłatnego korzystania podmiotom trzecim, w szczególności (…). Ponadto na terenie X funkcjonują punkty gastronomiczne, obiekty usługowe, w tym płatne parkingi, oraz powierzchnie eventowe udostępniane odpłatnie. Wnioskodawca faktycznie udostępnia więc powierzchnie m.in. na potrzeby organizacji wydarzeń i imprez. W tym zakresie Spółka wykorzystuje posiadaną infrastrukturę i nieruchomości w celu świadczenia odpłatnej usługi na rzecz podmiotów zainteresowanych organizacją określonych przedsięwzięć.

Udostępnienie przestrzeni na potrzeby eventu stanowi zatem sposób komercyjnego wykorzystania majątku Wnioskodawcy, w ramach którego Spółka oferuje podmiotom trzecim możliwość wykorzystania określonej infrastruktury lub powierzchni w zamian za wynagrodzenie. Nie jest to zatem wyłącznie uboczny skutek realizacji zadań statutowych, lecz jeden ze sposobów wykorzystywania majątku Spółki w ramach komercyjnej działalności. Wnioskodawca podejmuje bowiem czynności zmierzające do udostępnienia posiadanej infrastruktury na potrzeby konkretnych przedsięwzięć, a z tytułu tego udostępnienia uzyskuje przychody.

Działalność eventowa wpisuje się tym samym w szerszy model gospodarowania majątkiem Spółki, obejmujący również najem, dzierżawę oraz odpłatne udostępnianie infrastruktury i usług. Istotą tej działalności Spółki jest bowiem, w ocenie Organu podatkowego, wykorzystanie posiadanego majątku jako źródła przychodów poprzez oferowanie podmiotom trzecim odpłatnego dostępu do infrastruktury i przestrzeni pozostających w dyspozycji Spółki.

Wnioskodawca podkreśla przy tym przede wszystkim publiczny i społeczny charakter prowadzonej działalności, wskazując, że jej zasadniczym celem jest realizacja zadań statutowych oraz zapewnienie ogółowi społeczności dostępu do infrastruktury i oferty X. Okoliczność ta nie oznacza jednak, że całość aktywności Wnioskodawcy ma charakter nieodpłatny.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika bowiem jednoznacznie, że obok działalności związanej z realizacją zadań statutowych oraz nieodpłatnym udostępnianiem ogólnodostępnej przestrzeni X, Wnioskodawca prowadzi działalność polegającą na odpłatnym udostępnianiu infrastruktury oraz wynajmie części nieruchomości podmiotom trzecim, a także świadczeniu odpłatnych usług. Istotne jest przy tym, że odpłatna działalność Wnioskodawcy nie ma charakteru incydentalnego.

Obejmuje ona zarówno odpłatne udostępnianie konkretnych obiektów i atrakcji, jak i odpłatne oddawanie nieruchomości do korzystania podmiotom trzecim, a także udostępnianie powierzchni przeznaczonych na działalność gastronomiczną, usługową, parkingową czy eventową. Tym samym z przedstawionego przez Wnioskodawcę opisu stanu faktycznego wynika, że posiadany przez niego majątek jest wykorzystywany nie tylko do realizacji zadań o charakterze publicznym, lecz również do wykonywania czynności komercyjnych.

Konkludując, z przedstawionych przez Wnioskodawcę okoliczności wynika, że działalność Spółki nie ogranicza się wyłącznie do realizacji zadań własnych jednostki samorządu terytorialnego powierzonych jej przez Województwo (...). Obok działalności związanej z wykonywaniem zadań o charakterze publicznym można bowiem wyodrębnić działalność polegającą na komercyjnym wykorzystywaniu posiadanego majątku, w szczególności poprzez wynajem i zarządzanie nieruchomościami oraz odpłatne udostępnianie infrastruktury i świadczenie usług. Tym samym działalność Spółki ma charakter dualistyczny – obejmuje zarówno realizację zadań samorządu województwa, jak i aktywność posiadającą cechy działalności gospodarczej.

W ocenie Organu podatkowego nie można nie zauważyć podobieństwa w sposobie funkcjonowania Spółki z działalnością Agencji Mienia Wojskowego (dalej: AMW, Agencja), która pomimo wykonywania zadań z zakresu administracji publicznej prowadzi również działalność gospodarczą. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 21 sierpnia 2025 r., sygn. III FSK 581/24, iż art. 3 u.p.p. definiuje działalnością gospodarczą jako zorganizowaną działalność zarobkową, wykonywaną we własnym imieniu i w sposób ciągły. Zgodnie z powyższymi regulacjami, każda działalność, bez względu na formę organizacyjną podmiotu, który ją wykonuje, jest uznana za działalność gospodarczą.

Okolicznością warunkującą uznanie danego podmiotu za prowadzący działalność gospodarczą nie będzie zatem np. posiadanie formalnego statusu przedsiębiorcy, odzwierciedlonego wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Zadania skarżącej reguluje (od 1 października 2015 r.) ustawa z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (uAMW). W myśl przepisów tej ustawy, jako agencji wykonawczej w rozumieniu ustawy o finansach publicznych (art.

5 uAMW) Skarb Państwa powierzył jej wykonywanie w jego imieniu i na jego rzecz prawa własności i innych praw rzeczowych w stosunku do: 1) nieruchomości stanowiących jego własność: a) wykorzystywanych do zakwaterowania żołnierzy zawodowych, b) zajętych pod budowle i urządzenia związane z nieruchomościami, o których mowa w lit. a, c) uznanych za zbędne na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, jeżeli przedstawiona przez Agencję propozycja wykorzystania tych nieruchomości uzasadnia ich przekazanie w celu realizacji zadań Agencji; 2) innego niż określone w pkt 1 mienia przekazanego Agencji...

Agencja realizuje zadania własne i zlecone przy czym do zadań własnych skarżącej Agencji należy: 1) gospodarowanie mieniem Skarbu Państwa powierzonym i użyczonym Agencji, w tym obrót z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, o którym mowa w ustawie z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa; 2) obrót mieniem, w tym sprzedaż lokali mieszkalnych i innych nieruchomości oraz infrastruktury; 3) przejmowanie i nabywanie mienia; 4) uporządkowanie stanu prawnego mienia.

Prezes Agencji oraz dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji wykonują zadania własne i zadania zlecone z zakresu administracji rządowej, a w ramach wykonywania tych zadań wydają decyzje administracyjne (art. 17 ust. 2 i 3 uAMW). Agencja jest zatem podmiotem realizującym zadania z zakresu szeroko rozumianej administracji publicznej, jak i podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą.

Należy zaakcentować, że okoliczność prowadzenia przez Agencję działalności gospodarczej wynika nie tylko z zapisu przyjętego w art. 7 ust. 1 pkt 1 uAMW, ale także – jak ustalono w sprawie – z faktu, że w odniesieniu do skarżącej występują wszystkie znamiona takiej działalności w rozumieniu art. 2 u.s.d.g. i art. 3 u.p.p. (działalność Agencji wykonywana w sposób zorganizowany, stały, racjonalny i powtarzalny, ukierunkowana na generowanie dochodów, co znalazło odzwierciedlenie m.in. sprawozdaniu finansowym za 2018 r.).

Wbrew argumentacji skarżącej, do zanegowania jej statusu jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą niewystarczające jest wskazywanie, że Agencja, m.in. na podstawie art. 30 ust. 3 uAMW, jest pozbawiona możliwości swobodnego dysponowania uzyskiwanym dochodem. Wyznacznikiem działalności gospodarczej jest bowiem ukierunkowanie na zysk, a nie faktyczne osiąganie zysku oraz sposób jego rozdysponowania. Na marginesie Organ podatkowy wskazuje, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie również w innych orzeczeniach sądów administracyjnych dotyczących działalności Agencji Mienia Wojskowego.

Przykładowo: • wyrok NSA z dnia 27 maja 2026 r., sygn. akt III FSK 335/25, • wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2026 r., sygn. akt III FSK 1293/25, • wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2026 r., sygn. akt III FSK 607/25, • wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2026 r., sygn. III FSK 1066/24, • wyrok NSA z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt III FSK 1277/24, • wyrok NSA z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt III FSK 259/25, • wyrok NSA z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt III FSK 248/25. W powyższych orzeczeniach sądy jednogłośnie przyjmowały, że fakt realizowania przez AMW zadań z zakresu administracji publicznej nie wyłącza jednoczesnego prowadzenia przez Agencję działalności gospodarczej, posiadania statusu przedsiębiorcy i w konsekwencji uznania posiadanego przez nią majątku za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Tym samym wykonywanie zadań publicznych nie oznacza automatycznie, że cały majątek pozostający w dyspozycji takiego podmiotu należy uznać za wykorzystywany wyłącznie do realizacji tych zadań. Tym samym, podobnie jak w przypadku AMW, w działalności Wnioskodawcy można wyodrębnić sferę realizacji zadań publicznych oraz sferę działalności komercyjnej. Skoro zatem z działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę można wyodrębnić działalność spełniającą przesłanki działalności gospodarczej, dalszej oceny wymaga, czy grunty, budynki i budowle stanowiące przedmiot Wniosku pozostają związane z tą działalnością gospodarczą.

W tym kontekście należy również zwrócić uwagę na fakt, iż NSA w wyroku z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. III FSK 4061/21 wyjaśnił w kompleksowy sposób jak należy ustalać przedmioty opodatkowania podlegające opodatkowaniu stawką dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą po Wyroku TK.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że za związanie z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 2021 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: 1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik, ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: – są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. albo – mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Powyższe stanowisko prezentowane przez NSA potwierdza również interpretacja ogólna Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 27 listopada 2025 r., nr DPL2.8401.3.2025, dotycząca wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL (dalej: Interpretacja MF) . Jak wskazuje się w Interpretacji MF Oceniając istnienie związku gruntu, budynku i budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, w celu zapobieżenia nadmiernemu, a co za tym idzie, nieuzasadnionemu opodatkowaniu majątku przedsiębiorców lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, należy w każdym przypadku wziąć pod uwagę status podatnika i charakter jego działalności lub sposób wykorzystywania jego przedmiotów opodatkowania.

Tym samym przedmioty opodatkowania, które są wykorzystywane w działalności gospodarczej Wnioskodawcy lub choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą lub mogą jej służyć, powinny być uznane za związane z tą działalnością gospodarczą.

W ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności jak: a) fakt, iż przedsiębiorca poza działalnością gospodarczą nie realizuje żadnych innych form aktywności, b) faktyczne wykorzystywanie danej nieruchomości w prowadzonej działalności gospodarczej, c) wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych czy d) ujęcie wydatków na utrzymanie tej nieruchomości w kosztach uzyskania przychodów działalności gospodarczej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że jednym z kryteriów przemawiających za uznaniem gruntów, budynków i budowli za związane z działalnością gospodarczą jest ich wchodzenie w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu cywilnego. W tym miejscu zaznaczyć należy, że Wnioskodawca został wyposażony przez Województwo (...) w majątek służący realizacji powierzonych mu zadań. Okoliczność ta nie oznacza jednak, że majątek ten pozostaje poza sferą działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę.

Przeciwnie, to Wnioskodawca sprawuje nad nim bieżący zarząd, decyduje o sposobie jego wykorzystania, ponosi koszty jego utrzymania, zawiera umowy dotyczące jego udostępniania oraz czerpie przychody z wykonywanych czynności odpłatnych. Jak już ustalono , działalność Wnioskodawcy nie ogranicza się wyłącznie do wykonywania zadań statutowych oraz realizacji części zadań samorządu województwa. Obok tej sfery aktywności Wnioskodawca prowadzi również działalność gospodarczą polegającą na gospodarowaniu i zarządzaniu nieruchomościami, obejmującą w szczególności odpłatne udostępnianie części infrastruktury X oraz zawieranie umów najmu i dzierżawy z podmiotami trzecimi.

W konsekwencji sytuacja Wnioskodawcy, jak wspomniano już na wcześniejszym etapie niniejszej Interpretacji indywidualnej, jest zbliżona do sytuacji Agencji Mienia Wojskowego. W niniejszej sprawie, podobnie jak w przypadku AMW, Wnioskodawca obok wykonywania zadań publicznych prowadzi również działalność gospodarczą w oparciu o przekazany mu przez Województwo (...) majątek. W związku z powyższym, Prezydent ponownie zwraca uwagę, iż w odniesieniu do AMW zapadło wiele orzeczeń, z których wynika, jakie przesłanki przemawiały za uznaniem określonych składników majątku Agencji, za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów art. 1a ust 1 pkt 3 UPiOL.

Tak przykładowo NSA w Wyroku z dnia 27 maja 2026 r., sygn. III FSK 335/25 orzekł, iż wskazać należy, że skoro w funkcjonowaniu Agencji można wyodrębnić działalność gospodarczą, o której mowa art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., a także działalność, która nie spełnia tej definicji, to w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, sam fakt prowadzenia przez Agencję działalności gospodarczej nie uzasadnia twierdzenia, że wszystkie posiadane przez nią nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Nieruchomości będące w posiadaniu Agencji, które nie mają związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, nie mieszczą się w tej definicji. Takie stanowisko, co do zasady, przyjął również Sąd I instancji.

Sąd ten, mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego oraz wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21, zweryfikował ustalenia poczynione przez organy podatkowe oraz wyrażoną przez nie ocenę i zasadnie uznał, że o istnieniu związku spornych nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej przez Agencję przesądza m.in.: a) przyjęcie do ewidencji środków trwałych gruntów i budynków zlokalizowanych na terenie gminy (...); b) dokonywanie przez Agencję szeregu czynności w zakresie zagospodarowania komercyjnego znajdujących się w jej zasobach nieruchomości (zbędnych dla wojska i obronności) w postaci ich sprzedaży, wynajmu, czy dzierżawy, a w tym: dokonywanie wyceny, podziału nieruchomości, zamieszczanie ogłoszeń o sprzedaży, wynajmie, czy dzierżawie nieruchomości, przeprowadzanie przetargów na ich zbycie, czy realizowanie prac porządkowych w nieruchomościach, sporządzanie operatów szacunkowych nieruchomości; c) ujmowanie w przychodach na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych kwot otrzymywanych ze sprzedaży, najmu, dzierżawy nieruchomości; d) kwalifikowanie do kosztów uzyskania ww. przychodów wydatków związanych z przygotowywaniem, oferowaniem i zawieraniem transakcji obrotu nieruchomościami, a także wydatków odnoszących się do posiadanych w 2018 r. nieruchomości pozostających w zasobie położonymi na terenie miasta (...).

Nie sposób zatem nie zgodzić się z WSA, że w rozpatrywanym przypadku zasadne jest zastosowanie do opodatkowania tych nieruchomości stawek maksymalnych. Podkreślić przy tym należy, że stawki te nie zostały zastosowane do wszystkich posiadanych przez Agencję nieruchomości, albowiem w odniesieniu do nieruchomości dotyczących gospodarki mieszkaniowej i internatowej oraz przebudowy, remontów zasobów mieszkaniowych i internatowych organy uznały je za niezwiązane z działalności gospodarczą Agencji i opodatkowały je niższą stawką podatku nieruchomości.

W świetle powyższego nie ma zatem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstaw do uwzględnienia, ujętego w petitum skargi kasacyjnej, zarzutu błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 7 uAMW. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca pismem z dnia 10 lipca 2026 r., stanowiącym uzupełnienie Wniosku wskazał, że grunty, budynki oraz budowle stanowiące przedmiot niniejszego Wniosku ujmowane są w prowadzonej przez niego ewidencji środków trwałych dla celów podatkowych, jak i rachunkowych.

Organ podatkowy podkreśla, że w rejestrze środków trwałych ujmuje się wyłącznie obiekty inwentarzowe kompletne i zdatne do użytku w dniu ich przyjęcia do używania oraz wykorzystywane przez Wnioskodawcę na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Okoliczność ta, zgodnie z przywołanym wcześniej orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowi jedną z przesłanek przemawiających za uznaniem, że poszczególne elementy infrastruktury X wchodzą w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez Wnioskodawcę.

Przechodząc do kolejnej przesłanki wskazać należy, że Spółka w piśmie z dnia 10 lipca 2026 r. wskazała, że wydatki ponoszone na utrzymanie nieruchomości, w tym podatek od nieruchomości, są ujmowane jako koszty uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego; przychody uzyskiwane z nieruchomości, w tym z tytułu najmu i dzierżawy, są ujmowane jako przychody dla celów podatku dochodowego. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla oceny związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów. Oznacza to, że wydatki mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie wówczas, gdy pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz służą osiąganiu przychodów lub zachowaniu bądź zabezpieczeniu ich źródła.

Skoro zatem sam Wnioskodawca ujmuje wydatki związane z utrzymaniem przedmiotowych nieruchomości jako koszty uzyskania przychodów, a przychody osiągane z ich wykorzystania jako przychody podatkowe, oznacza to, że pomiędzy tymi nieruchomościami, osiąganymi przychodami oraz prowadzoną działalnością zachodzi funkcjonalny i przyczynowo-skutkowy związek. Okoliczność ta stanowi kolejną przesłankę przemawiającą za uznaniem, że nieruchomości te pozostają związane z prowadzoną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą.

W tym miejscu Organ podatkowy zwraca uwagę, iż część nieruchomości stanowiących przedmiot Wniosku nie tylko potencjalnie może być wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej, ale również faktycznie jest wykorzystywana w tej działalności. Ponownego podkreślenia wymaga bowiem fakt, iż, działalność Wnioskodawcy obejmuje m.in. wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Powyższe znajduje potwierdzenie w zawieranych przez Spółkę umowach najmu i dzierżawy, na podstawie których nieruchomości są odpłatnie udostępniane podmiotom trzecim, w szczególności (…).

Ponadto na terenie X funkcjonują punkty gastronomiczne, obiekty usługowe, w tym płatne parkingi, oraz powierzchnie eventowe udostępniane odpłatnie. Najbardziej jaskrawym przykładem są właśnie powierzchnie eventowe – to od decyzji biznesowej Spółki zależy jakie tereny zostaną komercyjnie udostępnione i tym samym potwierdza to potencjalną możliwość wykorzystania na ten cel praktycznie całego terenu X. Powyższej oceny, iż nieruchomości są faktycznie wykorzystywane w działalności gospodarczej Spółki nie zmienia fakt, że celem istnienia Wnioskodawcy jest realizacja części zadań Województwa (...) oraz że jedynym akcjonariuszem Spółki jest (…).

Wnioskodawca samodzielnie decyduje bowiem o sposobie wykorzystania posiadanego majątku, zawiera umowy najmu i dzierżawy, odpłatnie udostępnia infrastrukturę oraz ustala wysokość pobieranych opłat i czynszów. Jak wspomniano wcześniej, wysokość opłat za korzystanie z atrakcji nie jest regulowana odgórnie w drodze taryf zatwierdzanych przez organy administracji publicznej, lecz jest ustalana przez Wnioskodawcę samodzielnie, natomiast wysokość czynszów z tytułu umów najmu i dzierżawy kalkulowana jest w oparciu o analizę rynku nieruchomości. Wnioskodawca ma zatem wpływ na sposób i warunki gospodarowania posiadanym majątkiem, w tym na wysokość uzyskiwanych z tego tytułu przychodów.

Za uznaniem, iż część X jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przemawia również sposób ujmowania przez Wnioskodawcę operacji związanych z wykorzystaniem nieruchomości dla celów podatkowych. Wnioskodawca wskazał bowiem, że wydatki związane z utrzymaniem nieruchomości, w tym podatek od nieruchomości, ujmuje jako koszty uzyskania przychodów, natomiast przychody uzyskiwane z nieruchomości, w tym z tytułu najmu i dzierżawy, wykazuje jako przychody dla celów podatku dochodowego.

W konsekwencji całokształt przedstawionych okoliczności, w szczególności wprowadzenie przedmiotów opodatkowania do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa, odpłatne wykorzystywanie nieruchomości, zawieranie umów najmu i dzierżawy, samodzielne kształtowanie warunków odpłatnego korzystania z majątku oraz podatkowe ujmowanie związanych z tym przychodów i wydatków, przemawia za związkiem gruntów, budynków oraz budowli Wnioskodawcy z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Organ podatkowy podkreśla, iż nie kwestionuje, że istotna część aktywności Wnioskodawcy związana jest z realizacją zadań o charakterze społeczno-użytecznym.

Można stwierdzić, że działalność Spółki ma charakter dualistyczny. Z jednej strony Wnioskodawca wykonuje zadania statutowe oraz realizuje część zadań samorządu województwa, z drugiej zaś prowadzi działalność komercyjną i bardzo trudno oddzielić te sfery, bowiem są one realizowane w oparciu o ten sam majątek.

Okoliczność, że Wnioskodawca został utworzony przez Województwo (...) w celu realizacji zadań własnych województwa nie oznacza więc, że cały jego majątek jest wykorzystywany wyłącznie do realizacji tych zadań i w konsekwencji grunty i budynki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek pozostałych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit. e UPiOL, natomiast budowle nie podlegają opodatkowaniu w ogóle.

Jak wynika bowiem z przedstawionego we Wniosku opisu stanu faktycznego, obok wykonywania zadań publicznych Spółka prowadzi również działalność gospodarczą obejmującą, w szczególności odpłatne udostępnianie infrastruktury X, wynajem i dzierżawę nieruchomości oraz odpłatne świadczenie usług. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, iż cały majątek Spółki pozostaje poza sferą działalności gospodarczej. Jednocześnie podkreślenia wymaga, iż sama okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej nie oznacza, że każdy składnik majątku Wnioskodawcy musi być wykorzystywany w ramach tej działalności.

Powyższe prowadzi do wniosku, że stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym wszystkie posiadane przez niego nieruchomości powinny być co do zasady traktowane jako związane z realizacją zadań o charakterze społeczno-użytecznym i w konsekwencji opodatkowane według stawek pozostałych, nie zasługuje na uwzględnienie. W przypadku składników majątku pozostających w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą zastosowanie znajdą bowiem zasady opodatkowania przewidziane dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Nie można bowiem zaakceptować sytuacji, w której Spółka byłaby niejako faworyzowana względem innych podmiotów zajmujących się obrotem nieruchomościami, w szczególności poprzez przyjmowanie, że jej działania nie podlegają obowiązkom publicznoprawnym, które obciążają pozostałych uczestników rynku. Powszechność i równość opodatkowania stanowi fundament systemu podatkowego, a wyłączenia czy preferencje powinny wynikać wprost z przepisów prawa, a nie z wykładni przychylnej konkretnemu podmiotowi.

Skoro przedmiotem działalności Spółki jest działalność gospodarcza, to należałoby oczekiwać od Podatnika respektowania konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i powszechności opodatkowania, albowiem: 1) po pierwsze nikt nie może być dyskryminowany w życiu gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Przepisy art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP wymagają zachowania równości i niestosowania dyskryminacji na płaszczyźnie stanowienia prawa (równość wobec prawa) oraz na płaszczyźnie stosowania prawa.

Skoro zatem w przypadku majątku Spółki zastosowanie miałyby znaleźć stawki obniżone, to inne podmioty funkcjonujące na rynku nieruchomości znalazły się w sytuacji gorszej, bowiem w okresie od nabycia majątku do sfinalizowania transakcji byłyby obciążone daniną w sposób zdecydowanie wyższy niż Spółki. Przedmiotowa zasada oznacza, że w każdym przypadku podmioty należące niewątpliwie do tej samej kategorii muszą być traktowane równo bez żadnych odstępstw. Skoro zatem zasada równości polega na tym, że wszystkie podmioty prawa mają być równo traktowane (bez różnicowań dyskryminujących jak i faworyzujących), wszelkie różnicowanie podmiotów prawa stanowi odstępstwo od tej zasady.

Zakaz dyskryminacji przedsiębiorców oznacza więc, że wszyscy przedsiębiorcy, którzy są w takiej samej sytuacji gospodarczej powinni być traktowani tak samo; 2) po drugie każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Przepis art. 84 Konstytucji RP nie pozostawia wątpliwości, iż także podmioty publiczne (jak np. Spółka) są objęte analogicznymi obciążeniami jak podmioty prywatne. Nie można bowiem domniemywać korzyści fiskalnych dla podmiotów publicznych skoro ustawa wyraźnie nie zróżnicowała ich pod tym względem.

Organy podatkowe i sądy administracyjne muszą zatem traktować każdego przedsiębiorcę od strony fiskalnej tak samo jak inne podmioty, które znajdują się w analogicznej sytuacji i występują w tej samej roli w obrocie prawnym i gospodarczym. Jednocześnie, poniżej Organ podatkowy postara się w zwięzły sposób odnieść do kwestii podniesionych przez Podatnika we Wniosku. Jednym z argumentów przemawiających, w ocenie Wnioskodawcy, przeciwko uznaniu prowadzonej przez niego działalności za działalność gospodarczą była okoliczność, iż teren X jest ogólnodostępny.

Podatnik we Wniosku oraz w piśmie z dnia 10 lipca 2026 r. wskazał bowiem, że cały teren X jest ogólnodostępny i udostępniony na rzecz ogółu społeczeństwa co do zasady w sposób nieodpłatny. Stanowisko Wnioskodawcy nie znajduje jednak potwierdzenia w opisie stanu faktycznego przedstawionego we Wniosku. Sam fakt, iż część terenu X (nawet jeśli jest znaczna) pozostaje dostępna dla ogółu społeczeństwa, nie oznacza bowiem automatycznie, że cały teren X jest ogólnodostępny.

Jak wynika z opisu stanu faktycznego, w ramach przestrzeni X wyodrębnione zostały określone obszary i obiekty, których sposób udostępniania oraz zasady korzystania z nich różnią się od zasad obowiązujących na pozostałej części terenu. Dotyczy to w szczególności atrakcji, z których korzystanie jest uzależnione od uiszczenia opłaty za wstęp, takich jak (...). Dostęp do tych obiektów jest faktycznie i organizacyjne ograniczony, w szczególności poprzez zastosowanie ogrodzeń, bram oraz kas biletowych, czy kontroli dostępu. Nie można zatem uznać, iż korzystanie z tych części X odbywa się na takich samych zasadach, jak korzystanie np. ze ścieżek spacerowych.

Ponadto, Wnioskodawca oddaje części X odpłatnie do korzystania podmiotom trzecim, w tym (...), punktom gastronomicznym, obiektom usługowym, jak korty, czy też parkingi, które to autonomicznie regulują kwestię dostępu na najmowane przez nich powierzchnie. W tych przypadkach, udostępnianie przez Wnioskodawcę następuje za wynagrodzeniem na podstawie umowy najmu lub dzierżawy. Oznacza to więc, że Wnioskodawca nie tylko udostępnia teren X ogółowi społeczeństwa, ale również gospodaruje i zarządza własnymi nieruchomościami, z czego uzyskuje przychody.

Ponadto, co należy zauważyć, oddanie nieruchomości podmiotom trzecim m.in. takim jak punkty gastronomiczne, korty tenisowe czy też (…), dodatkowo prowadzi do bezpośredniego zajęcia przez nie terenów Spółki na cele prowadzonej działalności gospodarczej. A zatem wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy mamy w tym przypadku związek z prowadzeniem działalności gospodarczej oparty na faktycznym wykorzystaniu nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej.

Uwaga ta koresponduje z zaprezentowanym wcześniej stanowiskiem Ministra Finansów i Gospodarki, przedstawionym w interpretacji ogólnej nr DPL2.8401.3.2025 z dnia 27 listopada 2025 r. Nawiązaniem do powyższego jest również stanowisko przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny np. w wyroku sygn. III FSK 1054/24 z dnia 18 czerwca 2025 r., odnoszącym się m.in. do wykorzystywania nieruchomości przez podmioty trzecie (najemców). Podkreślenia również wymaga, iż z przedstawionego we Wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że różne części terenu X są wydzielane i udostępniane na potrzeby organizacji wydarzeń i imprez.

W takich przypadkach określona (przez Spółkę) przestrzeń X zostaje więc wydzielona, a możliwość korzystania z niej przez mieszkańców Miasta A. oraz okolicznych gmin zostaje ograniczona w zakresie wynikającym z organizowanego eventu. Okoliczności te mają istotne znaczenie dla oceny charakteru działalności wykonywanej przez Wnioskodawcę. Nieodpłatne udostępnianie części Infrastruktury X nie może być bowiem utożsamiane z nieodpłatnym charakterem ogółu działalności wykonywanej przez Spółkę.

W niniejszej sprawie obok realizacji zadań o charakterze publicznym oraz nieodpłatnego udostępniania części infrastruktury X, Wnioskodawca przeznaczył części X do odpłatnego korzystania zarówno przez mieszkańców Miasta A. i okolicznych gmin, jak i przez podmioty trzecie, na podstawie zawartych umów. Natomiast odpłatne udostępnianie części majątku, pobieranie opłat za korzystanie z określonych atrakcji oraz oddawanie nieruchomości podmiotom trzecim do odpłatnego korzystania stanowią rzeczywiste przejawy gospodarczego wykorzystywania majątku Spółki. Okoliczność ta powinna więc zostać uwzględniona przy ocenie zarobkowego charakteru działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę.

Przechodząc dalej Organ podatkowy zwraca uwagę, iż Wnioskodawca w opisie stanu faktycznego wskazał, że przychody uzyskiwane z odpłatnego świadczenia usług oraz z tytułu najmu i dzierżawy swoich nieruchomości stanowią jedynie część ogółu uzyskiwanych przez Spółkę przychodów. Okoliczność ta nie przesądza jednak o braku zarobkowego charakteru prowadzonej działalności. Dla oceny tej przesłanki istotny pozostaje bowiem nie tylko udział przychodów z działalności gospodarczej w ogólnej sumie przychodów Spółki, ale również sposób kształtowania odpłatności oraz stopień samodzielności Spółki w tym zakresie.

Jak bowiem wyjaśnił Wnioskodawca, wysokość opłat za korzystanie z poszczególnych atrakcji nie jest ustalana według odgórnie narzuconych stawek, ani taryf zatwierdzanych przez organy administracji publicznej. Ustalanie wysokości tych opłat pozostaje w zakresie wyłącznych kompetencji Wnioskodawcy, który uwzględnia przy tym m.in. społeczną dostępność atrakcji oraz konieczność pokrycia części kosztów ich utrzymania. Jest to istotne rozróżnienie od działalności spółek komunalnych wykonujących zadania własne gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę oraz odprowadzania ścieków.

Również wysokość czynszów najmu i dzierżawy jest kalkulowana przez Wnioskodawcę z uwzględnianiem analizy rynku nieruchomości, w tym rodzaju nieruchomości, danych pochodzących z wydawnictw cenotwórczych oraz stawek czynszu obowiązujących na rynku nieruchomości o podobnym przeznaczeniu. Jak wskazał Wnioskodawca w piśmie uzupełniającym opis stanu faktycznego z dnia 10 lipca 2026 r., odpłatność za poszczególne atrakcje nie jest regulowana odgórnie w drodze taryf zatwierdzanych przez organy administracji publicznej.

Wysokość opłat jest ustalana samodzielnie przez Wnioskodawcę, przy czym – jak wskazano w opisie stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego – uwzględnia ona przede wszystkim konieczność zapewnienia społecznej dostępności tych obiektów dla mieszkańców oraz pokrycia części kosztów ich utrzymania, nie zaś maksymalizację zysku. Wysokość opłat pozostaje przy tym w gestii Wnioskodawcy jako podmiotu zarządzającego infrastrukturą X, jednak ich kalkulacja podporządkowana jest realizacji celów statutowych Spółki, o których mowa w § (...) Statutu.

Z powyższego wynika zatem, że Wnioskodawca samodzielnie kształtuje zasady odpłatnego udostępniania poszczególnych obiektów i atrakcji oraz ustala wysokość pobieranych opłat i czynszów, przy czym ich wysokość nie wynika z odgórnie określonych taryf ani stawek. Co istotne, w przypadku najmu i dzierżawy przy ustalaniu wysokości czynszu Wnioskodawca odwołuje się do warunków rynkowych, a więc do stawek stosowanych na rynku dla nieruchomości o podobnym przeznaczeniu.

Nie mamy zatem do czynienia z odpłatnością wynikającą wyłącznie z odgórnie określonych zasad finansowania zadań publicznych, lecz z odpłatnością, której wysokość jest kształtowana przez samą Spółkę, z uwzględnieniem uwarunkowań właściwych dla danego rodzaju działalności. Nie zmienia tego okoliczność, że przy ustalaniu wysokości opłat za korzystanie z atrakcji Wnioskodawca bierze pod uwagę względy społeczne i deklaruje, że nie kieruje się maksymalizacją zysku. Sam fakt uwzględniania przy kalkulacji opłat względów społecznych nie oznacza bowiem, że działalność nie jest ukierunkowana na uzyskiwanie dochodów.

Podkreślenia wymaga bowiem, iż istotą prowadzenia działalności komercyjnej jest dostosowywanie odpłatności do konkretnej grupy docelowej tj. klientów. Dla oceny przesłanki zarobkowości znaczenie ma bowiem również to, czy działalność jest prowadzona w sposób pozwalający na uzyskiwanie przychodów z odpłatnego udostępniania majątku oraz czy podmiot prowadzący tę działalność samodzielnie kształtuje warunki tego udostępniania. W niniejszej sprawie obie te okoliczności występują.

Powyższe okoliczności mają również znaczenie dla oceny powołanego przez Wnioskodawcę orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego spółek komunalnych realizujących zadania własne gmin, w szczególności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

Wnioskodawca, uzasadniając swoje stanowisko w zakresie braku zarobkowego charakteru prowadzonej działalności, powołał się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. III FSK 379/24, w którym to Sąd dokonywał oceny działalności spółki komunalnej wykonującej zadania własne gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, pod kątem tego, czy działalność ta stanowi działalność gospodarczą czy też nie. W ocenie Organu podatkowego stan faktyczny rozpatrywany przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku nie jest jednak tożsamy ze stanem faktycznym przedstawionym przez Wnioskodawcę.

W powołanym wyroku NSA wskazał, że na ocenę charakteru działalności wodno-kanalizacyjnej spółek komunalnych wpływały w szczególności charakter realizowanych zadań i świadczonych usług, uwarunkowania prawne i organizacyjne oraz sposób ustalania odpłatności za dostarczanie wody oraz odprowadzanie ścieków Istotne znaczenie miał tutaj fakt, iż wysokość tych opłat podlega ustaleniu w formie taryf zatwierdzanych przez właściwe organy. Sytuacja Wnioskodawcy jest więc odmienna. W odniesieniu do działalności komercyjnej Spółki polegającej na odpłatnym udostępnianiu atrakcji oraz nieruchomości brak jest analogicznego mechanizmu odgórnego ustalania odpłatności.

To Wnioskodawca samodzielnie ustala wysokość opłat za korzystanie z poszczególnych atrakcji oraz wysokość czynszów wynikających z zawieranych umów najmu i dzierżawy. Wnioskodawca ma zatem rzeczywisty wpływ na kształtowanie odpłatności z tytułu prowadzonej działalności, a tym samym na wysokość uzyskiwanych z niej przychodów. Nie można zatem utożsamiać sytuacji Wnioskodawcy z sytuacją spółki komunalnej wykonującej zadania własne gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków.

W niniejszej sprawie Wnioskodawca, obok realizacji zadań o charakterze publicznym i statutowym, prowadzi odpłatną działalność polegającą m.in. na udostępnianiu atrakcji oraz nieruchomości, przy czym samodzielnie określa wysokość pobieranych opłat i czynszów w oparciu o ceny obowiązujące aktualnie na rynku nieruchomości. Okoliczności te mają istotne znaczenie dla oceny zarobkowego charakteru tej działalności i nie mogą zostać pominięte wyłącznie z tego względu, że działalność służy jednocześnie realizacji określonych celów publicznych.

Prezentując swoje stanowisko Wnioskodawca wskazuje również, że jego działalność była i jest deficytowa, a odpłatne udostępnienie części nieruchomości nie ma na celu osiągnięcia zysków, lecz służy realizacji celów statutowych. Na poparcie tego stanowiska Wnioskodawca pierwotnie przedstawił wybiórcze dane z rachunku zysków i strat za poszczególne lata, wskazując na utrzymującą się stratę ze sprzedaży. Wnioskodawca wskazał, że przychody uzyskiwane z odpłatnego udostępniania infrastruktury X stanowią jedynie część ogółu osiąganych przychodów oraz są ujmowane w księgach rachunkowych jako przychody netto ze sprzedaży.

Jednocześnie podniósł, że środki te przeznaczane są na finansowanie całokształtu prowadzonej działalności, jednak pokrywają jedynie część kosztów funkcjonowania X i nie zapewniają samodzielnego finansowania jego bieżącej działalności. W konsekwencji działalność Spółki wymaga dodatkowego finansowania, w tym w szczególności w postaci dotacji oraz środków pochodzących z funduszy unijnych. Wnioskodawca wyjaśnił również, że osiągnięty przez niego wynik z działalności operacyjnej pozostaje w znacznym stopniu uzależniony od pozostałych przychodów operacyjnych, wśród których dominują środki pochodzące z dotacji. W jego ocenie, bez wsparcia tego rodzaju, strata z działalności byłaby wyższa.

Wnioskodawca podkreślił także, że przychody uzyskiwane z odpłatnego udostępniania części infrastruktury oraz świadczonych usług jedynie ograniczają skalę ponoszonych strat związanych z prowadzeniem działalności na rzecz ogółu społeczności. Na marginesie tylko, Organ podatkowy zwraca uwagę, iż z przesłanych po wezwaniu całościowych danych z rachunku zysków i strat wynika, iż Spółka w latach 2021-2024 osiągała dochód z działalności. W kontekście powyższego, należy podkreślić, że zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, iż przesłanka zarobkowego charakteru działalności ma dwa aspekty – subiektywny oraz obiektywny.

W ujęciu subiektywnym znaczenie ma zamiar osiągania zysku przez podmiot prowadzący działalność. Natomiast w ujęciu obiektywnym ocenie podlega to, czy prowadzona działalność jest ukierunkowana na uzyskiwanie dochodu rozumianego jako nadwyżka przychodów nad kosztami. O zarobkowym charakterze działalności decyduje zatem przede wszystkim cel, w jakim działalność jest prowadzona, oceniany zarówno przez pryzmat zamiaru podmiotu, jak i obiektywnych okoliczności jej wykonywania[10].

W tym miejscu na marginesie należy wskazać, iż Podatnik nie wyklucza osiągania zysku z całokształtu prowadzonej przez siebie działalności, o czym może świadczyć np. przytoczony przez niego § (...) Statutu, w którym mowa o zysku przekazywanym na działalność statutową oraz kapitał zapasowy. Organ podatkowy wskazuje także, że sam fakt ponoszenia straty z działalności operacyjnej lub finansowania części działalności z dotacji i środków publicznych nie przesądza jeszcze o braku zarobkowego charakteru działalności. Przesłanka ta nie jest bowiem uzależniona od osiągania dodatniego wyniku finansowego ani od samofinansowania działalności.

Prowadzenie działalności w warunkach ryzyka gospodarczego może bowiem prowadzić do okresowego, a nawet trwałego występowania straty, co samo w sobie nie pozbawia jej charakteru zarobkowego. W konsekwencji dla oceny zarobkowego charakteru działalności nie może mieć decydującego znaczenia samo zestawienie przychodów i kosztów oraz wynik finansowy osiągnięty przez Wnioskodawcę. Konieczne jest również ustalenie, jaki charakter mają czynności generujące przychody, na jakich zasadach są wykonywane oraz czy Wnioskodawca podejmuje je w ramach samodzielnie prowadzonej działalności odpłatnej.

W ocenie Organu podatkowego przedstawione przez Wnioskodawcę dane finansowe potwierdzają zatem przede wszystkim, że przychody uzyskiwane z działalności odpłatnej nie są wystarczające do pokrycia całości kosztów funkcjonowania X. Okoliczność ta nie pozwala jednak na wyprowadzenie wniosku, że działalność odpłatna Spółki nie jest ukierunkowana na osiąganie przychodów. Nie można bowiem utożsamiać deficytowego charakteru całej działalności Spółki z brakiem zarobkowego charakteru działalności odpłatnej. Dla oceny zarobkowego charakteru działalności nie może mieć również decydującego znaczenia zestawienie przychodów i kosztów oraz wynik finansowy generowany przez Wnioskodawcę.

Ocena tej kwestii wymaga uwzględnienia sposobu, w jaki Wnioskodawca kształtuje prowadzoną działalność odpłatną. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, Wnioskodawca samodzielnie ustala wysokość opłat za korzystanie z atrakcji oraz wysokość czynszów z tytułu najmu i dzierżawy. Nie są one bowiem ustalane w oparciu o odgórnie narzucone taryfy lub stawki, lecz podlegają określeniu przez Wnioskodawcę z uwzględnieniem analizy rynku oraz względów społecznych. Tym samym Wnioskodawca posiada realny wpływ zarówno na sposób prowadzenia działalności odpłatnej, jak i na wysokość uzyskiwanych z niej przychodów.

Nie zmienia tego okoliczność, że przy ustalaniu wysokości opłat Wnioskodawca uwzględnia społeczną dostępność oferowanych atrakcji, a uzyskiwane przychody przeznacza na realizację celów statutowych. Sposób wykorzystania osiągniętych przychodów nie przesądza bowiem o charakterze czynności, z których przychody te pochodzą. Podmiot może prowadzić działalność odpłatną, której celem jest uzyskiwanie przychodów, a jednocześnie przeznaczać te przychody na finansowanie dalszej działalności statutowej, utrzymanie infrastruktury czy realizację zadań o charakterze publicznym.

W konsekwencji, występowanie ujemnego wyniku finansowego należy rozpatrywać jako rezultat przyjętego przez Wnioskodawcę modelu prowadzenia i finansowania działalności, a nie jako okoliczność przesądzającą o jej niezarobkowym charakterze. Sama wysokość osiągniętego wyniku finansowego nie może bowiem zastępować oceny celu i sposobu prowadzenia działalności. W kontekście powyższego nie bez znaczenia pozostaje również sposób, w jaki ukształtowany został model organizacyjny i finansowy działalności Wnioskodawcy.

To Województwo (...), jako podmiot będący właścicielem Spółki i (…), zdecydowało o utworzeniu Spółki, której powierzone zostało wykonywanie określonych zadań związanych z zagospodarowaniem i utrzymaniem terenów X. W ramach przyjętego modelu organizacyjnego Spółka ponosi koszty realizacji tych zadań, przy czym dochody z prowadzonej działalności gospodarczej nie pozwalają jej na pokrycie całości tych kosztów.

W konsekwencji konieczność korzystania przez Wnioskodawcę z dotacji, środków publicznych czy funduszy unijnych jest w znacznej mierze następstwem przyjętego przez Województwo (...) modelu organizacyjnego Spółki, w którym ta wykonuje zadania o charakterze dualistycznym tj. wykonuje zadania użyteczności publicznej oraz prowadzi działalność komercyjną, generujące koszty, bez zapewnienia jej źródeł przychodów pozwalających na ich pełne pokrycie. Okoliczność ta może wyjaśniać występowanie u Wnioskodawcy ujemnego wyniku finansowego, nie przesądza jednak o charakterze poszczególnych rodzajów prowadzonej przez niego działalności.

Nie można bowiem utożsamiać deficytowego charakteru modelu finansowania zadań publicznych powierzonych Spółce z brakiem zarobkowego charakteru jej komercyjnej działalności. Fakt, że przychody uzyskiwane z działalności odpłatnej nie wystarczają do sfinansowania całokształtu działalności Wnioskodawcy, wynika z zakresu powierzonych mu zadań oraz przyjętego sposobu ich finansowania. Nie oznacza natomiast, że czynności polegające na odpłatnym udostępnianiu infrastruktury, najmie i dzierżawie nieruchomości czy świadczeniu odpłatnych usług tracą przez to swój zarobkowy charakter.

W konsekwencji, w ocenie Organu podatkowego, przedstawione przez Wnioskodawcę dane dotyczące ponoszonych strat oraz korzystania z dotacji nie podważają ustalenia, że prowadzona przez niego działalność odpłatna posiada cechy działalności gospodarczej, w tym charakter zarobkowy. O charakterze tym świadczy przede wszystkim faktyczne wykonywanie odpłatnych czynności, samodzielne kształtowanie warunków ich wykonywania oraz uzyskiwanie z tego tytułu przychodów. W tym miejscu należy podkreślić, że Organ podatkowy nie kwestionuje, iż Wnioskodawca został powołany do wykonywania zadań o charakterze użyteczności publicznej oraz realizacji części zadań Województwa (...).

Okoliczność ta sama w sobie nie wyklucza jednak prowadzenia równolegle działalności gospodarczej. Z przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego wynika bowiem, że obok realizacji zadań statutowych prowadzi on również działalność polegającą na odpłatnym udostępnianiu infrastruktury X oraz gospodarowaniu nieruchomościami poprzez ich najem i dzierżawę. Tego rodzaju aktywność nie została jednak przez ustawodawcę zawarta w katalogu zadań własnych województwa Co istotne, Wnioskodawca samodzielnie ustala wysokość opłat za korzystanie z atrakcji oraz wysokość czynszów, opierając się na analizie rynku nieruchomości.

Okoliczności te wskazują, że działalność odpłatna nie jest wykonywana wyłącznie w celu realizacji zadań publicznych, lecz posiada również cechy działalności gospodarczej. Tym samym, oceniając działalność Wnioskodawcy, należy odróżnić deficytowy model finansowania całokształtu jego działalności od charakteru poszczególnych aktywności. Fakt, że działalność Spółki jako całość wymaga dofinansowania przez właściciela z uwagi na przyjęty model funkcjonowania podmiotu i źródeł jego finansowania, nie wyłącza możliwości uznania jego działalność za działalność gospodarczą.

Mając na uwadze całość powyższych rozważań, Organ podatkowy stwierdza, że w ramach analizowanego stanu faktycznego (w oparciu o pytanie prawne postawione we Wniosku) z całokształtu działalności Podatnika można wyróżnić zarówno działalność w sferze użyteczności publicznej w zakresie wykonywania zadań własnych województwa oraz prowadzenie typowej działalności gospodarczej w zakresie gospodarowania nieruchomościami. Działalność Spółki ma więc charakter dualistyczny. W konsekwencji nie można uznać, iż wszystkie grunty, budynki i budowle stanowiące własność Podatnika są związane wyłącznie z niekomercyjną działalnością Wnioskodawcy.

Podsumowując, w tym stanie rzeczy stanowisko Wnioskodawcy, że art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL nie znajduje wobec niego zastosowania, a tym samym wszystkie posiadane przez niego grunty, budynki i budowle nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, w konsekwencji czego grunty i budynki powinny podlegać opodatkowaniu według stawek właściwych dla gruntów i budynków pozostałych, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit. e UPOL, natomiast budowle nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jest nieprawidłowe.

Niniejsza interpretacja udzielona jest w oparciu o przepisy prawa podatkowego obowiązujące na dzień wydania interpretacji przez organ podatkowy i dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę. W przypadku rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym przedstawionym we wniosku, a stanem rzeczywistym Wnioskodawca ponosi konsekwencje przedstawionego stanu faktycznego.

Zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Ponadto Organ podatkowy informuje, że po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji, zostanie ona zamieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta Chorzów oraz Systemie Informacji Celno-Skarbowej EUREKA (systemie stanowiącym Biuletyn Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw finansów publicznych).

POUCZENIE Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm.: dalej PPSA). Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art.

53 § 1 ww. ustawy) za pośrednictwem Prezydenta Miasta Chorzów: – w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 PPSA) na adres: Prezydent Miasta Chorzów, Wydział Podatków i Opłat Lokalnych, ul. Rynek 1, 41-500 Chorzów, albo – drogą elektroniczną, w jednym egzemplarzu (bez odpisu) na adres do doręczeń elektronicznych: ePUAP: d6dm0j6ln/skrytka, ewentualnie e-Doręczenia: AE:PL-92620-15751-VWFSC-32 oraz (art. 47 § 3 i 54 § 1a PPSA).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ponadto, na podstawie art. 14c § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa, informuje się, że zgodnie z art. 14na § 1 ww. ustawy, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1. z zastosowaniem art. 119a; 2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3. z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art.

14na § 2 Ordynacji podatkowej). [1] Zob. art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2025 r., poz. 581, dalej: USW). [2] Przykładowo tak w wyrokach NSA z 5 czerwca 2025 r., sygn. III FSK 379/24 oraz z dnia 2 grudnia 2025 r., sygn. III FSK 436/25. [3] Powyższe stanowisko znajduje również oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych – zob. m.in.: wyroki NSA sygn.: III FSK 379/24, III FSK 93/25, III FSK 125/24, III FSK 4414/21, III FSK 4657/21, III FSK 4658/21 oraz prawomocne wyroki WSA: w Krakowie, sygn. I SA/Kr 940/24, w Opolu, sygn. I SA/Ol 541/22, w Łodzi, sygn. I SA/Łd 249/24, czy w Gdańsku, sygn. I SA/Gd 208/25. [4] Zob. art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2025 r., poz. 581, dalej: USW). [5] Poza sferą użyteczności publicznej województwo może tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i spółki akcyjne oraz przystępować do nich, jeżeli działalność spółek polega na wykonywaniu czynności promocyjnych, edukacyjnych, wydawniczych oraz na wykonywaniu działalności w zakresie telekomunikacji służących rozwojowi województwa. [6] „Samorząd województwa.

Komentarz”, red. B. Dolnicki, Warszawa 2023, art. 13. [7] Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z2025 r., poz. 1153, dalej: USG). [8] Zob. https://sjp.pwn.pl/sjp/uzyteczny;2534176.html. [9] Zob. https://sjp.pwn.pl/slowniki/publiczny.html. [10] por. A. K. Kruszewski [w:] Prawo przedsiębiorców. Komentarz, red. A. Pietrzak, Warszawa 2019, art. 3