Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
Dnia 28.07.2026 r. wpłynął do tutejszego organu podatkowego wniosek X o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego X (dalej X/Wnioskodawca) jest dzierżawcą części nieruchomości położonej w A. przy B., która to nieruchomość składa się z działek gruntu o numerach ewidencyjnych 1/1, 2/2, 3/3, 4/4, dla których prowadzona jest księga wieczysta nr XXXX.
Dzierżawca na mocy porozumienia trójstronnego z dnia 18.12.2025 r. wszedł w prawa i obowiązki umowy dzierżawy z dnia 18.10.2019 r., gdzie wydzierżawiającym jest właściciel wyżej opisanego gruntu, a przedmiotem dzierżawy jest część wskazanej wyżej nieruchomości o powierzchni 200 m2. Na dzierżawionym przez Wnioskodawcę gruncie posadowiona jest samoobsługowa myjnia samochodowa, której właścicielem jest Wnioskodawca.
Zgodnie z § 7 ust. 10 zawartej umowy dzierżawy, dzierżawca w terminie do 15 stycznia każdego roku kalendarzowego, a w przypadku skorygowania deklaracji w terminie 7 dni od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania – zobowiązany jest dostarczyć wydzierżawiającemu pisemne oświadczenie zawierające informacje niezbędne do prawidłowego złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości. Dzierżawca po zakończeniu umowy dzierżawy zobowiązany jest usunąć na własny koszt zamontowaną myjnię wraz ze związanymi z nią instalacjami (z wyłączeniami określonymi w ust. 2 umowy dzierżawy), tj. przywrócić nieruchomość do stanu pierwotnego.
W przypadku pozostawienia elementów konstrukcji myjni, wydzierżawiający usunie je na koszt własny, a następnie tym kosztem obciąży dzierżawcę. We wniosku wskazano, że dzierżawca przede wszystkim będzie używać nieruchomości w celu eksploatacji na niej samoobsługowej myjni samochodowej wraz z wszelkimi przyłączami, infrastrukturą, według projektu i technologii poprzedniego dzierżawcy, od którego nabył prawo własności myjni samochodowej. Przedmiotowa myjnia stanowi odrębną od nieruchomości gruntowej budowlę, która będzie połączona z nią dla przemijającego użytku, na czas obowiązywania umowy dzierżawy, nie stając się jej częścią składową.
Obecnie deklaracje na podatek od nieruchomości (DN-1) za budowlę w postaci ww. myjni samochodowej złożyli zarówno właściciel gruntu, jak i Wnioskodawca będący właścicielem myjni. X jako właściciel kilku myjni samochodowych posadowionych w znacznej części na dzierżawionych albo wynajmowanych nieruchomościach, dotychczas samodzielnie dokonywała składania deklaracji DN-1 do właściwych urzędów i na tej podstawie uiszczała należny podatek od nieruchomości (od budowli) zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2025.707), powołanej dalej jako u.p.o.l.
Wnioskodawca wskazał również, że w przypadku ww. umowy dzierżawy dążył do zawarcia aneksu zmieniającego umowę dzierżawy w zakresie obowiązku podatkowego w zakresie budowli w postaci myjni samochodowej. Na dzień sporządzenia niniejszego wniosku, właściciel nieruchomości nie wyraził woli umożliwienia składania deklaracji przez wnioskodawcę jako właściciela budowli. Właściciel nieruchomości stoi na stanowisku, że myjnia samochodowa jest częścią składową gruntu w rozumieniu art. 47 i 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.
Pytanie
Kto na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest podmiotem zobowiązanym do złożenia co roku deklaracji na podatek od nieruchomości (DN-1) i zapłaty podatku od nieruchomości w zakresie budowli w postaci myjni samochodowej posadowionej na nieruchomości będącej przedmiotem umowy dzierżawy?
Stanowisko wnioskodawcy w sprawie X stoi na stanowisku, że to ona jako właściciel jest jedynym podmiotem zobowiązanym do złożenia deklaracji DN-1 i zapłaty podatku w zakresie budowli w postaci myjni samochodowej posadowionej na dzierżawionym gruncie, ponieważ zgodnie z przyjętym stanowiskiem sądów administracyjnych myjnia samochodowa nie jest budowlą trwale z gruntem związaną, a tym samym nie stanowi części składowej nieruchomości. Obiekt w postaci myjni samochodowej, posadowionej na nieruchomości gruntowej opisanej powyżej, jest budowlą, a więc zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi osobny przedmiot opodatkowania.
Zdaniem Wnioskodawcy do budowli posadowionych na ww. nieruchomości należy zaliczyć nie tylko myjnię samochodową (urządzenie), ale również przynależną do niej infrastrukturę techniczną w postaci m.in. kontenerów technicznych, systemów podgrzewania wody oraz części budowlanych m.in. posadzki i wiaty. Wskazana budowla nie stanowi części składowej gruntu, a tym samym budowla ta stanowi wyłączną własność dzierżawcy i jest wykorzystywana przez wnioskodawcę do wykonywania działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. budowle lub ich cześć związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. W niniejszym stanie faktycznym, w ocenie Wnioskodawcy, myjnia samochodowa na gruncie art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego jest przedmiotem połączonym z rzeczą (nieruchomością gruntową) tylko dla przemijającego użytkowania i nie stanowi jej części składowej.
X podkreśliła, że dodatkowym argumentem przemawiającym za tym, że myjnia nie jest częścią składową nieruchomości dzierżawionej jest fakt, że myjnia samochodowa była przedmiotem umowy sprzedaży zawartej pomiędzy Wnioskodawcą jako kupującym, a inną osobą, która nie była właścicielem gruntu, a zgodnie z art. 47 § 3 Kodeksu cywilnego część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem umowy sprzedaży. We wniosku podniesiono, że w niniejszym stanie faktycznym występują dwa rodzaje przedmiotów opodatkowania: grunty, oddane przez wydzierżawiającego dzierżawcy w posiadanie zależne, oraz posadowione na tych gruntach budowle stanowiące własność dzierżawcy gruntu.
Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca wskazuje, że dla każdego z ww. przedmiotów zobowiązanymi z tytułu podatku od nieruchomości będą dwa osobne podmioty: 1) Wnioskodawca w zakresie posadowionych na gruncie budowli, stanowiących odrębny przedmiotu opodatkowania; 2) Wydzierżawiający w zakresie gruntów stanowiących przedmiot dzierżawy. Właścicielem nieruchomości gruntowej jest wydzierżawiający i to na nim, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ciąży obowiązek podatkowy w tym zakresie. Zawarcie umowy dzierżawy nie przenosi tego obowiązku na dzierżawcę. Dzierżawca jest zobowiązany do zapłaty podatku wyłącznie od samej budowli (myjni), z uwagi na to, że obiekt stanowi jego własność.
Wnioskodawca podnosi, że orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie wskazuje, że myjnie samochodowe należy opodatkować jako budowle wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (wyrok NSA z dnia 17.05.2024 r., sygn. akt III FSK 300/22 i wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3.04.2019 r., sygn. akt I SA/Gl 80/19). Instalacje przyłącza stanowią w istocie części składowe obiektu. Pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi obiektu myjni istnieją powiązania fizyczne i funkcjonalne, tworzące gospodarczą całość jednej rzeczy złożonej.
W związku z powyższym to Wnioskodawca, jako właściciel samoobsługowej myjni samochodowej, jest podatnikiem w zakresie podatku od nieruchomości należnego od budowli posadowionej na nieruchomości gruntowej przy B. w A.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawiła X we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Na podstawie przedstawionego stanu faktycznego należy uznać, że X jest podatnikiem zobowiązanym do corocznego składania deklaracji na podatek od nieruchomości (DN-1) oraz zapłaty podatku od nieruchomości ze budowlę stanowiącą samochodową myjnię samoobsługową na dzierżawionym gruncie. Z uwagi na to, że stanowisko X uznano za prawidłowe w pełnym zakresie, na podstawie art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.), powołanej dalej jako O.p. odstępuje się od uzasadnienia prawnego.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez X i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k–14nb O.p. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli sytuacja X będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i X zastosuje się do interpretacji. • Zgodnie z art. 14na § 1 O.p.: Przepisów art. 14k–14n O.p. nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. • Zgodnie z art. 14na § 2 O.p.: Przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
X ma prawo do zaskarżenia niniejszej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako Ppsa). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Prezydenta Miasta Lublin w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 i art. 54 § 1 Ppsa): • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) przesłaną na adres Wydziału Podatków Urzędu Miasta Lublin, ul. Wieniawska 14, 20-071 Lublin (art.
47 § 1 Ppsa), albo • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres ADE: PL-40073-96065-RTJAF-25 (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a Ppsa). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a Ppsa). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania niniejszej interpretacji jest art. 14j § 1 O.p. Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 w zw. z art. 14j § 3 O.p.