Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 3

Interpretacja indywidualna JST Organ JSTz 5 października 2026 r., sygn. PO.310.1.2026

Interpretacja aktualnaTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaOpodatkowanie podatkiem od nieruchomości budowli.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA PRZEPISÓW PRAWA PODATKOWEGO Na podstawie art. 14j §1 i §3 w związku z art. 14b, art. 14c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.; dalej: „Ordynacja Podatkowa”) Burmistrz Głogowa Małopolskiego stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 30 września 2026 r. (data wpływu do tutejszego Urzędu 30 września 2026 r.), o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od nieruchomości w zakresie podlegania opodatkowaniu budowli wykorzystywanych w działalności (…) – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE W dniu 30 września 2026 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku od nieruchomości w zakresie podlegania opodatkowaniu budowli wykorzystywanych w działalności (…). We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe: X (dalej również: „Wnioskodawca”, „Spółka”) prowadzi działalność gospodarczą m.in. w zakresie (...). (…). Podstawowy przedmiot działalności Spółki stanowi (…), za pomocą urządzeń (…), będących w eksploatacji Spółki. (…). Realizowana przez Spółkę działalność (…) obejmuje: (…) (…) (…) Ponadto Spółka prowadzi również działalność niezwiązaną z (…), jak: (…).

Przy czym koszty działalności dodatkowych nie obciążają taryfy (…). Spółka swoje zadania realizuje za pomocą (…) (…) (…) (…) Budowle wchodzące w skład (…), wykorzystywane na potrzeby związane z funkcjonowaniem (…), były dotychczas wykazywane przez Spółkę w deklaracji na podatek od nieruchomości na formularzu ZDN-2 jako grunty, budynki i budowle zwolnione z opodatkowania na podstawie (…) Uchwały nr XXXI/410/2020 Rady Miejskiej w Głogowie Małopolskim z dnia 30 listopada 2020 r. w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości na terenie Gminy Głogów Małopolski.

Zgodnie z ww. Uchwałą zwalnia się z podatku od nieruchomości nie objęte zwolnieniami ustawowymi: (…) (…) Natomiast instalacje fotowoltaiczne ((…)) były wykazywane jako w deklaracji DN-1 i załączniku ZDN-1 jako budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Spółka za świadczone usługi (…) pobiera opłaty. Z tego tytułu Spółka uzyskuje przychody z odpłatnej sprzedaży usług na rzecz odbiorców zewnętrznych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Wysokość opłat za świadczone usługi została określona w taryfie zatwierdzonej decyzją organu regulacyjnego.

(…) (…) (…) (…) W konsekwencji realizując tego rodzaju działalność Spółka pobiera jedynie opłaty, które pokrywają koszty utrzymania (…). W ocenie Spółki bez znaczenia pozostaje fakt, że oprócz działalności (…)Spółka świadczy również inne usługi z zakresu (…). (…) (…) (…) W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym/opisem zdarzenia przyszłego Wnioskodawca zadał następujące pytanie: 1. Czy budowle wchodzące w skład infrastruktury (…), będące własnością Spółki lub znajdujące się w jej posiadaniu, służące do wykonywania zadań z zakresu (...), związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym czy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości?

Stanowisko Wnioskodawcy: W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 707 ze zm.; dalej: „UPOL”) wymieniono katalog podatników podatku od nieruchomości.

Zgodnie z tym przepisem podatnikami są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Z przytoczonego przepisu wynika, że podatnikami są zarówno właściciele nieruchomości, jak i podmioty znajdujące się w posiadaniu zależnym nieruchomości należących m.in. do jednostek samorządu terytorialnego.

Oznacza to, że Spółka będzie podatnikiem podatku od nieruchomości z tytułu bycia właścicielem danej nieruchomości, jak i z tytułu bycia posiadaczem zależnym nieruchomości stanowiącej własność Gminy Głogów Małopolski. Posiadaczem zależnym nieruchomości należących do Gminy będzie np. dzierżyciel nieruchomości (na podstawie zawartej umowy dzierżawy), użytkownik, a także podmiot znajdujący się w posiadaniu nieruchomości bez tytułu prawnego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 UPOL „opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej”.

Przy czym zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 UPOL przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć – „grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a”. Z przytoczonych powyżej regulacji wynika zatem, iż opodatkowaniu podlegają tylko takie budowle, które są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zatem, w celu ustalenia, czy dana budowla podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w pierwszej kolejności należy ustalić, czy przedmiotowe budowle znajdują się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

W związku z tym należy ustalić, czy Spółka (…) występuje w charakterze podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą na gruncie przepisów UPP. Pojęcie działalności gospodarczej na gruncie UPOL zostało zdefiniowane w art. 1 ust. 1 pkt 4. Zgodnie z tym przepisem jest to „działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 222, 621 i 622)”. Oznacza to, że na gruncie przepisów UPOL nie została stworzona odrębna definicja działalności gospodarczej.

Zatem dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli, ustawodawca posłużył się pojęciem działalności gospodarczej określonym w przepisach ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1480 ze zm.; dalej zwana: „UPP”). Zgodnie z art. 3 UPP „działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły”.

Z przytoczonej definicji działalności gospodarczej wykorzystywanej na potrzeby ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że aktywność podmiotu, aby mogła zostać uznana za działalność gospodarczą, powinna cechować się łącznie następującymi wyznacznikami: 1) jest działalnością zarobkową; 2) jest zorganizowana; 3) jest wykonywana w sposób ciągły; 4) jest wykonywana we własnym imieniu. Przy czym brak którejkolwiek z wymienionych przesłanek oznacza, że dana działalność nie może być zakwalifikowana do kategorii działalności gospodarczej.

Zorganizowanie, zgodnie z uzasadnieniem projektu UPP należy rozumieć jako wykorzystanie konkretnych składników materialnych (np. nieruchomości lub ruchomości) lub składników niematerialnych (np. know-how, dobre imię, prawa na dobrach niematerialnych), które są przez daną osobę łączone w sensie funkcjonalno-gospodarczym w jeden uporządkowany kompleks, zdatny do tego, aby przy jego wykorzystaniu można było uczestniczyć w obrocie gospodarczym. Nie jest tu natomiast rozstrzygająca sama przez się wartość lub ilość tych składników, względnie też zewnętrzna postać, którą przybierają.

Zewnętrznym przejawem zorganizowania danej działalności mogą być pewne działania formalizujące daną działalność i czyniące ją widoczną (rozpoznawalną) dla otoczenia (np. otwarcie lokalu usługowego lub zamieszczenie logo lub tablicy reklamowej przed pomieszczeniem, w którym jest wykonywana dana działalność). Działalnością wykonywaną w sposób „ciągły” jest natomiast działalność wykonywana regularnie i powtarzalnie. Jako całość działalność ta nabiera charakteru względnie trwałego i stabilnego, nie ograniczającego się do jednorazowych, okazjonalnych czy też sporadycznych przedsięwzięć gospodarczych.

W niektórych przypadkach również czynność jednorazowa może zostać uznana za przejaw działalności ciągłej, o ile będzie ona realizowana przez dłuższy okres lub też z okoliczności faktycznych będzie wynikało, że czynność ta być może zostanie w przyszłości powtórzona. Ciągłość wykonywania działalności gospodarczej nie wyklucza możliwości prowadzenia jej tylko sezonowo. Natomiast jak wskazano w uzasadnieniu do ustawy rządowego projektu ustawy – Prawo przedsiębiorców o działalności „we własnym imieniu” jest mowa, gdy podmiot organizujący tę działalność czyni to na swoją rzecz i jednocześnie ponosi odpowiedzialność za zaciągnięte w związku z tym zobowiązania.

Oznacza to, że nie będzie stanowić działalności gospodarczej działalność pracowników, pełnomocników i prokurentów, członków organów osoby prawnej, osób prowadzących administrację masy majątkowej w imieniu jej właściciela. Nie stanowi działalności gospodarczej działalność w cudzym imieniu, a więc taka, w wyniku której powstają prawa i obowiązki dla podmiotu innego niż ten, który ją wykonuje. Z kolei odnosząc się do przesłanki zarobkowego charakteru, w uzasadnieniu do projektu UPP wskazano, iż zarobkowy charakter ma działalność, która jest prowadzona w celu (z subiektywnym zamiarem) osiągania zysków, nawet jeżeli dana działalność nie zawsze będzie obiektywnie dochodowa.

Przeciwieństwem działalności zarobkowej w tym rozumieniu jest działalność niezarobkowa, czyli taka, której rzeczywistym przeznaczeniem nie jest generowanie czystych zysków, nawet jeżeli w toku jej wykonywania pewne niezamierzone zyski w pewnym momencie się pojawią. W kwestii zarobkowego charakteru danej działalności na gruncie przepisów UPP wielokrotnie wypowiadały się wojewódzkie sądy administracyjne (dalej: „WSA”) oraz Naczelny Sąd Administracyjny („NSA”).

Jak wskazuje NSA w orzeczeniu z 18 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II FSK 1954/10 (orzeczenie prawomocne), „dana działalność jest zarobkowa, jeżeli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu (zarobku), rozumianego jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami. Działalność pozbawiona tego aspektu jest działalnością charytatywną, społeczną kulturalną i inną (określaną mianem "non profit")”. Warto również wskazać na orzeczenie WSA w Poznaniu z 16 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II SA/Po 427/12 (orzeczenie prawomocne) w którym sąd podkreślił, iż „o zarobkowości działalności decyduje cel jej wykonywania.

Jeżeli zakłada się osiągnięcie w związku z działalnością i w jej efekcie nadwyżki przychodów nad poniesionymi kosztami, a więc osiągnięcie dochodu, to znaczy, że został określony cel zarobkowy tej działalności. Samo określenie celu ma jednak wymiar subiektywny i mieści się w sferze zamiaru danego podmiotu”. Zatem, z powyższego wynika, iż działalność podjętą w celu osiągnięcia zysków, będzie można określić jako działalność w celu zarobkowym nawet wówczas, gdy ten cel nie zostanie osiągnięty, tzn. przychody z działalności wystarczą jedynie na pokrycie kosztów tej działalności bądź gdy nie wystarcza nawet na to, wskutek czego działalność zakończy się stratą.

W doktrynie można spotkać się również z poglądem, że zarobkowego charakteru działalności gospodarczej nie należy łączyć bezpośrednio z jej odpłatnością. Naliczanie i pobieranie opłat nie oznacza w każdym przypadku, że prowadzona jest działalność dla (w celu) osiągnięcia zarobku, bowiem opłaty mogą być pobierane na pokrycie jedynie kosztów działalności, co nie powoduje powstania dochodu. Pogląd ten potwierdza (…).

W publikacji tej wskazano m.in., że odpłatność za usługi nie będzie oznaczała istnienia zarobkowego charakteru tej działalności, jeśli będzie ona służyć jedynie rekompensacie kosztów ponoszonych przez gminę do wykonania niezbędnych zadań własnych, zaś brak nastawienia na zysk gminy wykonującej określone usługi o charakterze użyteczności publicznej oznacza, że nie będzie można postawić znaku równości między odpłatnością a zarobkowym charakterem danej usługi. Mając na uwadze powyższe nie ulega wątpliwości, iż w analizowanym przypadku Wnioskodawca wykonuje zorganizowaną działalność polegającą na (…), w sposób ciągły i zorganizowany.

W związku z tym w analizowanym przypadku decydujące znaczenie dla ustalenia czy realizowana przez Spółkę działalność (...) jest działalnością gospodarczą, będzie miało kryterium zarobkowego charakteru. Zatem, dla ustalenia zarobkowego charakteru decydujący będzie sposób dokonywania kalkulacji cen i opłat za usługi (...) świadczone przez Spółkę oraz dane zawarte w sprawozdaniach finansowych. Ceny za świadczone usługi (...) określa się w taryfie. (...) Spółka nie ma swobody w kształtowaniu cen za świadczone usługi (...). W ocenie Spółki brak nastawienia na zysk nie wyklucza odpłatności, co zostało wielokrotnie podkreślane w orzecznictwie.

W analizowanym przypadku ewentualny potencjalny zysk, nie jest pierwszorzędnym celem, a jedynie skutkiem ubocznym prowadzonej działalności (...). (...) (...) (...) Jak już wcześniej wskazano, na gruncie przepisów UPP warunkiem uznania konkretnej aktywności za działalność gospodarczą konieczne jest, aby podmiot prowadzący wykonywał ją z jednoznacznym zamiarem wypracowania zysku, tj. z zamiarem wymiernych korzyści majątkowych. W ocenie Wnioskodawcy zaprezentowane dane zawarte w sprawozdaniach finansowych pozwalają na rzetelne i jednoznaczne ustalenie czy aktywność polegająca na (...) jest wykonywana przez Spółkę w celu osiągnięcia zarobku.

Uzyskane przychody za świadczone usługi (...) mają na celu pokrycie kosztów (...). Pojawiający się zysk ma charakter incydentalny i niezamierzony, gdyż tak jak zostało wskazane w Taryfie, Spółka ustaliła marżę zysku na poziomie zerowym. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Wnioskodawcy prowadzona przez Spółkę działalność w zakresie (...) nie wypełnia jednej z konstytutywnych przesłanek wskazanych w art. 3 UPP tj. nie jest ona działalnością wykonywaną z zamiarem osiągnięcia zysku.

Nawet gdyby w trakcie działalności pojawiły się jakieś niezamierzone zyski to z uwagi na fakt, że nie jest ona prowadzona w celu osiągnięcia tego zysku, nie można jej będzie uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów UPP i UPOL. Na gruncie przytoczonej definicji działalności gospodarczej decydujące znaczenie ma zamiar osiągania zysków. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych.

Przykładowo w orzeczeniu z dnia 12 maja 2022 r. o sygn. akt I SA/Go 90/22 (orzeczenie prawomocne), WSA w Gorzowie Wlkp. uznał, że: „w wymiarze subiektywnym Strona skarżąca nie prowadzi działalności z zamiarem osiągnięcia zysków, celem jej działalności jest zaspokojenie potrzeb ludności w zakresie zadań własnych Gminy. Zatem można przyjąć, iż w znaczeniu subiektywnym, działalność prowadzona przez Skarżącą nie jest działalnością gospodarczą.

Z kolei biorąc pod uwagę, iż obecnie przychody Skarżącej pokrywają koszty związane z jej działalnością a przewidywana marża zysku w okresie od 1 lipca 2021 r. do 31 czerwca 2024 r. jest na poziomie zerowym, to również w wymiarze obiektywnym nie należy identyfikować działalności Skarżącej z działalnością gospodarczą wskazaną w art. 3 u.p.p. Ponadto organ błędnie uznał, iż możliwość osiągnięcia dochodów wskazuje na zarobkowy charakter działalności Skarżącej. Sama możliwość potencjalnego uzyskania zysku, nie stanowi przesłanki do uznania, iż dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą.

W przedmiotowej sprawie istotnym jest, iż cała działalność opisana we wniosku o interpretację, nie jest nakierowana na osiągnięcie zysku. Przychody Skarżącej za świadczone usługi mają wyłącznie na celu pokrycie kosztów związanych ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę i zbiorowym odprowadzaniem ścieków na terenie Gminy.” W przytoczonym orzeczeniu dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli stanowiących własność Gminy, administrowanych przez zakład budżetowy, sąd uznał za niezgodne z prawem stanowisko wójta, iż budowle służące do (...), są budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W konsekwencji, tego rodzaju budowle nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Analogiczne stanowisko jest również prezentowane w najnowszym orzecznictwie NSA w odniesieniu do budowli (…) w przypadku spółek komunalnych. Przykładowo w wyroku NSA z dnia 5 czerwca 2025 r. o sygn. III FSK 379/24, Sąd uznał, że: „Należy się zgodzić ze skarżącą Spółką, że z subiektywnego punktu widzenia jej działalność (...) nie ma cechy zarobkowości, ponieważ z subiektywnego punktu widzenia istotny jest zamiar podmiotu prowadzącego daną działalność.

Jeżeli zamiarem (celem) danej aktywności nie jest uzyskanie zysku, to działalność ta nie może być postrzegana jako działalność gospodarcza (nawet jeżeli zysk taki zostanie incydentalnie odnotowany). Jak wynika z treści wniosku o wydanie interpretacji, marża (zysk) spółki zostały zaplanowane na znikomym poziomie (0,12%) w odniesieniu do stanu faktycznego oraz na poziomie jeszcze bliższym zeru w opisie zdarzenia przyszłego (0,09%).

We wniosku o wydanie interpretacji podano również, że mimo założenia takich marż, działalność Spółki w zakresie działalności (...) była w ostatnich latach deficytowa, tj. faktycznie nie tylko nie przynosi zysku, lecz stratę (np. w r. 2019 strata wyniosła 397 941,34 zł, w 2020 r. 424 601,10 zł, w 2021 r. 667 577,42 zł). Deficytowość tej działalności istotnie pogłębiła się więc na przestrzeni kilku lat. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w takiej sytuacji w pełni zasadne jest twierdzenie, że po pierwsze, działalność opisana we wniosku nie tylko nie przynosi zysku, lecz należy skonstatować, że celem prowadzenia tej działalności z pewnością nie było osiąganie zysku.

Gdyby było inaczej, z upływem lat i rosnących corocznie strat, podjęto by działania mające na celu zmiany obowiązujący taryf. Jest natomiast odwrotnie: z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka nosi się wręcz z zamiarem rezygnacji z marży przy kalkulacji nowych taryf. Zatem skoro celem Spółki niewątpliwie nie jest osiąganie zysku, to z subiektywnego punktu widzenia jej działalność nie ma charakteru zarobkowego. Poziom założonych (w świetle stosowanych taryf) marż jedynie nieznacznie ogranicza rozmiar strat ponoszonych przez Z. z działalności (...).” (...).

Analogiczny pogląd został również potwierdzony w orzeczeniach dla spółek kapitałowych: • NSA z dnia 18 lipca 2025 r. o sygn. akt III FSK 93/25; • NSA z dnia 2 grudnia 2025 r. o sygn. akt III FSK 436/25. W tym miejscu należy również wskazać, iż w wyroku z 24 lutego 2021 r. o sygn. akt SK 39/19 Trybunał Konstytucyjny (dalej: „TK”) wskazał, iż: „przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej.

Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, Trybunał uznał za niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji”. W kontekście tego orzeczenia nie może budzić wątpliwości, że związek nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej nie może opierać się na samym fakcie posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

W świetle przytoczonego wyżej wyroku TK w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, iż: „Pogląd zaś, że posiadanie przez przedsiębiorcę składnika majątkowego jest równoznaczne z tym, że składnik ten jest każdorazowo związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, należy uznać za nieaktualny na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.” (m.in. WSA w Rzeszowie z dnia 1 grudnia 2022 r. o sygn. akt I SA/Rz 550/22 (prawomocne)).

W tym miejscu należy również podkreślić, iż w orzecznictwie NSA wielokrotnie podkreślono, iż: „Mimo, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, zapadł na tle sprawy ze skargi konstytucyjnej osoby fizycznej, w zakresie przyjętej przez Trybunał interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ma on uniwersalne znaczenie. Zawarta w sentencji tego wyroku wypowiedź odnosi się bowiem gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu wszystkich przedsiębiorców lub innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, bez względu na formę prawną. Różnicowanie w tym względzie podatników nie znajdowałoby zresztą żadnego uzasadnienia z punktu widzenia zasady równości wobec prawa (art.

32 Konstytucji RP)”. Powyższy pogląd potwierdzono m.in. w orzeczeniu NSA z dnia 4 marca 2021 r. o sygn. akt III FSK 895/21, z dnia 26 kwietnia 2023 r. o sygn. akt III FSK 3277/21 oraz o sygn. akt III FSK 21/22, o sygn. akt III FSK 1306/22 i III FSK 1307/22. Powyższe oznacza, że przytoczony wyżej wyrok TK może mieć również zastosowanie do spółek kapitałowych, w tym spółki z o.o. Jak trafnie wskazał bowiem WSA w Lublinie w wyroku z dnia 18 stycznia 2023 roku o sygn. akt I SA/Lu 560/22 (orzeczenie prawomocne): „Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być utworzona przez jedną albo więcej osób w każdym celu prawnie dopuszczalnym, chyba że ustawa stanowi inaczej (art.

151 § 1 ustawy Kodeks spółek handlowych, ostatnio Dz.U.2022.1467 ze zm. - K.s.h.). W związku z tym sama forma prawna, czyli w tym przypadku postać spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nie oznacza automatycznie, że mamy do czynienia wyłącznie z przedsiębiorcą. Taka spółka - obok sfery obrotu gospodarczego - może również niezależnie podejmować aktywność w innych obszarach, w tym w obszarze władztwa publicznego.

Dla ustalenia, w jakiej sferze działa spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - gospodarczej bądź publicznoprawnej - trzeba zbadać przede wszystkim: na jakich zasadach podejmuje czynności, na jakich zasadach jest finansowana, jakie realizuje cele, czy działa w warunkach swobody właściwej dla przedsiębiorców w obrocie gospodarczym, czy też wiążą ją zasady nierynkowe ustanowione dla realizacji określonych zadań publicznych”. (...). (...). Przykładowo jak wskazano w orzeczeniu WSA w Rzeszowie z dnia 29 września 2023 roku o sygn. I SA/Rz 283/23 „w zakresie ustalenia opłat nie dysponowała nieograniczoną swobodą w tym względzie.

Stosowane przez Gminę stawki opłat wynikają z taryfy ustalonej na podstawie wskaźników wynikających z odpowiednich regulacji prawnych (odwołujących się do faktycznej wysokości kosztów ponoszonych w związku ze świadczeniem usług dostarczania wody i odprowadzania ścieków), zatwierdzonej także w prawem przewidzianym trybie przez zewnętrzny i niezależny od Skarżącej podmiot. Skoro więc stosowana przez Skarżącą taryfa, zatwierdzona przez właściwy podmiot, nie zakłada zysku po jej stronie, w związku z realizowanymi czynnościami, za które usługobiorcy wnoszą opłaty, to w tej sytuacji nie sposób mówić o zamiarze osiągnięcia przez Skarżącą zysku w związku z prowadzoną działalnością.

Oceny tej nie może zmienić to, że w pewnych uwarunkowaniach (na skutek zaistnienia niezależnych od Skarżącej zdarzeń, takich jak chociażby spadek cen nabywanych towarów i usług), Gmina może rzeczywiście odnotować pewien zysk, jednakże nie będzie to wynikiem jej zamierzonych działań, ale czynników zewnętrznych, na które nie ma ona wpływu. (…) W rozpatrywanym przypadku, w opisie stanu faktycznego Skarżąca zaznaczyła, że taryfa stosowanych przez nią opłat nie uwzględnia zysku. Tak więc jedynie prawna możliwość jego naliczenia na etapie kalkulowania taryfy, z której to sposobności Gmina nie skorzystała, nie może przemawiać za przyjęciem zarobkowego charakteru prowadzonej przez nią działalności”.

Z kolei w orzeczeniu z dnia 6 grudnia 2022 r. o sygn. I SA/Rz 580/22 WSA w Rzeszowie wskazał, że: „O braku zarobkowego charakteru działalności, której mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zdaniem skarżącego, świadczy to, że będąc gminną jednostką budżetową i tym samym realizując obowiązki gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, stosuje opłaty wynikające z zatwierdzonej przez właściwy organ taryfy (odpowiednio skalkulowanej, na podstawie wskaźników wynikających z przepisów prawa), nie naliczając marży, stanowiącej jej zysk, a dodatkowo jeszcze Gmina F. stosuje w tym zakresie system odpowiednich dopłat, skutkujących zmniejszeniem obciążeń osób i podmiotów tego rodzaju opłaty ponoszących.

Nawet więc jeżeli wystąpi pewien zysk, to będzie to efekt niezamierzony, nieświadczący o działaniu skarżącego nakierowanym na jego uzyskanie. (…) W okolicznościach przedstawionych w zawartym we wniosku o wydanie interpretacji opisie stanu faktycznego, nie sposób stwierdzić, że sposób aktywność skarżącego jest nakierowana na osiągnięcie zysku. W tym aspekcie zauważyć należy, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków należy do zadań własnych gminy – jednostki samorządu terytorialnego, która może to zadanie realizować zarówno bezpośrednio, jak i za pośrednictwem jednostek budżetowych.

Ponadto sposób ustalenia stawek opłat za tego rodzaju usługi jest ściśle uregulowany odpowiednimi przepisami, wykluczającymi możliwość zastosowania, w sposób swobodny, należnej dostawcy marży”. Trudno bowiem w warunkach gospodarki rynkowej wyobrazić sobie istnienie podmiotu, który nie może swobodnie ustalać cen, gdyż ustalenie cennika za świadczone usługi wymaga każdorazowego zatwierdzenia przez właściwy organ regulacyjny. W analizowanym przypadku bez znaczenia pozostaje fakt, iż przytoczone orzecznictwo dotyczyło Gminy, bowiem niezależnie od formy prawnej realizacji zadania własnego Gminy z zakresu gospodarki (...) obowiązują te same regulacje prawne.

Ponadto nie sposób również nie zauważyć powiązań finansowych między Gminą, a Spółka. (...) (...) (...) Artykuł 10 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t.j.

Dz.U. z 2021 r. poz. 679 z późn. zm.; dalej: UGK) stanowi, iż Gmina może tworzyć spółki prawa handlowego i przystępować do nich, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki: istnieją niezaspokojone potrzeby wspólnoty samorządowej na rynku lokalnym; występujące w gminie bezrobocie w znacznym stopniu wpływa ujemnie na poziom życia wspólnoty samorządowej, a zastosowanie innych działań i wynikających z obowiązujących przepisów środków prawnych nie doprowadziło do aktywizacji gospodarczej, a w szczególności do znacznego ożywienia rynku lokalnego lub trwałego ograniczenia bezrobocia.

Poza sferą użyteczności publicznej gmina może tworzyć spółki prawa handlowego i przystępować do nich również wówczas, jeżeli zbycie składnika mienia komunalnego mogącego stanowić wkład niepieniężny gminy do spółki albo też rozporządzenie nim w inny sposób spowoduje dla gminy poważną stratę majątkową. Utworzenie spółek miejskich, obejmowanie w nich udziałów lub akcji, wykonywanie wobec nich uprawnień i obowiązków właścicielskich, w tym dokapitalizowanie, odbywa się na zasadach określonych ustawą z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.).

Spółki komunalne - będąc osobami prawnymi działają przez swoje organy: zarząd, radę nadzorczą, a także zgromadzenie wspólników. Termin "spółka komunalna" nie występuje w polskim porządku prawnym. Jest to określenie ogólne, wskazujące na przynależność i zarazem własność tego podmiotu gospodarczego. Jego wyodrębnienie w formę spółki pociąga za sobą konsekwencje ekonomiczne, polityczne i techniczne. W funkcjonowaniu gospodarczym spółka komunalna jest odrębnym bytem prawnym, posiada osobowość prawną, wyodrębniony z własności samorządowy majątek oraz działa swobodnie w obrocie gospodarczym, ponosząc za to odpowiedzialność.

Przez spółkę komunalną należy rozumieć podmiot gospodarowania, którego majątek stanowi w pełni lub w przeważającej części własność publiczną jednostki samorządowej, w ramach której został utworzony. Kryterium wyodrębnienia spółki komunalnej ma charakter jednoznacznie własnościowy. W istocie spółka komunalna jest przedsiębiorstwem, które świadczy różne usługi publiczne.

Działalność spółek komunalnych w sferze użyteczności publicznej cechują: usługowy charakter; jednoczesność produkcji, dostawy i konsumpcji świadczonych usług; znaczne zróżnicowanie zapotrzebowania na świadczone usługi w poszczególnych okresach roku; konieczność ciągłego dostarczania świadczeń; wysoka kapitałochłonność; niepodzielność techniczna; stosunkowo wolne tempo rozwoju technicznego; stałe powiązanie odbiorcy z dostawcą; brak możliwości wyboru dostawcy oraz świadczeń o charakterze substytutowym; monopol naturalny; realizacja potrzeb o charakterze zbiorowym; oparcie działalności na bazie majątku publicznego; brak ekwiwalentności; brak nastawienia na osiąganie zysku; wymóg dofinansowania ze strony środków publicznych; nierynkowy sposób ustalania cen; niska elastyczność cenowa; ograniczenie terytorialne prowadzonej działalności; silne oddziaływanie społeczne i polityczne otoczenia na spółkę; silne oddziaływanie ekonomiczne i społeczne spółki na otoczenie.

(...). Zgodnie z art. 1 ust. 1 UGK ustawa określa zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, przy czym zgodnie z art. 2 UGK gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego.

Jednocześnie w myśl art. 1 ust. 2 UGK gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Powyższe oznacza, że działalność (...) jest działalnością z zakresu gospodarki komunalnej, stanowi zadanie własne gminy, a zatem jest realizowana w celu publicznym, a zatem nie spełnia definicji działalności gospodarczej, o której mowa w UPP. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że działalność z zakresu gospodarki komunalnej nie ma celu zarobkowego.

Potwierdza to m.in. wyrok NSA oz. w Gdańsku z dnia 1 września 2003 r., sygn. akt SA/Gd 1968/02), stwierdzając, że: „Istnieje zatem zasadnicza odmienność między gospodarką komunalną a działalnością gospodarczą, która polega głównie na tym, że gospodarka komunalna nie ma celu zarobkowego. Musi się ona mieścić w ramach działalności komunalnej, a jej obligatoryjnym celem pozostaje wykonywanie zadań własnych gminy, a w tym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty /zadań użyteczności publicznej/. Gmina jest przede wszystkim organem władzy publicznej, przez co, siłą rzeczy, musi przejąć określone funkcje interwencyjne w gospodarce.

Chodzi tu zwłaszcza o dziedziny działalności społecznie niezbędnej, w których podmioty prywatne nie są zainteresowane podjęciem działalności /np. brak opłacalności/ o tworzenie nowych miejsc pracy, o podtrzymywanie lokalnych tradycji i lokalnych ośrodków aktywności gospodarczej i kulturalnej”. Z kolei WSA w Łodzi w orzeczeniu z dnia 9 maja 2023 r. o sygn. I SA/Łd 256/23 (prawomocne), wskazał, że: „Również w piśmiennictwie wskazuje się, iż gospodarki komunalnej nie należy identyfikować z działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy p.p.

(a poprzednio ustawy o swobodzie działalności gospodarczej), głównie dlatego, że jej cel nie jest zarobkowy i służyć ma zaspokojeniu potrzeb ludności w zakresie zadań własnych gminy (por. S. Czarnow, Niektóre aspekty prawne współpracy transgranicznej i euroregionów, Państwo i Prawo 1997, nr 10, s. 55 i nast.). Ponadto gospodarka komunalna obejmuje zarówno działania jednostki samorządu terytorialnego ze sfery dominium (czyli jako osoby prawnej będącej podmiotem prawa prywatnego), jak i ze sfery imperium (a zatem jako podmiotu władzy wykonującego administrację publiczną). Bez nich bowiem nie da się osiągnąć celu, o który chodzi ustawodawcy (por.

M. Kulesza, Gospodarka komunalna – podstawy i mechanizmy prawne, Samorząd Terytorialny 2012, nr 7-8, s. 7 i nast.). Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu, nie można utożsamiać gospodarki komunalnej z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy p.p., a do pojęcia działalności gospodarczej w rozumieniu tej ustawy odsyła u.p.o.l. Gospodarka komunalna obejmować może różne działania nastawione na realizację celu tej gospodarki, tj. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, niezależnie – a czasem nawet wbrew – w stosunku do możliwości, nawet potencjalnej, osiągnięcia dodatniego rezultatu gospodarczego, czyli zysku”. (...).

Należy zatem wskazać, że działalność prowadzona przez Spółkę zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa stanowi działalność użyteczności publicznej, która nie jest nakierowana na osiągnięcie zysku, (...). Jednocześnie należy wskazać, że działalność Spółki znacząco różni się od prywatnej działalności komercyjnej z uwagi na specyfikę podmiotów publicznych, które z zasady nie działają na warunkach pełnej wolności z uwagi na cele działalności podmiotów publicznych, którymi nie jest osiąganie zysku, ale spełnianie zadań i celów określanych jako zadania własne gminy.

W konsekwencji – w opinii Spółki - sam fakt, iż podatnik prowadzi działalność gospodarczą nie warunkuje, że każda posiadana przez niego nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej i że automatycznie podlega opodatkowaniu według najwyższej stawki. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano również, iż: „Niemniej jednak wydaje się, że związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu.

Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane ze związane z tą działalnością. (…) O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie”. Pogląd ten potwierdzają m.in. orzeczenia NSA z dnia 4 marca 2021 r. o sygn. III FSK 895/21 - 899/21 oraz WSA w Lublinie z dnia 18 stycznia 2023 r. o sygn. akt I SA/Lu 560/22 (prawomocny).

Z przytoczonego wyżej orzecznictwa NSA wynika zatem, iż dla zastosowania najwyższych stawek opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków oraz opodatkowania budowli wystarczający jest przynajmniej potencjalny związek z prowadzoną działalnością gospodarczą (przykładowo NSA w orzeczeniach z dnia 4 marca 2021 r. o sygn. III FSK 895/21 - 899/21). Przy czym jak trafnie wskazał NSA w orzeczeniu z 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FSK 3205/21, „założenia co do potencjalnego związku gruntu (nieruchomości) z prowadzeniem działalności gospodarczej, powinny mieć racjonalne podstawy.

Nie mogą to być zupełnie abstrakcyjne i oderwane od realiów wizje organu lub sądu.” W analizowanej sprawie trudno wyobrazić sobie, sytuację, aby przedmiotowe budowle mogłyby być, chociażby potencjalnie, wykorzystywane do działalności gospodarczej. Ich charakter i konstrukcja wykluczają ich wykorzystanie do działalności innej niż działalność (...). W związku z tym w ocenie Wnioskodawcy trudno byłoby doszukiwać się jakiegokolwiek potencjału komercyjnego. Warto również wskazać, iż brak opodatkowania niektórych budowli potwierdza również orzecznictwo dotyczące m.in. spółdzielni mieszkaniowych.

Przykładowo w orzeczeniu z dnia 10 listopada 2015 r. o sygn. akt II FSK 2420/13 NSA wskazał, iż: „Spółdzielnia we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji wskazała, że znajdujące się na należącym do niej terenie nieruchomości mieszkaniowe budowle służą m.in. zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych.

Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając uprzednie rozważania dotyczące wykładni przepisów u.p.o.l. jest zdania, że w zakresie, w jakim wskazane we wniosku budowle, położone na gruntach związanych z budynkami mieszkalnymi, służą wyłącznie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, nie dotyczy ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, przewidziane dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej”.

Ponadto, w myśl interpretacji ogólnej Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 27 listopada 2025 r.: „Fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, bez uwzględnienia jego statusu i charakteru prowadzonej działalności, może nie być wystarczający do uznania związku tych przedmiotów opodatkowania z działalnością gospodarczą.

Oceniając istnienie związku gruntu, budynku i budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, w celu zapobieżenia nadmiernemu, a co za tym idzie, nieuzasadnionemu opodatkowaniu majątku przedsiębiorców lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, należy w każdym przypadku wziąć pod uwagę status podatnika i charakter jego działalności lub sposób wykorzystywania jego przedmiotów opodatkowania.” W związku z powyższym w ocenie Wnioskodawcy przedmiotowe budowle wchodzące w skład (...) stanowiące własność Spółki lub stanowiące własność (...) , znajdujące się w posiadaniu zależnym Spółki (np. na podstawie umowy dzierżawy) nie są związane z działalnością gospodarczą Spółki, z uwagi na fakt, iż: • Są wykorzystywane do działalności (...), która nie przynosi zysków, a zatem nie są wykorzystywane do celów zarobkowych; • Kalkulacja cen za świadczone usługi (...) nie zakłada marży zysku, a z danych zawartych w sprawozdaniach finansowych wynika, że Spółka w ostatnich latach ponosiła stratę na działalności (...). • Spółka realizując działalność z zakresu gospodarki (...) nie działa w warunkach konkurencji rynkowej ani w warunkach swobody właściwej dla przedsiębiorców w obrocie gospodarczym, o czym świadczy chociażby brak możliwości swobodnego kształtowania cen za świadczone usługi (ustalenie poziomu cen wymaga zatwierdzenia przez właściwy organ regulacyjny); • Spółka prowadząc działania z zakresu gospodarki (...) realizuje zadania własne gminy, których celem jest świadczenie usług o charakterze publicznym na rzecz lokalnej społeczności, a nie działalność komercyjna, co oznacza, że działa de facto w charakterze podmiotu publicznego; • Budowle wchodzące w skład (...) z uwagi na ich charakter nie prezentują żadnego potencjału komercyjnego i gospodarczego – nie mogą nawet potencjalnie być wykorzystywane do innej działalności niż działalność (...).

W konsekwencji w ocenie Wnioskodawcy budowle wchodzące w skład (...) nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. Stanowisko organu podatkowego w sprawie przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego: Zakres przedmiotowy opodatkowania podatkiem od nieruchomości został określony w art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2025 ze zm. 707 ze zm.; dalej: „UPiOL”).

Zgodnie z art. 2 ust. 1 „opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej”. Z przytoczonego przepisu wynika zatem, iż opodatkowaniu podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL użyte w ustawie określenia oznaczają „grunty budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a”.

Z kolei przez działalność gospodarczą na gruncie UPiOL zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 4 należy rozumieć „działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 222, 621 i 622)”. Zatem definiując działalność gospodarczą na gruncie przepisów UPiOL ustawodawca posłużył się definicją zawartą w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1480 ze zm.; dalej: „UPP”). Zgodnie z art. 3 wskazanej ustawy „działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły”.

Dla uznania, że dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą, koniecznym jest spełnienie tych wszystkich przesłanek. (…) Przytoczone powyżej przepisy wskazują jednoznacznie, że wszystkie przedmioty opodatkowania, w tym budowle znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Aby dana działalność mogła zostać uznana za działalność gospodarczą muszą zostać spełnione łącznie wszystkie przesłanki: zarobkowy charakter, ciągłość, zorganizowanie i wykonywanie we własnym imieniu.

Należy również wskazać, że Gmina za pośrednictwem Spółki może prowadzić działalność gospodarczą, co wynika z art. 10 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 679). Spółka prowadzi działalność w zakresie (…). W związku z tym Spółka wykonuje (…) zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb mieszkańców. W analizowanej sprawie nie ulega wątpliwości, że działająca w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością X prowadzi działalność w zakresie (…) w sposób ciągły i zorganizowany oraz we własnym imieniu. W ocenie tutejszego organu działalność ma również zarobkowy charakter.

Wynika to z faktu, iż X realizuje swoje zadania odpłatnie, przez co osiąga przychody. W konsekwencji może to spowodować wystąpienie potencjalnych zysków. Sposób kalkulacji opłat nie przesądza bowiem o braku możliwości wystąpienia zysku. Fakt, że Taryfa nie zakłada żadnych dochodów w związku z wykonywaną przez Spółkę działalnością (...), nie wyklucza bowiem potencjalnej możliwości osiągnięcia zysku w bieżącym bądź w przyszłych okresach rozliczeniowych. To właśnie potencjalna możliwość osiągnięcia dochodów przesądza o tym, że prowadzona przez Spółkę działalność ma również charakter zarobkowy. Zatem wskazany przez Wnioskodawcę sposób kalkulacji ceny nie ma znaczenia w niniejszej sprawie.

Ponadto, ustawodawca w przepisach UPP nie wskazał, że działalność musi być dochodowa, aby była traktowana jako działalność gospodarcza. Tak więc pod pojęciem działalności zarobkowej należy rozumieć już sam fakt pobierania wynagrodzenia od klientów w zamian za wykonywane usługi (...). Wnioskodawca wskazuje, że jego celem nie jest osiąganie dochodu i tak kalkuluje swoje wynagrodzenie, ale to nie oznacza, że nie prowadzi on działalności zarobkowej w rozumieniu UPP. W konsekwencji budowle wchodzące w skład (...) będące w posiadaniu Spółki należy uznać za związane z działalnością gospodarczą.

W związku z tym budowle objęte przedmiotem niniejszego wniosku będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL. Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe. Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę wyroków sądów administracyjnych stwierdzić należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw w określonych stanach faktycznych/zdarzeniach przyszłych i są wiążące tylko w tych sprawach, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i tym samym nie mogą być wiążące dla Organu wydającego interpretację indywidualną.

DODATKOWE INFORMACJE INFORMACJA O ZAKRESIE ROZSTRZYGNIĘCIA Zaznaczenia wymaga, że Organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku.

W związku z tym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Wnioskodawca przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Wnioskodawca złożył w przedmiotowej sprawie oświadczenie na podstawie art. 14b § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.

Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.), pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, zgodnie z którym elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie były przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz, że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji czy postanowieniu organu podatkowego. POUCZENIE O FUNKCJI OCHRONNEJ INTERPRETACJI Interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb Ordynacji podatkowej. Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. POUCZENIE O PRAWIE DO WNIESIENIA SKARGI NA INTERPRETACJĘ Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art.

54 § 1 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Burmistrz Głogowa Małopolskiego, ul. Rynek 1, 36-060 Głogów Małopolski lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Burmistrza Głogowa Małopolskiego na adres e-doręczeń AE:PL-89370-98466-EWUWC-25 (art. 54 § 1a ww. ustawy), w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Pod tą sygnaturą także: dokument z 10 listopada 2026 r.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.