Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
26 sierpnia 2026 roku wpłynął wniosek X. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony stan faktyczny. X. z siedzibą w (…) jest polskim rezydentem podatkowym i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości dochodów niezależnie od miejsca ich osiągania. Spółka prowadzi działalność związaną z (…). Wnioskodawca jest właścicielem obiektu wykorzystywanego, jako hala (...). Hala jest obiektem wolnostojącym, jedno kondygnacyjnym i niepodpiwniczonym.
Bryła obiektu została zaprojektowana, jako konstrukcja z dachem łukowym, o maksymalnej wysokości kalenicy (…) m oraz wymiarach (…) m x (…) m. Konstrukcja obiektu jest posadowiona na prefabrykowanych bloczkach typu „(…)” posadowionych na nawierzchni z kostki brukowej stanowiącej element fundamentowy. Pod nawierzchnią znajdują się warstwy obejmujące warstwy pospółki oraz warstwę stabilizacyjną. Prefabrykowane bloki betonowe typu „(…)” nie są zakotwione ani w inny sposób przymocowane do gruntu lub nawierzchni z kostki brukowej. Są one jedynie ustawione na nawierzchni z kostki brukowej. Bloki przeciwstawiają się czynnikom zewnętrznym dzięki własnemu ciężarowi.
Przenoszą również obciążenia konstrukcji hali na podłoże bez zakotwienia do gruntu i nawierzchni. Konstrukcja nośna obiektu została zaprojektowana, jako konstrukcja stalowa w postaci łukowych ram nośnych. Elementy wykonane są ze stali konstrukcyjnej, zabezpieczonej antykorozyjnie. Całość konstrukcji zespolona jest za pomocą poziomych elementów rurowych oraz systemu stężeń, zapewniających odpowiednią sztywność przestrzenną i stateczność obiektu. Stalowa konstrukcja hali została zamocowana do prefabrykowanych bloków betonowych typu „(…)” za pomocą kotew chemicznych. Kotwy mocujące mają konstrukcję stalową i są osadzone wyłącznie w blokach betonowych.
Kotwy nie są połączone z gruntem ani z nawierzchnią z kostki brukowej. Fizyczne połączenie za pomocą kotew występuje jedynie pomiędzy stalową konstrukcją hali a prefabrykowanymi blokami betonowymi. Same bloki betonowe, jak wskazano powyżej, są jedynie posadowione na gruncie i nie są dodatkowo połączone poprzez zakotwienie z gruntem lub nawierzchnią, na której zostały ustawione. Ściany zewnętrzne stanowią konstrukcję stalową wykonaną z profili oraz prętów pełnych. Konstrukcja ścian również kotwiona jest do prefabrykowanych bloków typu „(…)”. Natomiast, podobnie jak powyżej, kotwy zamocowane są ww. blokach i nie przechodzą do gruntu.
Pokrycie dachowe oraz ścienne wykonane jest z plandeki PCV o gramaturze 900g/m3, spełniającej wymagania wytrzymałościowe i eksploatacyjne dla celów tego typu obiektów. Poszycie obejmuje górną oraz boczne części Hali i tworzą zamkniętą przestrzeń przeznaczoną do (…). Poszycie chroni przechowywane wewnątrz towary przed oddziaływaniem warunków atmosferycznych. Jednocześnie, istnieje techniczna możliwość zdemontowania konstrukcji hali wraz z jej elementami, takimi jak poszycie, dach jak również prefabrykowanych bloków typu „(…)”, a następnie ponownego jej montażu w innym miejscu.
Konstrukcja bloków typu „(…)” ma charakter modułowy, co umożliwia jej relokację bez utraty właściwości użytkowych, pod warunkiem prawidłowego przeprowadzenia prac oraz odpowiedniej oceny stanu technicznego poszczególnych elementów.
Pytania
1. Czy opisana Hala (...) stanowi budynek w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych? 2. Czy w przypadku uznania, że Hala (...) nie stanowi budynku, należy ją zakwalifikować, jako budowlę w rozumieniu art. 1 a ust 1 pkt 2 lit a Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako przekrycie namiotowe trwale związane z gruntem, wymienione w poz. 28 załącznika nr 4 do tej ustawy? 3. Czy w przypadku uznania, że opisana Hala (...) nie stanowi ani budynku, ani budowli w rozumieniu Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości?
Ocena stanowiska
W ocenie Wnioskodawcy: Hala (...) nie stanowi budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 Ustawy o POL. Hala (...) nie stanowi budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a Ustawy o POL. Hala (...) nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 Ustawy o POL.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 1a ust 1 pkt 1 u.p.o.l pod pojęciem budynku należy rozumieć: „obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundament i dach, z wyłączeniem obiektu, w którym mogą być gromadzone materiały sypkie, materiały występujące w kawałkach albo materiały w postaci ciekłej lub gazowej, którego podstawowym parametrem technicznym wyznaczającym jego przeznaczenie jest pojemność” Zgodnie z art. 1a ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r o podatkach i opłatach lokalnych pod pojęciem budowli należy rozumieć: a. „obiekt nie będący budynkiem, wymienionym w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, b. elektrownię wiatrową, elektrownię jądrową i elektrownię fotowoltaiczną, biogazownię, biogazownię rolniczą, magazyn energii, kocioł, piec przemysłowy, kolej liniową, wyciąg narciarski oraz skocznię, w czasie niebędącej budynkiem- wyłącznie w zakresie ich części budowlanych, c. urządzenie budowlane – przyłącze oraz urządzenie instalacyjne w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, oraz inne urządzenia techniczne, bezpośrednio związane z budynkiem lub obiektem, o którym mowa w lit. a, a niezbędne do ich użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, d. urządzenie techniczne - inne niż wymienione w lit. a-c – wyłącznie w zakresie jego części budowlanych, e. fundamenty pod maszyny oraz pod maszyny oraz pod urządzenia techniczne, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową – wzniesione w wyniku robót budowlanych, także w przypadku, gdy stanowią część obiektu niewymienionego w ustawie”.
Zgodnie z art. 1a ust 1 pkt 2a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych pod pojęciem obiektu budowlanego należy rozumieć: „budynek lub budowlę, z wyłączeniem wyrobisk górniczych, a także niewielkich obiektów stanowiących: a. obiekty kultu religijnego – w szczególności kapliczki, krzyże przydrożne i figury, b. obiekty architektury ogrodowej – w szczególności posągi i figurki ogrodowe, wodotryski, mostki, pergole, murowane grille i oczka wodne, c. obiekty użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku – w szczególności śmietniki, wiaty na wózki dziecięce i rowery oraz obiekty stanowiące wyposażenie placów zabaw dla dzieci.
Zgodnie z art. 1a ust 1 pkt 2b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych pod pojęciem robót budowlanych należy rozumieć: „prace polegające na budowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie lub montażu, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.
U z 2025 r. poz.418)” Zgodnie z art. 1a ust 1 pkt 2c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. podatkach i opłatach lokalnych pod pojęciem trwałego związania z gruntem należy rozumieć: „takie połączenie obiektu budowlanego z gruntem, które zapewnia temu obiektowi stabilność możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym niezależnym od działania człowieka, mogącym zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie się obiektu budowlanego na inne miejsce”.
Stosownie do treści art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, przez budynek rozumie się obiekt wzniesiony w wyniku robót budowlanych, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, trwale związany z gruntem, wydzielony za pomocą przegród budowlanych oraz który posiada fundamenty i dach. Zgodnie z w/w przepisami budynek musi spełniać łącznie wszystkie przesłanki określone w przepisie. Niespełnienie choćby jednej z nich wyklucza możliwość uznania obiektu za budynek. W nowej definicji budynku wskazano, że musi on zostać wzniesiony w wyniku robót budowalnych.
Pojęcia wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowalnych, posiadanie fundamentu i dachu, tak jak do tej pory, nie zostały zdefiniowane w ustawie, a zatem ich rozumienie nadal będzie opierać się na wypracowanej w orzecznictwie wykładni w tym zakresie szczególnie istotna jest uchwała NSA z 29.09.2021 r., III FPS 1/21, LEX nr 3230106. W zakresie trwałego związku z gruntem, do ustawy wprowadzona została nowa definicja legalna.
A zatem rozstrzyga, czy dany obiekt jest trwale związany z gruntem nie można już sięgać do orzecznictwa wydanego przed 01.01.2025 r. Adekwatnie z art. 1 a ust. 1 pkt 2 c ustawy dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, przez trwałe związanie z gruntem rozumie się takie połączenie obiektu budowlanego z gruntem, które zapewnia temu obiektowi stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym niezależnym od działania człowieka, mogącym zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie się obiektu na inne miejsce.
Mając na uwadze utrwaloną linię interpretacyjną (m. in. interpretacja Ogólna Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 2 stycznia 2026 r. nr DPL2.8401.6.2025), o trwałym związaniu z gruntem można mówić wyłącznie wtedy, gdy występuje bezpośrednie, fizyczne i konstrukcyjne zespolenie obiektu z gruntem wykonane przy użyciu odpowiednich technik budowlanych (np. kotew gruntowych, palowania). Cech tej nie posiadają obiekty, których stabilność wyniknie wyłącznie z ich własnej masy podstawy (np. bloków betonowych, płyty betonowej), jeżeli ta podstawa jest wyłącznie położona na gruncie/kostce i nie jest z nim połączona.
W rozpatrywanej sprawie bezsporne pozostaje, że przedmiotowy obiekt został wykonany w wyniku robót budowlanych, posiada konstrukcję stalową, ściany i dach zrobiony z plandeki PCV, jest zbudowany, jako (…) oraz służy prowadzeniu działalności gospodarczej przez Spółkę. W myśl art. 1a ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach opłatach lokalnych budynek musi spełniać łącznie wszystkie przesłanki określone w przepisie. Niespełnienie choćby jednej z nich wyklucza możliwość uznania obiektu za budynek. Z opisanego stanu faktycznego wynika, że prefabrykowane bloki betonowe typu „(…)” nie zostały zakotwione ani w żaden sposób zespolone z gruntem.
Są jedynie ustawione na powierzchni utwardzonej kostką brukową. Stabilność obiektu jest osiągana przede wszystkim dzięki ciężarowi bloków oraz konstrukcji stalowej. W opisanym stanie faktycznym stalowa konstrukcja Hali jest przymocowana do bloków typu „(…)”, jednak same bloki jedynie leżą na kostce brukowej i nie są w żaden sposób trwale połączone z gruntem. Połączenie fizyczne kończy się na blokach. O stabilności obiektu decyduje wyłącznie ciężar własny bloków betonowych. Należy uznać, że przedmiotowy obiekt nie spełnia wszystkich cech definicyjnych budynku. W konsekwencji, opisana Hala (...) nie stanowi budynku w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o POL.
Zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych budowlą jest ”obiekt niebędący budynkiem, wymieniony w załączniku nr 4 do ustawy, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem” W poz. 28 załącznika nr 4 do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawodawca wymienił, jako budowlę „przekrycia namiotowe trwale związane z gruntem”.
W analizowanej sprawie: • hala ma długość około (…) metrów, • szerokość około (…) metrów, • wysokość około (…) metra • wykonano przygotowanie podłoża, • zastosowano ciężkie prefabrykowane elementy betonowe przenoszące obciążenia, • konstrukcja została połączona z tymi elementami za pomocą kotew chemicznych, • obiekt przeznaczony jest do wieloletniej eksploatacji (…), • realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę.
Posadowienie Hali (...) zrealizowano w następujący sposób: • podłoże stanowi grunt, pod którym wykonano warstwy obejmujące warstwę stabilizacyjną, pospółkę oraz nawierzchnię z kostki brukowej, • na nawierzchni ułożono prefabrykowane bloki betonowe typu „(…)” stanowiące element fundamentowy/podwalinowy. • stalowa konstrukcja Hali (...) oraz ściany zewnętrzne zostały zamocowane do w/w bloków betonowych typu „(…)” za pomocą kotew chemicznych osadzonych w tych blokach.
Samodzielne bloki betonowe typu „(…)” nie są bezpośrednio zakotwione w gruncie pod kostką brukową, lecz osadzono na nich całą konstrukcję, a stabilność obiektu przenoszona jest na podłoże dzięki ich masie własnej oraz układowi połączeń. W tym przypadku mówimy o nowej technologii, której jest bliżej do trwałego związania z gruntem, niż typową budowlą. Trzeba podkreślić, że problem ten jest już dostrzegany w orzecznictwie od dłuższego czasu, także przed 01.01.2025 r..
Jak stwierdził WSA w Poznaniu, „To, że określony obiekt budowlany jest przestawny nie oznacza, że nie można przyjąć, że jest on trwale związany z gruntem, ponieważ w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Fundament taki, przekazując na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli, ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody” (wyrok WSA w Poznaniu z 18.07.2012 r., IV SA/Po 356/12, LEX nr 1230714). Pojęcie to należy interpretować zgodnie z jego znaczeniem technicznym i funkcjonalnym.
Konstrukcja składająca się z układu stalowych ram oraz membrany lub plandeki tworzącej dach i ściany odpowiada współczesnym rozwiązaniom stosowanym przy halach namiotowych i magazynowych. Zamocowanie stalowej konstrukcji do bloków betonowych za pomocą kotew chemicznych tworzy nierozłączną konstrukcję techniczną. W momencie scalenia ramy stalowej z ciężkimi blokami betonowymi za pomocą technologii chemicznej, bloki betonowe stają się częścią składową obiektu budowlanego. Masa tych bloków wraz z ich zagęszczeniem na przygotowanym podłożu gruntowym jest technologicznie dobranym środkiem mocowania obiektu do podłoża.
Zauważyć należy, że taki typ konstrukcji nie może być posadowiony w jakimkolwiek miejscu, bo podłoże wymaga stosownego przygotowania. Przywołać w tym zakresie należy pogląd, iż „O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem czy nie, decyduje nie tylko metoda i sposób związania go z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu budowlanego w inne miejsce, ale także sama wielkość takiego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagające zapewnienia jego odpowiedniej stabilizacji.
Ocenę trwałości związania z gruntem należy rozważać nie tyle przez akcentowaną możność odłączenia obiektu od gruntu bez jego uszkodzenia i możliwość jego przeniesienia w inne miejsce bez uszczerbki dla jego właściwości i użyteczności, ale przez powyższe cechy, co powoduje, że jeżeli przyjęte przy projektowaniu i wykonywaniu obiektu jego techniczne właściwości zapewniają jego trwałą stabilizację w miejscu zlokalizowania, to obiekt ten pozostaje obiektem budowlanym charakteryzującym się trwałym związaniem z gruntem” (wyrok NSA z 04.03.2025 r., II OSK 1800/22, LEX nr 3843561).
Organ nie podziela stanowiska Wnioskodawcy, że trwałe związanie z gruntem występuje wyłącznie wtedy, gdy konstrukcja jest bezpośrednio zakotwiona w gruncie. Należy zauważyć, że ustawodawca nie wymaga, aby każdy element konstrukcji był bezpośrednio osadzony w gruncie. Istotne jest zapewnienie rzeczywistej stabilności i odporności na działanie sił zewnętrznych. W Interpretacji ogólnej Ministerstwa Finansów i Gospodarki z dnia 2 stycznia 2026 r. NR DPL2.8401.6.2025 „zastosowany w konkretnym przypadku sposób połączenia przy użyciu określonych elementów mocujących, nie może być jakikolwiek, przypadkowy i dowolny.
Należy, bowiem zwrócić uwagę na konstrukcję definicji z upol, w szczególności na użyte w tej definicji określenia: „takie” połączenie obiektu budowlanego z gruntem, „ które zapewnia temu obiektowi” stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym niezależnym od działania człowieka, mogącym zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie się obiektu budowlanego na inne miejsce.
Wobec powyższego, właściwości zindywidualizowanych obiektów, tj. ich rozmiary, konstrukcja, technika wykonania i ich masa, a także niejednakowe właściwości fizyczne gruntu, wymagać będą zastosowania innego, właściwego w danym przypadku, sposobu połączenia obiektu budowlanego z gruntem, mającego zapewnić stabilność i odporność obiektu na działanie czynników zewnętrznych, aby można było stwierdzić spełnienie przesłanki trwałego związania z gruntem w rozumieniu definicji z upol. „Trwałe związanie z gruntem należy, zatem utożsamiać ze stabilnością i odpornością na czynniki zewnętrzne w skutek fizycznego połączenia obiektu z gruntem.
Trwałość połączenia z gruntem nie oznacza przy tym nierozerwalności, tj. braku możliwości odłączenia obiektu od gruntu.” (Wyrok NSA z 03.06.2025, III FSK 317/24, LEX nr 3899240). W analizowanym przypadku funkcję tę pełnią ciężkie prefabrykowane bloki betonowe stanowiące element posadowienia hali. Bloki te zostały przygotowane właśnie w celu przenoszenia obciążeń konstrukcyjnych na podłoże. W praktyce, zatem pełnią one funkcję analogiczną do fundamentów i tworzą system trwałego posadowienia obiektu. Obiekt o gabarytach (…) m długości, (…) m szerokości i (…) m wysokości wytwarza ogromne siły ssące i nośne pod wpływem wiatru.
Gdyby konstrukcja nie była w sposób trwały zespolona z układem posadowienia (blokami betonowymi posadowionymi na stabilizowanym gruncie), uległaby katastrofie budowlanej lub przesunięciu. Zastosowany system kotwienia chemicznego w blokach leżących na specjalnie przygotowanym gruncie stanowi system mocowania i zespolenia z podłożem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano wielokrotnie, że o trwałym związaniu z gruntem decyduje przede wszystkim funkcjonalny i techniczny charakter posadowienia obiektu, zapewniający jego stabilność oraz przeznaczenie do użytkowania w określonym miejscu przez dłuższy okres.
Ponadto należy podkreślić, że o tym czy budowla „jest trwale związane z gruntem, czy też nie jest z nim trwale związane, nie decyduje jedynie technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia (…) w inne miejsce, lecz całość ustaleń organu dotyczących tego, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania” (wyrok WSA w Gliwicach z 17.02.2026 r., I SA/Gl 1065/25, LEX nr 4040469).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17.10.2023 r., sygn. II OSK 116/21, LEX nr 3634523, wskazał, że przy ocenie trwałego związania z gruntem decydujące znaczenie mają gabaryty obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie oraz konieczność zapewnienia bezpiecznego użytkowania, a nie wyłącznie techniczna metoda mocowania do podłoża. Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano, że możliwość późniejszego demontażu obiektu nie oznacza automatycznie braku trwałego związania z gruntem.
Takie stanowisko zostało wyrażone m.in. w wyroku NSA z 15.05.2018r., sygn. II FSK 1194/16, LEX nr 2527548, podkreślono, że możliwość technicznego demontażu obiektu nie wyklucza jeszcze uznania go za trwale związany z gruntem. Dodatkowo należy zauważyć, że w najnowszym orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych wskazuje się, iż posadowienie hali na płytach lub elementach betonowych może stanowić połączenie z gruntem zapewniające stabilność konstrukcji i odporność na działanie czynników zewnętrznych, spełniające przesłankę trwałego związania z gruntem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.
Takie stanowisko zostało zaprezentowane przez WSA w Rzeszowie w wyroku z 17 lutego 2026 r., sygn. I SA/Rz 607/25. Powyższe okoliczności wskazują, że tak znaczne gabaryty oraz zastosowane rozwiązanie konstrukcyjne świadczą o tym, że obiekt nie ma charakteru doraźnego ani tymczasowego, lecz stanowi obiekt przewidziany do stałego funkcjonowania w oznaczonej lokalizacji.
Warto także przywołać pogląd, iż „Niewymagająca nadzwyczajnych zabiegów budowlano-technologicznych, możliwość odłączenia obiektu budowlanego od podłoża, bez naruszenia jego dotychczasowej struktury i konstrukcji, a w konsekwencji możność przeniesienia go w inne miejsce w tej samej postaci, wyklucza kwalifikację takiego obiektu do kategorii budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. z uwagi na to, że nie spełnienia on warunku trwałego związania z gruntem” (wyrok NSA z 29.04.2026 r., III FSK 286/26, LEX nr 4111785), co jednak w tym przypadku nie zachodzi, gdyż ewentualne przemieszczenie budowli wymaga jej demontażu, to zaś powoduje, że można uznać ten obiekt za trwale związany z gruntem.
W rozpatrywanej sprawie bezsporne pozostaje, że przedmiotowy obiekt został wykonany w wyniku robót budowlanych, posiada nośną konstrukcję stalową, ściany i dach wykonane z plandeki membranowej PCV. Plandeka tworzy zamkniętą przestrzeń (…) oraz zapewnia ochronę przed czynnikami atmosferycznymi, obiekt jest wykorzystywany, jako (…) oraz służy prowadzeniu działalności gospodarczej przez Spółkę. Oznacza to, że inwestor stworzył trwały składnik majątku przedsiębiorstwa przeznaczony do długotrwałego wykorzystania.
„O tym, czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem czy nie, decyduje nie tylko metoda i sposób związania go z gruntem, technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu budowlanego w inne miejsce, ale także sama wielkość takiego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagające zapewnienia jego odpowiedniej stabilizacji.
Ocenę trwałości związania z gruntem należy rozważać nie tyle przez akcentowaną możność odłączenia obiektu od gruntu bez jego uszkodzenia i możliwość jego przeniesienia w inne miejsce bez uszczerbki dla jego właściwości i użyteczności, ale przez powyższe cechy, co powoduje, że jeżeli przyjęte przy projektowaniu i wykonywaniu obiektu jego techniczne właściwości zapewniają jego trwałą stabilizację w miejscu zlokalizowania, to obiekt ten pozostaje obiektem budowlanym charakteryzującym się trwałym związaniem z gruntem” (wyrok NSA z 04.03.2025 r., II OSK 1800/22, LEX nr 3843561).
Dodatkowym argumentem przemawiającym za uznanie obiektu za budowlę jest fakt realizacji inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę. Wprawdzie sama decyzja o pozwoleniu na budowę nie przesądza o kwalifikacji podatkowej, jednak świadczy o stopniu zorganizowanej inwestycji oraz jej trwałym charakterze. Uzyskanie pozwolenia wymagało sporządzenia projektu budowlanego, przeprowadzenia procedur administracyjnych oraz wykonania robót budowlanych. Okoliczności te wskazują, że obiekt nie ma charakteru tymczasowego. Stanowi on trwały składnik majątkowy przedsiębiorstwa. Hala wykorzystywana jest jako (…). Oznacza to, że spełniona została przesłanka określona w art. 2 ust 1 pkt 3 u.p.o.l.
Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy prawa należy stwierdzić, że opisana hala (...) nie spełnia przesłanek pozwalających na uznanie jej za budynek, natomiast stanowi budowlę w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z poz. 28 załącznika nr 4 do tej ustawy, jako przekrycie namiotowe trwale związane z gruntem. W konsekwencji hala podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jako budowla związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Spółka przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji/stanu prawnego, który obowiązywał w dniu wniesienia wniosku. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji • Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Spółka będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się do interpretacji. • Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art.5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej. Pouczenie do wniesienia skargi interpretację Stronie przysługuje prawo wniesienia skargi na interpretację z powodu jej niezgodność z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Prezydenta Miasta Stalowej Woli (art. 54 §1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA) • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) (art.
47 §1 PPSA) albo • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (art47 § 3 art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).