Interpretacja indywidualna JST Organ JSTz 16 października 2026 r., sygn. RFK.310.1.2026

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Wójt Gminy Gnojnik, działając na podstawie art. 14j § 1, w zw. z art. 14b, art. 14c i art. 14k § 1, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2025, poz. 111 t.j.), po rozpatrzeniu wniosku X. (dalej: Strona, Wnioskodawca, Spółka) z dnia 28 września 2026 r. (data wpływu do tut. urzędu: 28 września 2026 r.) o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, niniejszym uznaje za: nieprawidłowe stanowisko Strony, zgodnie z którym, budowle wchodzące w skład Infrastruktury, będące w posiadaniu Spółki, służące do wykonywania powierzonych Spółce przez Gminę zadań (…), nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL.

Uzasadnienie W dniu 28 września 2026 r. (data wpływu do tut. urzędu: 28 września 2026 r. Strona zwróciła się do tutejszego Organu podatkowego w trybie art. 14j § 1 ustawy Ordynacja podatkowa z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego w jej indywidualnej sprawie. Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny: Na podstawie umowy spółki z dnia (…) 2012 r., utworzona została Spółka X., która została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego dnia (…) 2012 r. (…).

Działając na podstawie ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, Spółka wykonuje zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest (…). W tym w szczególności do zadań Spółki należy: (…). Z racji wykonywanych zadań (…) Spółka jest posiadaczem (na podstawie umowy dzierżawy zawartej z Gminą) obiektów infrastruktury (…), w skład której wchodzą (…) zlokalizowane na terenie Gminy oraz inne urządzenia wykorzystywane do (…) (dalej: Infrastruktura). Spółka składa do Wójta Gminy deklaracje na podatek od nieruchomości, obejmujące ww. Infrastrukturę, w których wykazuje je jako budowle zwolnione od opodatkowania.

Tym samym, z wykorzystaniem Infrastruktury, Spółka realizuje zadanie własne Gminy polegające na (…) na terenie Gminy (…). (…) stanowią podstawową, odrębną od innych działalność Spółki. Spółka jako przedsiębiorstwo (…), na podstawie ustawy (…), jest zobowiązana do określania taryfy (…) oraz uzyskania zatwierdzenia jej przez organ regulacyjny ((…)). Ustalenie opłat w ramach taryfy odbywa się w oparciu o kwoty niezbędnych przychodów koniecznych do osiągnięcia w danym okresie obrachunkowym. Przychody te natomiast powinny bilansować się z kosztami działalności, w tym: kosztami eksploatacji i utrzymania Infrastruktury, podatkami i opłatami, kosztami (…), należnościami nieregularnymi, itp.

Jednak ze względów społecznych oraz z uwagi na (…), wysokość opłat w taryfach nie była i nie jest kalkulowana w taki sposób, aby przychody bilansowały się z kosztami i występował zysk z prowadzonej działalności. Co więcej, w praktyce zatwierdzony przez (…) poziom niezbędnych przychodów nie był wystarczający na pokrycie większości kosztów świadczenia usług (…), o czym świadczą straty finansowe generowane przez Spółkę. Straty (…) wyniosły odpowiednio (…) zł w 2022 r., (…) zł w 2024 r. oraz (…) zł w 2025 r. (…). We wnioskach do taryf (…) obowiązujących od (…) r. oraz od (…) r., na podstawie Decyzji (…), przewidywana marża zysku została ustalona na poziomie zerowym.

Z powyższego jednoznacznie wynika, iż intencją Spółki nie było osiąganie zysku z tytułu realizacji zadań (…) przy wykorzystaniu Infrastruktury. Wszelkie przychody przewidziane w taryfach obowiązujących od roku (…) służyły bowiem wyłącznie do pokrycia kosztów związanych z realizacją powierzonego jej przez Gminę zadania własnego, tj. przede wszystkim wydatków koniecznych na utrzymanie i eksploatację Infrastruktury. Przy czym, w praktyce przychody te nie pokrywały całości ww. kosztów. W konsekwencji należy uznać, iż Spółka realizowała powierzone jej zadania własne Gminy bez względu na wynik ekonomiczny.

Wobec powyższego, Wnioskodawca zwrócił się z następującym pytaniem: Czy w opisanym stanie faktycznym budowle wchodzące w skład Infrastruktury, będące w posiadaniu Spółki, służące do wykonywania powierzonych Spółce przez Gminę zadań (…) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym, podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 707 - tekst jednolity), dalej: „UPiOL”)?

W odniesieniu do przedstawionego pytania Wnioskodawca wskazał następujące stanowisko: W opinii Wnioskodawcy, budowle wchodzące w skład Infrastruktury, będące w posiadaniu Spółki, służące do wykonywania powierzonych Spółce przez Gminę zadań (…), nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL. We wniosku przedstawiono następujące uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy: Zgodnie z art. 2 ust. 1 UPiOL, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki i ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Przy czym, art. 1a ust 1 pkt 4 UPiOL wskazuje, iż działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 – Prawo przedsiębiorców.

Tym samym, w celu określenia, czy dana budowla, grunt lub budynek podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i jaką stawką, należy rozstrzygnąć, czy działalność podmiotu związana z wykorzystaniem tejże budowli, gruntu lub budynku mieści się w ramach definicji działalności gospodarczej wskazanej przez ustawodawcę. Art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U.2024.236 t.j. z dnia 2024.02.21, dalej: UPP) stanowi, że działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.

A zatem, aby uznać daną działalność za działalność gospodarczą, musi ona łącznie spełniać następujące przesłanki: • musi być prowadzona w sposób zorganizowany, • musi być prowadzona w celu osiągnięcia dochodu („zarobku”), • musi być wykonywana w sposób ciągły, nieokazjonalny oraz • musi być wykonywana we własnym imieniu. W konsekwencji, warunkiem uznania konkretnej aktywności za działalność gospodarczą konieczne jest, aby podmiot ją prowadzący wykonywał ją z jednoznacznym zamiarem wypracowania (osiągnięcia) zysku (wymiernych korzyści majątkowych). Tym samym działalność, która nie ma charakteru zarobkowego, nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu UPiOL.

Zgodnie z art. 7 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2024.1465 t.j. z dnia 2024.10.03) zadaniem własnym gminy jest m.in. zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w tym w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz. Na podstawie art. 1 ust. 2 ustawy o gospodarce komunalnej (Dz.

U z 2021 r. poz. 679 - tekst jednolity), gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. Gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego (art. 2 ustawy). Zadaniem spółek komunalnych jest zatem realizacja zadań publicznych. Co istotne, poza sferą użyteczności publicznej mogą one funkcjonować wyłącznie w szczególnych przypadkach (art. 10 ustawy).

Charakterystyka spółek komunalnych i prowadzonych przez nie działalności. Spółka komunalna, jest w świetle przytoczonych przepisów traktowana jako jedna z form prowadzenia gospodarki komunalnej przez Gminę, na równi z zakładem budżetowym. Spółka powoływana jest zatem do realizacji zadań własnych JST o charakterze użyteczności publicznej, przykładowo (…). Jej zasadniczym i podstawowym celem jest realizacja zadań własnych JST na rzecz mieszkańców, bez względu na wynik ekonomiczny.

W praktyce, przy administracyjnym ustalaniu wysokości przychodów Spółki w drodze decyzji (…), społecznej wrażliwości na wysokość kosztów usług świadczonych przez Spółkę, a jednocześnie rosnących kosztach działalności (np. koszty energii elektrycznej), jej celem nie może być i nie jest osiąganie zarobku. Spółka funkcjonuje z perspektywą stałych strat, przy corocznym wsparciu finansowym udziałowca, bez możliwości ustalania rynkowych cen swoich usług. Taki model działania jest charakterystyczny wyłącznie dla spółek komunalnych, gdyż żaden inny przedsiębiorca (inna spółka prawa handlowego) działający w warunkach wolnego rynku nie mógłby funkcjonować w taki sposób.

W konsekwencji, działalności Spółki w realiach niniejszej sprawy nie sposób uznać za działalność gospodarczą. W tym zakresie należy przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w najnowszych orzeczeniach wydanych w podobnych stanach faktycznych (dotyczących spółek komunalnych). Wnioskodawca w pełni podziela argumenty wskazane przez NSA w przytoczonych wyrokach i traktuje je na potrzeby niniejszej sprawy jako własne. Przykładowo w wyroku NSA z dnia (…) r. (sygn. (…)), sąd doszedł do przekonania, że w opisanym stanie faktycznie nie mamy do czynienia z działalnością gospodarczą. W tym kierunku wydane zostało również orzeczenie NSA z dnia (…) r. (sygn.

(…)) oraz najnowszy wyrok NSA z dnia (…) r. (sygn. (…)). Zdaniem NSA, jeżeli dokonuje się wykładni pojęcia działalność gospodarcza w rozumieniu UPiOL w związku z UPP, w celu ustalenia jak to pojęcie należy rozumieć, uwzględnić należy, że mamy do czynienia z podmiotem, który jest spółką komunalną. Analizując przepisy ustawy o samorządzie gminnym i ustawy o gospodarce komunalnej, można dojść do przekonania, że powołanie przez Gminę spółki z o.o., samo w sobie nie stanowi o tym, że ta spółka jest przedsiębiorcą.

Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie można odnaleźć poglądy, że jeżeli taka spółka wykonuje tylko zadania, które są zadaniami własnymi gminy, to nie prowadzi działalności gospodarczej. Oczywiście jest to możliwe, bo z przepisów Kodeksu spółek handlowych (dalej: k.s.h.) wynika, że spółka z o.o. może zostać powołana nie tylko do wykonywania działalności gospodarczej, ale także do wykonywania innych zadań. Dalej zdaniem, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2003 r. (sygn. I SA/Gd 1968/02): Zasadnicza odmienność między gospodarką komunalną a działalnością gospodarczą polega głównie na tym, że gospodarka komunalna nie ma celu zarobkowego.

Musi się ona mieścić w ramach działalności komunalnej, a jej obligatoryjnym celem pozostaje wykonywanie zadań własnych gminy, a w tym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty (zadań użyteczności publicznej). Gmina jest przede wszystkim organem władzy publicznej, przez co, siłą rzeczy, musi przejąć określone funkcje interwencyjne w gospodarce. Chodzi tu zwłaszcza o dziedziny działalności społecznie niezbędnej, w których podmioty prywatne nie są zainteresowane podjęciem działalności (np. brak opłacalności), o tworzenie nowych miejsc pracy, o podtrzymywanie lokalnych tradycji i lokalnych ośrodków aktywności gospodarczej i kulturalnej (np. przemysł ludowy, uzdrowiska, centra turystyki itd.).

Jak wskazano wyżej, osiąganie zarobku nie było ani celem, ani zamiarem, ani faktyczną możliwością Spółki, co potwierdzają Taryfy za lata (…) oraz (…). Nie założono w nich marży zysku. W związku z powyższym, działalność (…) nie tylko nie była, ale nawet nie mogła być przez Spółkę prowadzona z zamiarem generowania zysku. Powyższe potwierdzają również ponoszone przez Spółkę straty i (…). Jednoznacznie świadczą one o tym, iż oferując usługi po cenach ustalonych w taryfach, Spółka nie jest w stanie nawet pokryć kosztów prowadzonej przez siebie działalności. Spółka niewątpliwie nie przewidywała żadnego zysku ze swojej działalności ani nie dążyła do jego osiągnięcia.

Już powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, przesądza o tym, że budowle wchodzące w skład Infrastruktury nie są związane z działalnością gospodarczą i tym samym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL. Zaprezentowaną powyżej tezę potwierdził wspomniany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2025 r., sygn. akt III FSK 93/25: „Działalność jest zarobkowa, jeśli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu (zarobku) rozumianego jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami (por. wyrok NSA z 26 września 2008 r., II FSK 789/07).

Uznaje się więc, że jeżeli podmiot zakłada osiągnięcie w związku z działalnością i w jej efekcie nadwyżki przychodów nad poniesionymi kosztami, a więc osiągnięcie dochodu, oznacza to, że został określony cel zarobkowy takiej aktywności. Samo określenie celu ma jednak wymiar subiektywny i mieści się w sferze zamiaru danego podmiotu (por. wyrok WSA w Poznaniu z 16 sierpnia 2012 r., II SA/Po 427/12). Według zaś kryterium obiektywnego, dla przyjęcia zarobkowego charakteru działalności istotne jest ustalenie, czy dany podmiot faktycznie prowadzi działalność, która obiektywnie może przynosić dochód.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z (…) r., (…) wskazał, że działalność ma charakter zarobkowy, jeżeli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu (zarobku), rozumianego jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami.

Działalność pozbawiona tego aspektu jest zaś działalnością charytatywną, społeczną, kulturalną i inną (określaną mianem non profit).” Kierując się kryteriami wskazanymi przez NSA, niewątpliwie należy uznać, że Spółka nie prowadziła działalności zarobkowej ani w aspekcie subiektywnym, gdyż nie zakładała osiągnięcia zysku (symboliczna marża na nieprzewidziane koszty), ani obiektywnym, ponieważ jej działalność obiektywnie nie była w stanie przynieść zysku z uwagi na opisane wyżej okoliczności, w tym obowiązujące ją taryfy. Analogiczne stanowisko pojawiło się również m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…) z dnia (…) r. (sygn.

(…)): „Zarobkowy charakter działalności gospodarczej oznacza, że zamiarem (celem) jej podjęcia jest osiągnięcie zysku. Zysk z kolei, jak wskazano powyżej, należy definiować jako nadwyżkę przychodów nad kosztami. Trzeba przy tym liczyć się z możliwością nieuzyskania przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, co oznaczać będzie poniesienie straty. Tym samym o zarobkowym charakterze działalności gospodarczej nie decyduje faktyczne osiągnięcie zysku, lecz zamiar jego osiągnięcia (cel). Jeżeli zakłada się osiągnięcie zysku w związku z działalnością, to znaczy, że został określony cel zarobkowy tej działalności.

Samo określenie celu ma jednak wymiar subiektywny i mieści się w sferze zamiaru danego podmiotu (por. wyrok WSA w Poznaniu z 16 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 427/12). W wymiarze subiektywnym Strona skarżąca nie zakłada osiągnięcia zysku i jest to ściśle związane z celem jej działalności. Należy zatem uznać, że w wymiarze subiektywnym, działalności prowadzonej przez Stronę skarżącą, nie można uznać za działalność gospodarczą. W ocenie Sądu również w wymiarze obiektywnym działalności Strony skarżącej nie można za taką działalność uznać.

Biorąc bowiem pod uwagę zapisy Taryfy, które zakładają zerową marżę i jednoznacznie wynika z nich, że przychody mają na celu wyłącznie pokrycie kosztów działalności, nie można zasadnie uznać, że świadcząc swoje usługi, Strona skarżąca obiektywnie może uzyskiwać dochód (zysk). Sama możliwość potencjalnego uzyskania zysku, nie może stanowić przesądzającej przesłanki do uznania danego podmiotu za prowadzącego działalność gospodarczą.

(…) Skoro ze stanu faktycznego zaprezentowanego przez Stronę skarżącą jednoznacznie wynika, że opisana działalność nie zakłada osiągnięcia zysku (w wymiarze subiektywnym i obiektywnym), zaś odpłatność za świadczone usługi ma jedynie na celu pokrycie dokonywanych wydatków, nie można jej uznać za działalność zarobkową i tym samym nie mieści się ona w pojęciu działalności gospodarczej, której definicja zawarta została w art. 3 u.p.p.” Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…) z dnia (…) r. (sygn.

(…)), w którym podniesiono, iż „W wymiarze subiektywnym Strona skarżąca nie prowadzi działalności z zamiarem osiągnięcia zysków, celem jej działalności jest zaspokojenie potrzeb ludności w zakresie zadań własnych Gminy. Zatem można przyjąć, iż w znaczeniu subiektywnym, działalność prowadzona przez Skarżącą nie jest działalnością gospodarczą. Z kolei biorąc pod uwagę, iż obecnie przychody Skarżącej pokrywają koszty związane z jej działalnością a przewidywana marża zysku w okresie od 1 lipca 2021 r. do 31 czerwca 2024 r. jest na poziomie zerowym, to również w wymiarze obiektywnym nie należy identyfikować działalności Skarżącej z działalnością gospodarczą wskazaną w art. 3 u.p.p.

Ponadto organ błędnie uznał, iż możliwość osiągnięcia dochodów wskazuje na zarobkowy charakter działalności Skarżącej. Sama możliwość potencjalnego uzyskania zysku, nie stanowi przesłanki do uznania, iż dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą. W przedmiotowej sprawie istotnym jest, iż cała działalność opisana we wniosku o interpretację, nie jest nakierowana na osiągnięcie zysku. Przychody Skarżącej za świadczone usługi mają wyłącznie na celu pokrycie kosztów związanych (…) na terenie Gminy.

Podsumowując należy przyjąć, iż zarobkowy charakter ma działalność, która jest prowadzona w celu (z subiektywnym zamiarem) osiągania zysków, nawet jeżeli dana działalność nie zawsze będzie obiektywnie dochodowa. Przeciwieństwem działalności zarobkowej w tym rozumieniu jest działalność niezarobkowa, czyli taka, której rzeczywistym przeznaczeniem nie jest generowanie czystych zysków, nawet jeżeli w toku jej wykonywania pewne niezamierzone zyski w pewnym momencie się pojawią (por. wyrok WSA w (…) z (…) r., sygn. akt (…)).

Biorąc pod uwagę powyższe nie jest zgodne z prawem stanowisko organu interpretacyjnego, iż budowle administrowane przez GZGK, służące do (…), są budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na powyższe stanowisko nie powinien mieć wpływu fakt, że Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, a więc podmiotem wpisanym do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, posiadającym odrębną osobowość prawną od Gminy.

Trzeba bowiem zauważyć, że zgodnie z ustawą o gospodarce komunalnej, jednostki samorządu terytorialnego mają możliwość wyboru formy wykonywania zadań z zakresu użyteczności publicznej spośród dwóch: samorządowych zakładów budżetowych lub spółek prawa handlowego. Obie te formy prawne, pomimo oczywistych różnic, służą tym samym celom i stanowią jedynie instrument w rękach JST, które autonomicznie decydują o ich utworzeniu, przedmiocie działalności i likwidacji. Wybór formy wykonywania zadań własnych pozostaje w gestii konkretnej jednostki i zależy od jej potrzeb.

Sam fakt, wyboru spółki zamiast zakładu budżetowego nie powinien wiązać się jednak automatycznie z większym poziomem obciążeń podatkowych. Warto w tym miejscu wskazać na ugruntowaną linię orzeczniczą dotyczącą opodatkowania zakładów budżetowych prowadzących powierzoną im przez gminy działalność (…). Z orzeczeń tych jednoznacznie wynika brak opodatkowana budowli oraz brak możliwości zastosowania najwyższych stawek do gruntów i budynków związanych z taką działalnością (por. wyroki np.: (…)). W ocenie Spółki systemowo nie ma podstaw, aby inaczej traktować spółki komunalne będące równorzędną formą prowadzenia gospodarki komunalnej przez Gminę.

(…) Realizując zadania publiczne oraz pozostając pod nadzorem oraz kontrolą władz samorządu, nadrzędnym celem istnienia Spółki jest zaspokojenie potrzeb wspólnoty, niezależnie od uzyskiwanego wyniku finansowego. Pomimo iż formalnie spółka komunalna nie jest odrębną formą prawną i nie została zdefiniowana w żadnej ustawie, to swoimi cechami wyraźnie odróżnia się ona od typowych spółek kapitałowych, powoływanych w celu realizacji konkretnego przedsięwzięcia gospodarczego, polegającego zasadniczo na uzyskaniu zysków z wniesionego do spółki kapitału. Spółki komunalne, zgodnie z ustawą o gospodarcze komunalnej, służą zupełnie odmiennemu celowi, jakim jest wykonywanie zadań własnych JST.

Zarówno przedmiotowy cel, jak i pozostałe cechy (nadzór i kontrola samorządu, brak celu zarobkowego), powodują, że spółki komunalne wykazują więcej podobieństw z podmiotami prawa publicznego, niż spółkami kapitałowymi działającymi na rynku. Pomimo, iż formalnie Spółka podlega wpisowi do Rejestru Przedsiębiorców KRS, trudno uznawać ją za faktycznego przedsiębiorcę, prowadzącego działalność gospodarczą w celu osiągnięcia zysku. Choć wpis do KRS jest warunkiem koniecznym utworzenia spółki, nie powinien on przesądzać o prowadzeniu przez Spółkę działalności gospodarczej w danym zakresie.

Dla oceny czy dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą na potrzeby podatku od nieruchomości decydujące powinno być wyłącznie spełnienie przesłanek wskazanych w UPiOL. Trudno bowiem uznać, by spółki komunalne prowadziły swoją działalność w warunkach realnej rynkowej konkurencji z innym przedsiębiorcami. Wręcz przeciwnie, funkcjonują one najczęściej w warunkach monopolu, gdyż żaden przedsiębiorca nie jest w stanie konkurować z podmiotem zdolnym przetrwać bez osiągania jakiegokolwiek zarobku, a wręcz przynoszącym permanentne straty, które w razie konieczności pokryte zostają z budżetu JST.

Jednocześnie, spółka komunalna już na początku działalności wyposażona zostaje w majątek stanowiący własność gminy, w związku z czym nie jest ona zmuszona ponosić wysokich kosztów inwestycji w wytworzenie infrastruktury niezbędnej do jej działalności. Uwzględniając ponadto regulacje cen w drodze taryf oraz obowiązek zawarcia umowy z każdą osobą, która o to zawnioskuje, trudno twierdzić, by podmiot, które nie decyduje o cenach własnych usług, ani nie ma prawa wyboru własnych kontrahentów, prowadził realną działalność gospodarczą na porównywalnych warunkach do innych przedsiębiorców, tylko z tego powodu, że podlega wpisowi do tego samego publicznego rejestru.

Tak jak działalność odpłatna nie oznacza działalności zarobkowej, tak sam wpis do KRS nie przesądza o prowadzeniu działalności gospodarczej w rozumieniu UPiOL. Stanowisko Trybunału Konstytucyjnego mające znaczenie dla niniejszej sprawy. Wnioskodawca pragnie przytoczyć niezwykle istotne dla sprawy stanowisko Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK).

TK bowiem wyrokiem z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19, uznał art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL - rozumiany w ten sposób, że o związaniu gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej decyduje wyłącznie posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, za niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie TK, przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku od nieruchomości jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej.

Poza samym posiadaniem przez przedsiębiorcę konieczne jest, by przedmiot opodatkowania - jak wskazał TK - mógł być chociażby potencjalnie wykorzystywany w prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. W ocenie Wnioskodawcy, powyższa teza zawarta w wyroku TK potwierdza przedstawione w niniejszym wniosku stanowisko, zgodnie z którym, budowle, grunty lub budynki Infrastruktury niewykorzystywane w działalności gospodarczej, nie mogą zostać uznane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej z tytułu samego posiadania ich przez podmiot, który jak zostało to wykazane powyżej, nie prowadzi działalności gospodarczej.

W związku z tym nie podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (budowle) lub odpowiednio nie podlegają opodatkowaniu przy użyciu najwyższych stawek (grunty i budynki). Wskazać należy bowiem, że – zgodnie z wyrokiem TK - nawet jeśli Spółka prowadzi działalność gospodarczą w innym obszarze niż (…) i wskazaną działalność można uznać za działalność gospodarczą w myśl UPiOL w związku z UPP, to nie może to automatycznie skutkować uznaniem Infrastruktury za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, o ile Infrastruktura nie była faktycznie wykorzystywana do działalności nastawionej na osiągnięcie zysku.

Dodatkowo należy zauważyć, że prowadzenie przez Spółkę jakiejkolwiek innej działalności niż (…) nawet jeśli działalność ta byłaby dochodowa, nie spowodowałoby, że działalność w zakresie (…) nabrałaby charakteru zarobkowego. (…). Tezy omawianego wyroku TK zostały powtórzone w kolejnych wyrokach NSA, w tym w przywołanym już wyroku z dnia 18 lipca 2025 r. (III FSK 93/25) w sprawie spółki komunalnej.

„Okoliczność, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy, będącego jako jej właściciel (użytkownik wieczysty, samoistny posiadacz) podatnikiem, nie przesądza o możliwości zastosowania najwyższych stawek opodatkowania, jeżeli podmiot ten może być identyfikowany podwójnie, a więc również jako jednostka, w posiadaniu której znajdują się nieruchomości niepowiązane w żaden sposób z jego aktywnością gospodarczą.”. Wskazówki płynące z najnowszych orzeczeń europejskich i krajowych sądów wydanych na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług (VAT).

W ocenie Spółki pomimo pewnej odrębności regulacji w zakresie podatku VAT, gdzie definicja działalności gospodarczej wydaje się szersza niż taka definicja na gruncie UPiOL, warto przytoczyć również te argumenty w niniejszej sprawie, jako cenne wskazówki interpretacyjne pojęcia działalności gospodarczej w odniesieniu do spółek komunalnych. Znamiona prowadzenia działalności gospodarczej w sektorze publicznym analizował Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyrokach z 30 marca 2023 r. w sprawach polskich gmin: C-612/21 (Gmina Opinogóra Górna) oraz C-616/21 (Gmina Lublin).

Powołując się na swoje dotychczasowe orzecznictwo, Trybunał doszedł do konkluzji, że „nie podlega opodatkowaniu VAT świadczenie usług, które nie ma na celu osiągania stałego dochodu, a finansowane jest przede wszystkim ze środków publicznych". Zdaniem TSUE działanie polegające na obciążaniu odbiorców swoich dostaw towarów i świadczenia usług jedynie najwyżej jedną czwartą poniesionych przez siebie kosztów, oczekując jednocześnie rekompensaty w postaci dofinansowania za zasadniczą część pozostałych trzech czwartych tych kosztów odróżnia charakter działania związany z realizacją zadań o charakterze publicznym od działalności prywatnych przedsiębiorców, nastawionych na zysk.

Działanie takie, tożsame z charakterem oraz specyfiką wykonywanej przez Spółkę działalności, powoduje bowiem jedynie ryzyko strat, bez perspektywy zysku. Zdaniem TSUE, jeśli podmiot prowadzący działalność jest narażony na ryzyko strat bez możliwości osiągnięcia zysku, to taka działalność nie może być uznana za działalność gospodarczą. Żaden prywatny przedsiębiorca nie podjąłby się bowiem takiej działalności. W tym kontekście należy przywołać wyrok 7 sędziów NSA z dnia 22 września 2025 r., sygn. I FSK 678/21, (…).

Istota sporu sprowadzała się do oceny czy wykonywanie na podstawie umowy czynności przez spółkę prawa handlowego utworzoną przez jednostkę samorządu terytorialnego, której jedynym działaniem jest realizacja zadań własnych samorządu gminy/powiatu/województwa i gdy otrzymanie przez spółkę środków powierzonych nie powoduje powstania przychodu po stronie spółki, a koszty działalności operacyjnej ponoszone przez spółkę w związku z realizacją umowy w okresie jej obowiązywania są pokrywane przez jednostkę samorządu terytorialnego w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, uwzględniając art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 1, 2 i 6 u.p.t.u.

NSA nie zgodził się ze stanowiskiem organu i oddalił jego skargę kasacyjną. W uzasadnieniu NSA powołał się w szczególności na ww. wyroki TSUE z dnia 30 marca 2023 r. w sprawach C-612/21 i C-616/21 uznając, iż w analizowanej sprawie działalność spółki nie miała charakteru gospodarczego w rozumieniu przepisów u.p.t.u. „Skoro nie mamy do czynienia z działalnością gospodarczą nie ma potrzeby analizowania czy spełnione zostały przesłanki z art. 15 ust. 6 u.p.t.u.

Brak charakteru gospodarczego spółki wynika natomiast z tego, że nie działa nie działa dla zysku, lecz w celu realizacji zadania publicznego oraz ma specyficzny model finansowania oparty na rekompensatach, który eliminował element ryzyka handlowego. Działalność spółki w zakresie użyteczności publicznej stanowi narzędzie dla realizacji celów województwa, a nie uczestnictwa w wolnym, swobodnym rynku, co dawałoby podstawę do przyjęcia, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą.”. Wykonuje wyłącznie zadanie własne województwa służące zaspokajaniu potrzeb społecznych na jego obszarze (…).

Spółka pełni tym samym rolę tzw. innego podmiotu prawa publicznego, którego działalność polega na wykonywaniu zadań publicznych przynależnych województwu, będącym jedynym jej udziałowcem.” Taki sam pogląd zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z: 16 lipca 2019 r. (sygn. akt I FSK 587/17) oraz 22 lipca 2020 r. (sygn. akt I FSK 1366/17). W wyrokach tych NSA podkreślił, że "spółka komunalna działająca w ramach powierzonych jej zadań organu władzy publicznej nie jest podatnikiem podatku VAT.

Spółka prawa handlowego, w której jedynym udziałowcem jest gmina, dokonując (...) czynności zmierzających do załatwienia indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, działa jako podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy VAT, tak jak organ władzy publicznej". Do podobnych wniosków NSA doszedł również w wyroku z 9 listopada 2023 r. (sygn. akt I FSK 1003/23).

Ocena Prawna stanowiska Wnioskodawcy: W pierwszej kolejności tutejszy Organ podatkowy pragnie wskazać, że na ocenę prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy nie mogą wpłynąć powołane przez niego orzeczenia sądów administracyjnych i innych organów, bowiem stanowią one rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osądzonych w określonych stanach faktycznych. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. określa zamknięty katalog źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Nie przewiduje on takiej mocy dla orzecznictwa sądowego, w tym orzecznictwa sądów administracyjnych (w Polsce nie obowiązuje system precedensów sądowych).

W związku z powyższym, nie negując orzecznictwa, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy zauważyć, że moc obowiązująca wyroków zamyka się w obrębie spraw, w których zostały one wydane. Zatem wskazane we wniosku wyroki nie mają wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie i nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości stanowiska Wnioskodawcy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 UPiOL, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki i ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ponadto, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Przy czym, art. 1a ust 1 pkt 4 UPiOL wskazuje, iż działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 – Prawo przedsiębiorców. Jak stanowi art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U z 2024, poz. 236 t.j. dalej: UPP) działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.

W opisanym we Wniosku stanie faktycznym Wnioskodawca prowadzi działalność (…) na podstawie ustawy (…). Usługi oferowane przez Wnioskodawcę mają charakter odpłatny i zapewniają mu stałe przychody. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotowa działalność wykonywana przez Wnioskodawcę jest działalnością zorganizowaną i wykonywaną w sposób ciągły. Jakkolwiek zgodnie z przedstawionym stanem faktycznym w taryfach obowiązujących od (…) r. oraz od (…) r., (…) nie założono marży zysku, a działalność Spółki regularnie generowała straty, to nie można twierdzić, że Spółka nie ma potencjalnej możliwości osiągnięcia zysku.

Zdaniem Organu, skoro Spółka pobiera opłaty za świadczone usługi, to należy uznać, że przyświeca jej cel zarobkowy i potencjalnie może ona wypracować zysk, nawet jeśli ostateczny wynik finansowy jej działalności dotychczas nie okazał się zadowalający. W ocenie Organu podatkowego, to właśnie potencjalna możliwość osiągnięcia dochodów przez Wnioskodawcę przesądza o tym, że prowadzona przez niego działalność ma charakter zarobkowy. Należy również podkreślić, że Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka z o. o. jako spółka kapitałowa, co do zasady prowadzi działalność gospodarczą w sposób ukierunkowany na osiąganie zysku.

Wynika to z prawa wspólników do udziału w zysku (art. 191 § 1 k.s.h.) oraz z obowiązku zarządu prowadzenia spraw spółki w jej interesie (art. 201 § 1 k.s.h.), rozumianym jako dążenie do racjonalnego gospodarczego wykorzystania posiadanego majątku. W konsekwencji, nieruchomości pozostające w posiadaniu spółki z o. o. należy co do zasady uznawać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółki kapitałowe podlegają wpisowi do Rejestru Przedsiębiorców KRS, co oznacza, że w systemie prawa uważane są za podmioty prowadzące działalnością gospodarczą. Należy zaznaczyć, że spółki komunalne podlegają tym samym przepisom Kodeksu spółek handlowych oraz ustawy o KRS co wszystkie inne spółki.

Fakt, iż są one tworzone przez jednostki samorządu terytorialnego nie nadaje im żadnego szczególnego, odmiennego od innych spółek, statusu. Gdyby ustawodawca chciał nadać im specyficzne cechy, to wynikałyby one bezpośrednio z przepisów, np. gdyby spółki komunalne miały funkcjonować jako organizacje non-profit, a nie przedsiębiorcy, wówczas prawdopodobnie podlegałyby one wpisowi do Rejestru Stowarzyszeń, Innych Organizacji Społecznych, Zawodowych, Fundacji oraz Samodzielnych Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej KRS, a nie Rejestru Przedsiębiorców.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wójta Gminy Gnojnik, opisana przez Wnioskodawcę działalność spełnia wszystkie przesłanki umożliwiające zaklasyfikowanie jej jako działalności gospodarczej, w myśl ustawy Prawo przedsiębiorców, a co za tym idzie, również ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W tym stanie rzeczy Wójt Gminy Gnojnik, uznaje za nieprawidłowe stanowisko Strony, zgodnie z którym będące w posiadaniu Spółki, służące do wykonywania powierzonych Spółce przez Gminę (…), nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i tym samym, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 UPiOL.

Niniejsza interpretacja udzielona jest w oparciu o przepisy prawa podatkowego, obowiązujące na dzień złożenia zapytania Organowi podatkowemu i dotyczy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku Strony. Pouczenie Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2024 poz. 935 t.j.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art.

53 § 1 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), tj. na adres: Wójt Gminy Gnojnik, 32-864 Gnojnik 363.