Art. 17 Kodeks postępowania karnego
Brzmienie na 8.02.2018
Art. 17.
§ 1.Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy:
1)czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia;
2)czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa;
3)społeczna szkodliwość czynu jest znikoma;
4)ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze;
5)oskarżony zmarł;
6)nastąpiło przedawnienie karalności;
7)postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się;
8)sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych;
9)brak skargi uprawnionego oskarżyciela;
10)brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej, chyba że ustawa stanowi inaczej;
11)zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie.
§ 2.Do chwili otrzymania wniosku lub zezwolenia władzy, od których ustawa uzależnia ściganie, organy procesowe dokonują tylko czynności niecierpiących zwłoki w celu zabezpieczenia śladów i dowodów, a także czynności zmierzających do wyjaśnienia, czy wniosek będzie złożony lub zezwolenie będzie wydane.
§ 3.Niemożność przypisania winy sprawcy czynu nie wyłącza postępowania dotyczącego zastosowania środków zabezpieczających.
§ 4.Istnienie okoliczności określonych w § 1 pkt 4–6 nie wyłącza postępowania w przedmiocie przepadku, o którym mowa w art. 45a § 2 Kodeksu karnego i art. 43a Kodeksu karnego skarbowego.
Na podstawie: Dz.U. 2018 poz. 201 ↗. Brzmienie z historii zmian w serwisie; wiążący jest tekst ogłoszony w Dzienniku Ustaw. Aktualne brzmienie i historia zmian