Uzasadnienie
W dniu 19 stycznia 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny wydał postanowienie FPP 13/04 odrzucające skargę Mariana P. o stwierdzenie, że nastąpiła przewlekłość postępowania. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że skarżący w swej skardze nie przytoczył żadnych okoliczności ani dowodów, które umożliwiłyby Sądowi stwierdzenie, czy nastąpiła przewlekłość postępowania. Skarga nie spełniała więc odpowiednich wymogów formalnych, w związku z powyższym podlegała odrzuceniu na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki /Dz.U. nr 179 poz. 1843/.
W dniu 25 lutego 2005 r. skarżący wniósł "sprzeciw" od powyższego postanowienia, w którym zażądał uchylenia postanowienia, uzasadniając tym, iż nie został pouczony przez Naczelny Sąd Administracyjny o przysługujących mu środkach odwoławczych od skarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Należy na wstępie zaznaczyć, że instytucja "sprzeciwu" w postępowaniu sądowoadministracyjnym występuje jedynie w ściśle wymienionych przypadkach /art. 259 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Sprzeciw przysługuje od zarządzeń i postanowień wykonywanych przez referendarzy sądowych, a w szczególności, w zakresie pozostawiania wniosków bez rozpoznania, wydanych na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy, wydawanych na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia profesjonalnym pełnomocnikom za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy /art. 258 par. 2 pkt 6-8 tejże ustawy/. Tak więc, pismo skarżącego nie jest sprzeciwem, mimo opatrzenia go w taką nazwę.
Po drugie ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki /Dz.U. nr 179 poz. 1843/ w ogóle nie przewiduje żadnych środków odwoławczych od orzeczeń zapadłych w sprawach o stwierdzenie przewlekłości postępowania. Wynika to przede wszystkim z charakteru tego postępowania, które toczy się w toku postępowania /art. 5 ust. 1 powołanej ustawy/.
Ponadto stosownie do art. 8 ust. 2 w sprawach nie wymienionych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy, czyli w rozpatrywanej sprawie przepisy art. 194-198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Stosownie do art. 194 par. 1 tej ustawy zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje tylko w ściśle określonych przypadkach. Nie przysługuje natomiast na żadne postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym także na postanowienia odrzucające na podstawie art. 9 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r., skargę o stwierdzenie, że nastąpiła przewlekłość postępowania. Przepisy wymienionej ustawy nie przewidują również żadnych innych środków odwoławczych od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 par. 2 w związku z art. 178 i art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w związku z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, postanowił zażalenie strony skarżącej, jako niedopuszczalne odrzucić.