Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił skargę Spółki na decyzję Izby Skarbowej, która po uchyleniu w części decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. określiła Spółce wysokość straty w 2000 r. na kwotę 148.433,54 zł
W uzasadnieniu decyzji szczegółowo wyjaśniono - w odniesieniu zarówno do przychodów jak i kosztów ich uzyskania -jakie pozycje wpłynęły na wyliczenie straty niższej niż zeznana /357.672,29 zł/. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, co następuje:
Brak jest podstaw do uznania, że w sprawie niniejszej nastąpiło naruszenie przez organy podatkowe prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Organy podatkowe prawidłowo również przeprowadziły postępowanie dowodowe i dokonały właściwej oceny zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu należy podzielić ocenę prawną dokonaną przez Izbę Skarbową, że nie można uznać, iż skarżąca wypełniła hipotezę normy zawartej ww. przepisie. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, aby wydatki zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodu, strona musi wykazać przede wszystkim, że przedmiotowe wydatki poniosła, a ponadto, że zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodu. Przepisy prawa podatkowego należy wykładać ściśle oraz zgodnie z ich literalnym brzmieniem i jeśli taka wykładnia pozwala na zbudowanie logicznie poprawnej normy prawnej, to nie jest dopuszczalne doszukiwanie się innych znaczeń takiego przepisu. Niedopuszczalne jest doszukiwanie się intencji ustawodawcy i stwarzanie na takiej podstawie norm wykraczających poza literalne klarowne brzmienie przepisu. Ww. przepis jest jasny i precyzyjnie wskazuje konieczne przesłanki, których spełnienie powoduje powstanie prawa zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu. Wyrażenie "w celu osiągnięcia przychodu" oznacza, że wydatek musi być poniesiony w taki sposób, by racjonalnie działający przedsiębiorca mógł w związku z nim spodziewać się z dużym prawdopodobieństwem wystąpienia przychodu.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Spółka zarzuciła błędną ocenę stanu faktycznego oraz błędną wykładnię art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Powyższe zarzuty uzasadniła następująco:
Spółka wskazała na jakie działania poniosła konkretne wydatki, tj. sporządzanie umów z zawodnikami i ze sponsorami, sporządzenie ofert i organizacja wyjazdów. W protokole kontroli Urzędu Skarbowego znajduje się natomiast potwierdzenie tych okoliczności. Stąd nie można zgodzić się z twierdzeniem Sądu, że Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów, iż realnie usługi na rzecz skarżącej spółki przez MP-A. sp. z o.o. zostały wykazane. Spółka nie zgodziła się również ze stanowiskiem Sądu, że wydatki nie były poniesione w celu uzyskania przychodu. W tej kwestii powołano się na stanowisko Ministra Finansów prezentowane w piśmie z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu korzystania z usług firmy doradczej (...). W dokonanej ocenie Minister Stwierdził, że wydatki z tytułu korzystania z usług firmy doradczej nie mogą być powiązane z konkretnym przychodem uzyskanym przez podatnika, jednak niewątpliwie wiążą się z prowadzoną przez niego działalnością.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprowadził dwa rodzaju wymagań, jakie winna spełniać skarga kasacyjna. Po pierwsze, stosownie do art. 46 i art. 47 wymienionej wyżej ustawy, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Autor skargi winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd, skarżonym orzeczeniem, przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe, zastosowanie oraz jaka powinna być, zdaniem skarżącego, wykładnia prawidłowa bądź właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej.
W niniejszej skardze kasacyjnej strona nie wskazała czy zaskarża przedmiotowe orzeczenie w całości czy w części oraz nie zawarła wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądnego uchylenie lub zmiany, a także nie wskazała żadnej podstawy kasacyjnej.
Stosownie do art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona może jedynie przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Nie można natomiast uznać, że w piśmie procesowym z dnia 25 maja 2004 r. skarżący jedynie wskazał nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. W piśmie tym wskazano bowiem nowe podstawy kasacyjne, które nie zostały podniesione w skardze kasacyjnej z dnia 30 kwietnia 2004 r. Ponadto zarzutów wskazanych w przedmiotowym piśmie nie można uznać jako uzupełnienia skargi kasacyjnej z uwagi na wniesienie go po upływie terminu przewidzianego do złożenia skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 183 cytowanej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, takich jak prawidłowe wskazanie jej podstaw, uniemożliwia jej rozpoznanie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje, żądając rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków.
Z tych też względów należy uznać, że skarga kasacyjna wniesiona przez stronę skarżącą w przedmiotowej sprawie nie spełnia przesłanek określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stosownie do art. 180 w związku z art. 178 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji mniejszego postanowienia.