Postanowienie NSA z 24 sierpnia 2004 r., FSK 1110/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Elżbiety G. i Stanisława G.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 14 lipca 2003r., sygn. akt I SA/Ka 1526/02

Skład

Sędzia NSA Adam Bącal

Sprawa

w sprawie ze skargi Elżbiety i Stanisława G. na postanowienie Izby Skarbowej w K. z dnia 14 maja 2002 r. (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 lipca 2003 r., I SA/Ka 1526/02, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach oddalił skargę Elżbiety G. i Stanisława G. na postanowienie Izby Skarbowej w K. z dnia 14 maja 2002 r. (...) w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W dniu 31 marca 2004 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Izby Finansowej wpłynęła skarga kasacyjna od powyższego wyroku, wniesiona w trybie art. 101 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./. Jako podstawę kasacji wskazano "naruszenie Konstytucji i prawa proceduralnego przez błędną jego wykładnię". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołując się na treść art. 150 i 150 par. 1 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ zarzucono organom podatkowym wydawanie decyzji w oparciu o przepisy, które nie dają podatnikowi poczucia bezpieczeństwa prawnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy

Równocześnie, z art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznaczne wynika, że to Strona ma przytoczyć podstawy kasacyjne i uzasadnić je. Nie stanowi wskazania przez stronę jako podstaw kasacji ogólnikowe stwierdzenie: "naruszenie Konstytucji i prawa proceduralnego przez błędną jego wykładnię". Skarżący ma obowiązek wskazać konkretny przepis prawa materialnego, który został naruszony przez orzekający sąd i uzasadnić na czym - jego zdaniem - polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. Strona zarzucając naruszenie przepisów postępowania, powinna wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Ponieważ zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd sprawował wyłącznie kontrolę legalności /zgodności z prawem/ przedmiotu zaskarżenia, nie mógł popełnić - przy wyrokowaniu - sugerowanego naruszenia art. 150 i 150 par. 1a Ordynacji podatkowej. Przepis ten zawierał wyraźną dyspozycję co do sposobu doręczania pism skierowaną do organów podatkowych, nie do Sądu.

Wymaga podkreślenia, że prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej, i nie ulegającym sanacji. Zgodnie z art. 183 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, takich jak prawidłowe wskazanie jej podstaw, uniemożliwia jej rozpoznanie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postanowić jak w sentencji.