Wyrok NSA z 8 lutego 2005 r., FSK 1152/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 lutego 2005 r. na rozprawie w II Wydziale Izby Finansowej skargi kasacyjnej "O." Spółka z o.o. z siedzibą w Ł.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi z dnia 24.10.2003 r. sygn. akt I SA/Łd 357/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędziowie NSA Edyta Anyżewska (spr.), Joanna Kuczyńska
Piotr Dębkowski protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi "O." Spółka z o.o. /w upadłości/ z siedzibą w Ł. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia 21 lutego 2003 r. (...) w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. z powodu uchybienia terminu 1) oddala skargę kasacyjną 2) zasądza od strony skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. kwotę 120 (słownie sto dwadzieścia) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Spółki "O." na postanowienie Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającej spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych na rok 1999.

Decyzja ta, wysłana na adres Spółki, była awizowana dwukrotnie, lecz przesyłka została nie podjęta. Stosownie do art. 150 par. 1 i par. 2 Ordynacji podatkowej decyzję uznano za doręczoną z dniem 4 listopada 2002 r.

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2002 r. ogłoszono upadłość Spółki.

Od wym. wyżej decyzji odwołanie wniósł Prezes Zarządu - w dniu 17 grudnia 2002 r., a następnie syndyk w dniu 2 stycznia 2003 r. Wniosku o przywrócenie terminu nie złożono. Izba Skarbowa, postanowieniem z 21 lutego 2003 r. stwierdziła uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze na to postanowienie syndyk zarzucił, że decyzję doręczono mu dopiero w dniu 20 grudnia 2002 r., wobec czego zachował termin do jej zaskarżenia.

Uzasadniając wyrok Sąd wskazał na treść art. 151 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, który stanowi, że osobom prawnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby. Jak należy postąpić gdy nie można pisma doręczyć reguluje art. 150 par. 1 tej ustawy. W sprawie dochowano wymogów określonych w tym przepisie, co wynika z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych. Prezesowi Spółki wiadomym było, że pozostawiono "awizo" w skrzynce pocztowej, gdyż wynika to z jego pisma z dnia 21 listopada 2002 r. Późniejsze doręczenie "przedmiotowej przesyłki" syndykowi nie czynić nieskutecznym doręczenia decyzji dokonanego wcześniej - zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami Ordynacji podatkowej.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, wniesionej w trybie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ Spółka podniosła zarzuty:

2. naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy polegające na

• przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, iż odwołanie strony zostało wniesione po upływie terminu.

w konsekwencji także:

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 150 par. 1 ust. 1 oraz art. 228 par. 1 ust. 2 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędne zastosowanie i wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącej ze stanowiskiem Sądu zgodzić się nie można. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji podjął bowiem skuteczne działania w celu doręczenia przedmiotowej decyzji stronie, co nastąpiło 3 grudnia 2002 r., również w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. W tej dacie bowiem, decyzje skutecznie doręczono Mariuszowi R. /Prezesowi zarządu - przed ogłoszeniem upadłości, przedstawicielowi upadłego - po ogłoszeniu upadłości/, który odebrał decyzje z Urzędu Miasta Ł. Tenże w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, działając jako przedstawiciel upadłego wniósł odwołanie.

Przedstawiony wyżej stan faktyczny, w istocie niesporny, w ocenie składającego skargę kasacyjną nie może prowadzić do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Ocena skuteczności doręczenia zastępczego w trybie art. 150 par. 1 ust. 1 nie może być dokonywana z pominięciem doręczenia decyzji w trybie art. 150 par. 1 ust. 2 ponieważ w dacie skutecznego doręczenia decyzji w dniu 3 grudnia 2002 r., strona nie otrzymała żadnej informacji o wcześniejszym ich doręczeniu. W takiej sytuacji twierdzenie organu podatkowego, iż doręczenie decyzji w dniu 3 grudnia stanowiło jedynie informację, iż decyzje takie zostały wydane, nie znajduje żadnego uzasadnienia w szczególności, że z treści pouczeń zawartych w decyzji wynikał termin do ich zaskarżenia. Dodatkowo zastosowanie się strony do treści pouczeń zawartych w decyzji oraz brak jakiejkolwiek informacji o tym, że organ podatkowy uznał za skuteczne wcześniejsze doręczenie spowodował, iż strona nie występowała z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi i o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna jest oczywiście bezzasadna.

Opierając skargę na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należało wskazać, który przepis procedury sądowej /a nie administracyjnej/ został przez Sąd naruszony, podać na czym to naruszenie polegało oraz wyjaśnić, jaki wpływ mogło mieć to uchybienie na wynik sprawy. Nie wiadomo jakie przepisy procesowe autor skargi kasacyjnej miał na myśli zarzucając "naruszenie przepisów postępowania" oraz "przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów", skoro art. 150 par. 1 Ordynacji podatkowej, należący do przepisów procesowych, wymienił w zarzucie dotyczącym naruszenia prawa materialnego, poprzez błędne jego zastosowanie /art. 174 pkt 1 p.p.s.a./. Sąd, będąc związany granicami skargi kasacyjnej /art. 183 p.p.s.a./ nie jest uprawniony do badania jakie przepisy procesowe /obowiązującej w dacie wydania wyroku ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z 11 maja 1995 r. - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ zostały naruszone przy rozpoznaniu skargi. Natomiast dwa wymienione w drugim zarzucie przepisy /art. 150 par. 1 i art. 228 Ordynacji podatkowej/ - pomijając już, że nie należą one do prawa materialnego, nie mogły być "błędnie zastosowane" przez sąd administracyjny. Pierwszy z nich - art. 150 par. 1 pkt 1 /a nie ust. 1/ reguluje obowiązki poczty, a drugi - art. 228 par. 1 pkt 2 /a nie ust. 2/ odnosi się do organu odwoławczego.

Nawet wniosek końcowy skargi kasacyjnej nie został sformułowany w sposób odpowiadający wymogom ustawowym, określonym w art. 176 - in fine - w związku z art. 185 par. 1 p.p.s.a. - bo nie zawierał oznaczenia zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Tak zredagowana skarga kasacyjna nie pozwalała na kontrolę zaskarżonego wyroku, wobec czego podlegała oddaleniu /art. 184 p.p.s.a./.