Postanowienie NSA z 27 grudnia 2004 r., FSK 1205/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ingi O.-O. i Piotra O.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 14 października 2003 r. sygn. akt I SA/Wr 2755/2000

Skład

Sędzia NSA Adam Bącal

Sprawa

w sprawie ze skargi Ingi O.-O. i Piotra O. na decyzję Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia 29 września 2000 r. (...) w przedmiocie podatek dochodowy od osób fizycznych za 1997 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 października 2003 r. I SA/Wr 2755/00 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu oddalił skargę Ingi O.-O. i Piotra O. na decyzję Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w W. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r.

W dniu 13 kwietnia 2004 r. wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo zatytułowane "wniosek o kasację", złożone przez Ingę O.-O. i Piotra O..

W piśmie skarżący wnieśli "o kasację" powyższego wyroku, zarzucając mu rażące naruszenie obowiązującego prawa.

Uzasadniając swoje żądanie skarżący powołali się na błędne ustalenia Sądu pierwszej instancji zawarte w wyroku. W szczególności podnieśli, iż Sąd nie uwzględnił faktu, iż "wszystkie zapiski czerwone z zeszytu zostały zarachowane jako sprzedaż odręczna". Skarżący powołali się również na to, iż z zeznań świadków wynika, że zapiski czerwone były fakturowane.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W pierwszym rzędzie stwierdzić trzeba, iż nie istnieje w obowiązującym prawie regulującym postępowanie sądowoadministracyjne /tj. ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/ taki środek odwoławczy, jak "wniosek o kasację". W świetle aktualnego orzecznictwa ugruntowany jest jednak pogląd, iż mylne oznaczenie pisma procesowego nie pociąga za sobą ujemnych skutków i sąd rozpatruje je zgodnie z jego treścią /postanowienie SN z 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97 - OSNC 1998 nr 5 poz. 90/. Z treści pisma skarżących wynika natomiast, iż wnoszą skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została wniesiona w trybie art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/, a więc strona miała czas na wniesienie skargi kasacyjnej do dnia 31 marca 2004 r. W niniejszej sprawie nie można jednak stwierdzić, czy skarga kasacyjna została wniesiona w terminie /niewyraźny stempel pocztowy/. Sąd nie może zatem na tej podstawie odrzucić skargi, jako spóźnionej, mimo że wpłynęła dopiero w dniu 13 kwietnia 2004 r.

Niezależnie jednak od powyższego należy zauważyć, że skarga kasacyjna została przez skarżących sporządzona i wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego osobiście. Stosownie natomiast do przepisu art. 175 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a w sprawach obowiązków podatkowych także przez doradcę podatkowego /art. 175 par. 3 pkt 1/. Skargę kasacyjną może również sporządzić sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich /art. 175 par. 2/. Wskazane przepisy prawa ustanawiają tzw. przymus adwokacki. Nie sporządzenie zatem skargi kasacyjnej przez osobę wskazaną w powołanych wyżej przepisach prawa oznacza, że taki środek zaskarżenia jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu.

Na marginesie należy zauważyć, że skarga kasacyjna skarżących nie spełnia również innych wymogów formalnych określonych w art. 174 i 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 178 w związku z art. 180 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.