Wyrok NSA z 11 stycznia 2005 r., FSK 1219/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 stycznia 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Włodzimierza B.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 27 lutego 2004 r. sygn. akt SA/Bk 1405/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Edyta Anyżewska, Sędziowie NSA Jacek Brolik (spr.), Antoni Hanusz
Tomasz Grzybowski protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Danuty i Włodzimierza B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 1 października 2003 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Urząd Skarbowy w S. decyzją z dnia 11.07.2003 r. określił Włodzimierzowi B. i Danucie B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000.

W uzasadnieniu decyzji Urząd Skarbowy ustalił i ocenił /między innymi/, że podatnik nie ujął w podatkowej księdze przychodów i rozchodów - znalezionej w zbiorze dowodów księgowych - kserokopii faktury VAT Nr 406/00 z dnia 26.09.2000 r. na kwotę netto 29.125 zł, czym zaniżył koszty uzyskania przychodów o tę kwotę i zaniżył przychód o kwotę 34.435 zł wyliczoną szacunkowo zgodnie z art. 23 par. 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa.

W odwołaniu - pełnomocnik Włodzimierza i Danuty B. zarzucił decyzji /w powyższym zakresie/ naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności obrazę art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180 i art. 191 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa, przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez nie danie wiary, zarówno, wiarygodnym wyjaśnieniom podatnika, jak i jego kontrahenta T. W. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie decyzji i określenie zobowiązania podatkowego zgodnie z zeznaniem strony.

W uzasadnieniu odwołania skarżący, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu odnośnie kserokopii faktury VAT z dnia 26.09.2000 r. na kwotę 29.125 zł, VAT 2.038,75 zł, obszernie przedstawił stan faktyczny w zakresie transakcji z firmą Tadeusza W. Zdaniem strony - prawidłowa była inna faktura z tej samej daty i o tym samym numerze na kwotę 21.205 zł, zaś faktura VAT na kwotę 29.125 zł netto została wystawiona omyłkowo.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 1.10.2003 r., decyzję organu podatkowego I instancji utrzymał w mocy. W odniesieniu do kwestii transakcji Włodzimierza B. z Tadeuszem W. organ odwoławczy powtórzył w uzasadnieniu za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Białymstoku /SA/Bk 609/02/ z dnia 28 stycznia 2003 r., iż nieuzasadniony okazał się zarzut skargi w zakresie zaliczenia do przychodów uzyskanych przez podatnika w 2000 r. wartości w kwocie netto 29.125 zł, podatek VAT - 2.038,75 zł, oraz o zwiększenie przez organ podatkowy kosztów uzyskania przychodów o wartość 29.125 zł stanowiącą koszt zakupu sprzedanych towarów. W uzasadnieniu decyzji organy podatkowe obu instancji wykazały, że porównanie oznaczeń obu towarów i ich cen wykazało, że towary objęte dwiema fakturami z tej samej daty nie mogły dotyczyć tego samego towaru, co wskazywałoby, że podatnik wprowadził do obrotu towary nie zaewidencjonowane w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

W skardze do Sądu administracyjnego pełnomocnik Włodzimierza i Danuty B. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji podnosząc zarzuty i ich uzasadnienia jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Wyrokiem z dnia 27.02.2004 r. wydanym w sprawie SA/Bk 1405/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną przez skarżącego decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 1.10.2003 r.

W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wywiódł i przedstawił, że skontrolowana w postępowaniu sądowym, na skutek wniesionej skargi, decyzja administracyjna wymagała uchylenia, z tym, że rzeczona skarga strony, w określonej, rozważanej poniżej części, była niezasadna. W przedmiocie przywołanej bezpodstawności skargi Sąd I instancji zważył, co następuje.

Prawidłowe jest stanowisko zajęte przez organy podatkowe w zakresie dotyczącym ujawnionej w zbiorze dowodów podatkowych podatnika /oprócz faktury VAT z dnia 26.09.2000 r. na kwotę netto 21.205 zł, VAT 1.484,36 zł/ kserokopii kopii faktury o tym samym numerze i z tej samej daty na kwotę 29.125 zł, VAT 2.038,75 zł. Na podstawie zebranych w sprawie dowodów prawidłowe było zwiększenie przychodu o 34.435 zł oraz zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów podatnika ww. kwoty. Zagadnienie to zostało rozstrzygnięte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2002 r./SA/Bk 609/02/, którego ocena prawna, na podstawie art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ administracyjny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik skarżącego wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi, powołując się na unormowanie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 187 par. 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w zw. z art. 1 par. 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/, polegające na tym, iż, zdaniem skarżącego, "Wojewódzki Sąd Administracyjny zaakceptował złamanie przez organy podatkowe obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpoznania materiału dowodowego w sprawie."

Granice zaskarżenia w sprawie wskazane i określone zostały na wstępie skargi kasacyjnej tak, jak gdyby wyrok Sądu I instancji uchylający decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. zaskarżony został w całości; jednocześnie z uzasadnienia kasacji wynika jednak w sposób jednoznaczny i niewątpliwy, że jej przedmiotem jest tylko jeden z elementów podatkowego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 - związany z nie ujęciem określonej faktury VAT w podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz z wynikającymi z tego rozliczeniami i następstwami podatkowymi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Brak jest dostatecznych, uzasadnionych podstaw do uwzględnienie skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 183 par. 1 /cyt./ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej; bierze wprawdzie przy tym z urzędu pod uwagę przesłanki nieważności postępowania unormowane w par. 2 powołanego przepisu, jednakże w sprawie niniejszej żadna z nich nie wystąpiła. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona, sformułowana i przedstawiona adekwatnie do stanu i przedmiotu sprawy oraz do unormowania podstaw kasacyjnych wynikających z art. 174 cyt. ustawy a także spełniać wymogi art. 176 tejże ustawy.

W nawiązaniu do przytoczonych przepisów regulujący podstawy postępowania kasacyjnego stwierdzić należy, że zaskarżenie wydanego w I instancji wyroku w całości jest nieuzasadnione. Uzasadnienie kasacji odnosi się tylko do określonego elementu podatkowego stanu faktycznego, który był przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji a następnie ocen Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który w tej części nie podzielił rozpoznanej skargi.

W pozostałym zakresie, który był podstawą i powodem uchylenia przez Sąd I instancji zaskarżonej doń decyzji administracyjnej, skarga kasacyjna jakiegokolwiek uzasadnienia nie zawiera, tak więc, rozważane zaskarżenie wyroku w całości jest w sposób oczywisty nieuzasadnione i niezasadne.

Gdyby przyjąć i ocenić, że wyrok Sądu I instancji, stosownie do treści zarzutu kasacyjnego i jego uzasadnienia, zaskarżony został tylko w określonej nimi części, to stwierdzić należy, że przedstawiony zarzut jest niezasadny.

Przepis procedury podatkowej i przepis ustrojowy powołane przez wnoszącego skargę kasacyjną w jej zarzucie nie należą do obszaru unormowania postępowania przed sądami administracyjnymi; Sąd I instancji nie mógł, więc, /nawet/ ich stosować, a ze sprawy nie wynika też, aby dokonywał jakiejkolwiek ich interpretacji. W rozważanym zakresie Sąd stwierdził w zasadzie tylko, że, na podstawie art. 99 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/, jest związany ocenami prawnymi wyrażonymi w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, które uprzednio w sprawie niniejszej zostało wydane. Skarga kasacyjna nie zawiera natomiast zarzutu naruszenia wyżej wymienionego przepisu prawa, nie zarzuca też naruszenia art. 141 par. 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez określony zakres i sposób uzasadnienia wyroku w powyższym przedmiocie.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 /cyt./ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.