Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 lutego 2004 r. SA/Bk 1403/03 Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Białymstoku uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 1 października 2003 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w S. z dnia 11 lipca 2003 r., którą organ podatkowy po ponownym rozpoznaniu sprawy określił wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej z tytułu nie wpłaconych przez Włodzimierza B. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące październik i listopad 1999 r. w łącznej kwocie 2117 zł.
W tym samym dniu Urząd Skarbowy - odrębną decyzją - określił wobec małżonków Włodzimierza i Danuty B. zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r.
W decyzji "odsetkowej" organ podatkowy przytoczył okoliczności faktyczne, które spowodowały powstanie zaległości podatkowej za analizowany rok podatkowy /stwierdzono zaniżenie przychodów o kwotę 15.066,90 zł i zawyżenie kosztów uzyskania, w tym z tytułu wynagrodzeń w łącznej wysokości 30.000 zł, wypłaconych córkom podatnika za tłumaczenia tekstów z języka angielskiego i niemieckiego.
W decyzjach organów podatkowych oraz pismach procesowych strony, w tym również w skardze do sądu administracyjnego na decyzję "odsetkową" przedstawiono stan sprawy oraz argumentację prawną dotyczącą samego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok.
Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku wydanym po rozpatrzeniu skargi na decyzję w przedmiocie odsetek od wskazanych zaległości podatkowych powtórzył argumentację z wyroku z tej samej daty SA/Bk 1403/03, wydanego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r.
Podobnie jak w sprawie SA/Bk 1403/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę w części uznając, że organy podatkowe z naruszeniem art. 120, 187 i 191 Ordynacji podatkowej nie wyjaśniły okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy. W zaskarżonej decyzji ustalono przychód podatnika na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90. poz. 416 ze zm./ w sytuacji, gdy dowody znajdujące się w aktach sprawy świadczą o tym, że przychód uzyskany przez podatnika po 15 maja 1999 r. nie jest przychodem za usługi zarządzania Spółką, lecz uzgodnionym przez strony świadczeniem /kara umowną/ na wypadek wcześniejszego rozwiązania umowy zlecenia, zawartej z firmą "H." S.A., zatem powinien być rozważany w aspekcie art. 14 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu:
- na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:
- art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 13 pkt 8, art. 14 ust. 1, art. 14 ust. 3 pkt 2, art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w 2000 r. przez uznanie za przychód kwot należnych, lecz nie otrzymanych z tytułu wykonywania przez skarżącego usług zarządzania w ramach umowy zlecenia jako wolnego zawodu,
- art. 22 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ przez nie uznanie za koszty przychodu wydatków poniesionych na umowy zlecenia zwarte z Małgorzatą B.-G. i Hanną B. w poszczególnych miesiącach 1999 r., a także zakupu chłodziarko-zamrażarki do celów przechowywania próbek produktów,
- na podstawie art. 174 pkt 2 powołanej ustawy naruszenie następujących przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ przez nie uwzględnienie w sprawach ustaleń prawomocnych wyroków NSA OZ w Białymstoku z dnia 28 stycznia 2003 r. dotyczących tego samego stanu faktyczno-prawnego /SA/Bk 607, 608, 610/02/.
- art. 187 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ w zw. z art. 1 par. 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ polegający na tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny zaakceptował złamanie przez organy podatkowe obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpoznania materiału dowodowego w sprawie.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku celem ponownego rozpoznania,
Dyrektor Izby Skarbowej w B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu rozwinięto zarzuty przedstawiające argumentację dotyczącą kosztów uzyskania przychodów oraz kwalifikacji prawnej źródła przychodu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie była sprawa odsetek od zaliczek na podatek dochodowym od osób prawnych za październik i listopad 1999 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając ostateczną decyzję administracyjną w tym przedmiocie uznał, że na załatwienie tej sprawy mają wpływ takie same okoliczności, jak na określenie zobowiązania podatkowego za rok podatkowy 1999, bowiem w decyzji ostatecznej nie rozważono okoliczności dotyczących źródła przychodów podatnika za okres od 16 maja 1999 r. do końca roku podatkowego.
Autor skargi kasacyjnej abstrahuje od przedmiotu postępowania w niniejszej sprawie i przedstawia w skardze kasacyjnej zarzuty tożsame z tymi, które wywiódł w skardze kasacyjnej w sprawie FSK 1281/04 dotyczącej wyroku WSA w Białymstoku z 27.02.2004 r. SA/Bk 1403/03, wydanego w przedmiocie zobowiązania podatkowego.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 listopada 2004 r. FSK 1281/04 oddalił skargę kasacyjną w tej sprawie.
Sąd uznał przy tym za nieusprawiedliwione zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych, jak i prawa materialnego.
Analogicznie należy ocenić zarzuty zgłoszone w niniejszej sprawie.
Zarzuty naruszenia przepisów postępowania zostały nieprawidłowo sprecyzowane, a Naczelny Sąd Administracyjny - stosownie do art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a./ - jest związany granicami skargi i nie może podstawiać w miejsce przepisów wskazanych przez Izbę Skarbową przepisów, które w związku z uzasadnieniem zarzutów powinny być powołane w skardze /por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2004 r. FSK 13/04 - ONSAiWSA 2004 nr 1 poz. 15/. Autor skargi kasacyjnej błędnie - co uzasadniono w powoływanym wyroku NSA FSK 1281/04 wskazał jako przepis proceduralny naruszony przez WSA art. 187 ust. 1 Ordynacji podatkowej w powołaniem się na zakres kognicji sądu administracyjnego. Nieuwzględnienie przez Sąd I instancji ewentualnego naruszenia przez organy administracyjni publicznej art. 187 ust. 1 Ordynacji podatkowej mogło ewentualnie stanowić podstawę zarzutu z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" i par. 2 oraz art. 141 par. 4 p.p.s.a.
Zarzuty w formie przedstawionej w skardze kasacyjnej są natomiast nieusprawiedliwione.
Uzasadnienie zarzutów naruszenia prawa materialnego dotyczy wprost podstaw ustalenia dochodu za rok podatkowy, a nie zaliczek na podatek za wskazane miesiące. Do tak sformułowanych zarzutów Sąd ustosunkował się w sprawie FSK 1281/04, zatem brak przesłanek aby odnosić się do nich ponownie w sytuacji, gdy nie zostały zmodyfikowane w sposób umożliwiający ich odniesienia do przedmiotu postępowania /zaliczek na podatek za dwa miesiące/.
W świetle powyższych rozważań skargę kasacyjną należało uznać za nie mającą usprawiedliwionych podstaw. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.