Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 lutego 2004 r. sygn. akt SA/Bk 1113/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę F. – Spółki z o.o. w B. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty, lipiec, sierpień i grudzień 2000 r.
Sąd wyjaśnił, iż w sprawie jest bezsporne, że na podstawie umowy dzierżawy z dnia 7.01.2000 r. skarżąca dzierżawiła od firmy zagranicznej lokal o pow. 64 m2 znajdujący się w B. przy ul. L. [...] oraz na podstawie umowy z dnia 1.03.1999 r. i aneksu z dnia 22.12.1999 r. dzierżawiła samochód Skoda.
W umowach określono wysokość czynszu dzierżawnego i terminy zapłaty. Zgodnie z art. 4 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez import usług rozumie się usługi świadczone na terytorium RP, za których wykonanie należność jest przekazywana osobie lub jednostce mającej siedzibę lub miejsce zamieszkania za granicą. Podstawą opodatkowania w imporcie usług jest kwota, którą usługobiorca jest obowiązany zapłacić (art. 15 ust. 5 ustawy o VAT).
W myśl § 6 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.) obowiązek podatkowy z tytułu importu usług powstaje z chwilą dokonania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności. Z tytułu dzierżawy lokalu Spółka obowiązana była zapłacić czynsz do 28.02.2000 r. oraz do dnia 30.08.2000 r. zaś z tytułu dzierżawy samochodu do dnia 31.12.2000 r. Spółka czynszu nie zapłaciła i nie zadeklarowała w tych miesiącach podatku należnego. Z uwagi na powyższe zaskarżona decyzja w tym zakresie jest zgodna z prawem zaś argumentacja zawarta w skardze nie znajduje prawnego uzasadnienia w przepisach.
W ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut dotyczący uznania przez organy podatkowe, iż Spółka zaniżyła za miesiące lipiec i sierpień podatek należny na skutek bezpodstawnego opodatkowania usług spedycyjnych preferencyjną stawką podatku w wysokości 0%.
We wspomnianym na wstępie wyroku NSA z dnia 5 grudnia 2002 r. sygn. akt SA/Bk 420/02 Sąd stwierdził, że skarga strony w tym przedmiocie jest niezasadna i obszernie swoje stanowisko uzasadnił. Stosownie do przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Do dnia wejścia w życie powyższej ustawy podobny zapis zamieszczony był w art. 30 ustawy z 11.05.1995 r. o NSA. Obecna treść art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi szerzej niż poprzedni przepis art. 30 ustawy o NSA wskazuje, że Sąd i organ związane są nie tylko oceną prawną, ale i wskazaniami co do dalszego postępowania. Ten zapis usuwa wszelkie wątpliwości co do obowiązku zastosowania się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku.
W skardze kasacyjnej F. spółka z o.o. domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Skargę opiera na podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Twierdzi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w skarżonym wyroku błędnie określił podmiot podatku od towarów i usług z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. z 1993 r. Nr 11 poz. 50 ze zm.) z tytułu dzierżawy lokalu i samochodu ciężarowego m-ki Skoda – jako skarżącego F. sp. z o.o. w B., gdy zgodnie z prawem, podatnikiem tego podatku powinien być podmiot określony w art. 5 ust. 1 pkt 4 w/w ustawy – tj. I. z U. Ponadto Sąd błędnie określił przedmiot opodatkowania jako czynności określone w art. 2 ust.2, gdy zgodnie z obowiązującym prawem przedmiotem opodatkowania były odpłatne usługi określone w art. 2 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wyżej wymienionej.
Podnosi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał oceny stanu faktycznego i prawnego spornej problematyki dotyczącej stosowania stawki 0% do opodatkowania usług spedycyjnych. Swoje stwierdzenie, że zarzut skarżącej jest niezasadny oparł na ocenie prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku NSA Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2002 r. sygn. akt SA/Bk 420/02 po rozpoznaniu skargi F. sp. z o.o. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia [...] uchylającym zaskarżoną decyzję. Ocena prawna zawarta w wyroku NSA dotyczyła innego stanu faktycznego sprawy i nie powinna być brana pod uwagę oraz być podstawą do rozstrzygnięcia odmiennego stanu faktycznego i prawnopodatkowego zagadnienia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wywodzi, iż nie skarżąca spółka lecz firma zagraniczna I. z siedzibą w U., świadcząca usługi dzierżawy lokalu i samochodów, była w sprawie podatnikiem podatku od towarów i usług od importu usług, gdyż firma ta spełniała warunek bycia podatnikiem, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Autor skargi kasacyjnej twierdzi, że podatnikiem z tytułu świadczenia usług jest usługodawca oraz usługodawca mający siedzibę lub miejsce zamieszkania albo pobytu zagranicą, jeżeli usługi wykonywane są na terenie Polski (art. 5 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy);
- osobiście przez podatnika lub przez osobę upoważnioną,
- albo przy pomocy pracowników bądź przy wykorzystaniu zakładu lub urządzenia służącego działalności produkcyjnej, handlowej lub usługowej. Skoro usługę wykonywał osobiście podatnik, określenie przedmiotu opodatkowania i podmiotu jest oczywiste - gdyż podmiotem jest firma zagraniczna.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje wywody zawarte w uzasadnieniu decyzji Izby Skarbowej oraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest bezzasadna.
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (błąd subsmupcji),
- naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym dla niej i nie ulegającym sanacji.
Zgodnie z art. 183 cyt. ustawy, naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacji.
W skardze kasacyjnej autor skargi - doradca podatkowy powołał się na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy p.p.s.a., jednakże wskazał jako podstawę skargi naruszenie prawa materialnego "przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie".
Nie wskazał natomiast żadnego przepisu prawa procesowego, wobec czego należy stwierdzić, iż faktycznie skarga kasacyjna sprowadza się do zarzucenia Sądowi naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie błędnego określenia podmiotu opodatkowania z art. 5 ust. 1 pkt 5 i błędnego określenia przedmiotu opodatkowania z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Analiza powyższego zarzutu prowadzi do wniosku, iż faktycznie autor skargi kasacyjnej kwestionuje ustalenia stanu faktycznego. Świadczy o tym dobitnie treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, w którym autor skargi przedstawia swoje stanowisko odnośnie stanu faktycznego, a mianowicie, że podatnikiem podatku VAT w rozpoznawanej sprawie jest podmiot zagraniczny FWZ Inc. z USA będącej usługodawcą, oraz że przedmiotem opodatkowania nie był import usług lecz odpłatna usługa.
W punkcie 6 uzasadnienia skargi kasacyjnej autor skargi wprost stwierdza: że Sąd "nie dokonał w ogóle analizy i oceny stanu faktycznego i prawnego problematyki spornej", że Sąd "nie zauważył, że ustalenie stanu faktycznego", że Sąd "przyjął do oceny na podstawie nieprawdziwych danych". Natomiast w punkcie 7 uzasadnienia przedstawia zarzuty Izbie Skarbowej.
Skarżący, zdaje się, nie dostrzega różnic pomiędzy środkiem odwoławczym jakim jest skarga kasacyjna a skargą na decyzję izby Skarbowej.
Wobec tego, że skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw, Sąd na podstawie art. 184 i art. 204 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.