Postanowienie NSA z 15 czerwca 2004 r., FSK 1317/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 15 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Kazimierza S. i Teresy S.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 marca 2004 r., sygn. akt 1/III SA 979/02

Skład

Sędzia NSA Andrzej Kabat

Sprawa

w sprawie ze skargi Kazimierza S. i Teresy S. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia 11 marca 2002 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

FSK 1317/04

W dniu 15 kwietnia 2004 r. Teresa i Kazimierz S. działając przez pełnomocnika doradcę podatkowego Ryszarda M. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 2 marca 2004 r. 1/III SA 979/02 oddalającego skargę na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia 11 marca 2002 r. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podano między innymi, że Urząd Skarbowy w O., decyzją z dnia 22 grudnia 1997 r. określił podatnikom: Kazimierzowi i Teresie S. /Kazimierz S. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "KTS" Zakład Remontowo-Budowlany/ zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1994 r. w wysokości 13 488,90 zł, zaległość podatkową w wysokości 11 528,40 zł, odsetki w wysokości 4 021,60 zł. Decyzją z dnia 30 maja 2000 r. Izba Skarbowa w O. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego. Na skutek skargi strony, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja Izby Skarbowej w O. została uchylona z powodu istotnych uchybień przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji tego wyroku, Izba Skarbowa w O. uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Od powyższej decyzji Teresa i Kazimierz S. wnieśli skargę do Sądu, zarzucając jej naruszenie art. 208 w zw. z art. 59, art. 69, art. 70 i art. 121 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 137/. Według strony, zobowiązanie za 1994 r. wygasło na skutek przedawnienia. W odpowiedzi na skargę Izba skarbowa wskazała, że w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 70 par. 3 Ordynacji podatkowej, tzn. bieg terminu przedawnienia został przerwany wskutek dostarczenia stronie w dniu 30 marca 1998 r. tytułu wykonawczego wystawionego w związku z zobowiązaniem skarżących za 1994 r. Ponadto organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności i wystąpił do Sądu Rejonowego VI Wydział Ksiąg Wieczystych w O. o wpisane hipoteki przymusowej dla nieruchomości położonej w O. przy ul. E. 26 stanowiącej własność skarżących. W uzasadnieniu wyroku z dnia 2 marca 2000 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że w niniejszej sprawie nie nastąpiło wygaśnięcie zobowiązania podatkowego przez jego przedawnienie. Według oceny Sądu, zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do przerwania biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 par. 3 Ordynacji podatkowej.

Strona w złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania w sprawie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

• "prawa materialnego art. 70 par. 3 i 4" Ordynacji podatkowej
• art. 121 Ordynacji podatkowa
• art. 208 Ordynacji podatkowa

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargę należy odrzucić. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Równocześnie art. 176 powołanej ustawy stanowi, że skarga kasacyjna poza tym, że powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, zawierać musi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Autor skargi tym samym winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być - zdaniem skarżącego - wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Strona zatem błędnie wskazała, jako podstawę kasacji uchybienia proceduralne organów podatkowych przepisom art. 70 par. 3 i 4, art. 121, art. 208 Ordynacji podatkowej. Nie można podzielić zdania strony na temat charakteru prawnego art. 70 powołanej ustawy. Jest to przepis prawa proceduralnego, a nie, jak twierdzi strona - prawa materialnego. Strona może podnieść w toczącym się postępowaniu zarzut przedawnienia obowiązku określonego przepisami prawa materialnego. Również art. 121 Ordynacji podatkowej jest przepisem proceduralnym: określa zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych Wymaga podkreślenia, że prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej, i nie ulegającym sanacji. Zgodnie z art. 183 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, takich jak prawidłowe wskazanie jej podstaw, uniemożliwia jej rozpoznanie.

Z tych też względów należy uznać, że kasacja wniesiona przez stronę skarżącą w przedmiotowej sprawie nie spełnia przesłanek z art. 174 i art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stosownie do art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 193 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.