Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 marca 2004 r. (sygn.akt SA/Bk 37/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę "K." – sp. z o.o. w W. na bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, iż stosownie do art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 154, poz. 1270) zwanej dalej w skrócie "p.s.a." skargę można wnieść do Sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W ocenie Sądu Spółka przed złożeniem skargi na bezczynność winna stosownie do art. 141 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej skorzystać z instytucji ponaglenia skierowanego do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej (art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1998 r. o kontroli skarbowej – Dz.U. Nr 8, poz. 65 z 2004 r.). Niewyczerpanie środków odwoławczych spowodowało, iż wniesienie skargi stało się niedopuszczalne.
W skardze kasacyjnej autor skargi powołując się na art. 174, 175, 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, któremu zarzucił naruszenie: art. 32 Konstytucji RP tj. zasady równości i art. 2 Konstytucji RP – zasady sprawiedliwości – art.1, art. 2, art. 8, art. 11 – 13 ustawy z dnia 28 września 1998 r. o kontroli skarbowej, a tym samym naruszenie interesów i praw majątkowych Skarbu Państwa, a także i interesów Spółki – co znajduje uzasadnienie w aktach sprawy, stwierdził, iż "wobec interesu publicznego i interesu strony wątpliwe jest stosowanie art. 141 Ordynacji podatkowej, bowiem ponaglenie ma na celu doprowadzenie do zakończenia stanu zawisłości sprawy przed danym organem".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdza, iż bezczynność Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej jest oczywista i ewidentna. Uważa on, że skoro spółka wskazała na nieprawidłowości w udzieleniu rabatu przy podatku akcyzowym innym podatnikom, to Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej winien dążyć do stwierdzenia rzetelności rozliczeń podatku. Skoro tego nie zrobił, to rażąco naruszył prawo.
W ocenie autora skargi interes publiczny i interes strony przemawia za tym, iż obowiązkiem organu było i jest nadal podjęcie czynności kontrolnych zakończonych decyzjami dotyczących Spółek "P." i B. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Została ona sformułowana w sposób, który nie pozwala na "kasacyjną" ocenę zaskarżonego postanowienia.
W art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 – zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a") ustawodawca wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Po pierwsze, powinna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym pismu w postępowaniu sądowym wymienionym w art. 46 i art. 47 ustawy p.p.s.a. i po drugie powinna spełniać wymagania szczególne właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać:
- oznaczenie zaskarżonego orzeczenia,
- wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części,
- przytoczenie podstaw kasacji i ich uzasadnienie,
- wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia,
- oznaczenie zakresu żądania uchylenia lub zmiany.
Niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych wyłącznie dla skargi kasacyjnej nie podlega sanacji. Stosownie do art. 183 ustawy p.p.s.a. Sąd kasacyjny związany jest granicami kasacji a to oznacza, że może uwzględnić taką skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego.
Przechodząc od tych ogólnych rozważań na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż autor skargi kasacyjnej zarzucając naruszenie przepisów postępowania, powinien wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie wymaga podkreślenia, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. W skardze kasacyjnej zarzucono wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszenie przepisów ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej oraz art. 141 ordynacji podatkowej, których to przepisów Sąd w rozpoznawanym postępowaniu nie stosował ani tez nie był zobowiązany do ich stosowania. Od dnia 1 stycznia 2004 r. przepisami procesowymi stosowanymi przez sądy administracyjne są przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skoro Sąd pierwszej instancji nie stosował powołanych przepisów jest rzeczą naturalną, że ich nie naruszył. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut nierównego traktowania podatników. Kontrola sądowa, której rezultatem było zaskarżone postanowienie dotyczyła bezczynności organu administracji publicznej. Dlatego tez nie mogła się ona odnosić do oceny zgodności z prawem podatkowych działań innych podatników, również kontrahentów skarżących.
Na marginesie należy stwierdzić, iż " zawiadomienie o przestępstwie podatkowym" złożone przez Spółkę "K" do Urzędu Kontroli Skarbowej nie jest objęte zakresem przedmiotowym art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. i do postępowania skargowego określonego w przepisach działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie ma on zastosowania. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego postępowanie w sprawie skarg i wniosków nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Ponadto należało stwierdzić, iż Spółka K. nie legitymowała się przymiotem strony w postępowaniu administracyjnym - bowiem postępowanie kontrolne nie dotyczyło jego interesów prawnych.
Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U, Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.