Wyrok NSA z 25 stycznia 2005 r., FSK 1382/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 stycznia 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Grażyny L. i Janusza L.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 lutego 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 86/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski (spr.), Aleksandra Wrzesińska-Nowacka
Agata Milewska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Grażyny L. i Janusza L. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 16 grudnia 2002 r. (...) w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych.

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną,
2. zasądza od skarżących na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił skargę Janusza i Grażyny małżonków L. na decyzję Izby Skarbowej w K., którą utrzymano w mocy decyzję (...) Urzędu Skarbowego w K. z dnia 3 października 2002 r. w sprawie określenia małż. L. wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych /532.730,40 zł/ zaległości w tym podatku /58.790,70 zł/ oraz odsetki za zwłokę /130.537,10 zł/. Podstawą do zakwestionowania zeznania złożonego przez podatników za 1996 rok stanowiło ustalenie, że w zeznaniu podatkowym nie wykazano kwoty 130 647 zł, którą podatnika otrzymał od PHP "P.". Kwota powyższa, zdaniem organów podatkowych, stanowiła przychód z innych źródeł w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./.

W obszernym i wnikliwym uzasadnieniu wyroku Sąd odniósł się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów dochodząc do wniosku, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, tak jeśli chodzi o ustalenie faktycznej podstawy rozstrzygnięcia jak i o subsumpcję właściwych przepisów prawa materialnego.

Od powyższego wyroku podatnicy wnieśli skargę kasacyjną /sporządzoną przez doradcę podatkowego/ podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, tj. nie uznanie za naruszające prawo postępowanie organów podatkowych w trakcie kontroli oraz w decyzji polegające na naruszeniu przez te organy;

• art. 122 w związku z niedokładnym wyjaśnieniem sprawy w trakcie postępowania,
• art. 210 par. 4 w związku z błędnym faktycznym uzasadnieniem do obu decyzji organów podatkowych
• art. 191 w związki z naruszeniem zasady dowolności oceny materiału dowodowego, oraz oparciu się na zasadzie, iż organ podatkowy ma prawo w stanie prawnym obowiązującym w 2002 r. oceniać pod kątem podatkowym skutki prawne zawartej pomiędzy stronami umowy z pominięciem jej rzeczywistego zamiaru potwierdzonego przez strony oraz skutków prawnych na gruncie prawa cywilnego
• art. 180 w związku z pominięciem jako dowodu w sprawie stanowiska (...) Urzędu Skarbowego w K. w sprawie wymiaru podatku dochodowego za rok 1995 oraz decyzji Urzędu Skarbowego P. w sprawie wymiaru opłaty skarbowej wydanych w identycznym stanie prawnym jak w rozpatrywanej sprawie
• art. 187 w związku z oparciem się w postępowaniu podatkowym wyłącznie na dowodach z prokuratury z Ciechanowa i niedopuszczeniem jako materiał dowodowy analizy ekonomicznej zawieranych transakcji zakupu i sprzedaży akcji oraz oświadczenia firmy, która postawiła do dyspozycji środki pieniężne panu L. W oparciu o powyższą podstawę wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i o uchylenie decyzji organów obu instancji jako niezgodnych z prawem w wyniku błędnej interpretacji przepisów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

Stosownie do art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 określonej dalej jako p.p.s.a/ sprawa podlega rozpoznaniu w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd jest związany wnioskiem określającym przedmiot zaskarżenia jak i wskazanymi w tej skardze podstawami zaskarżenia.

Jako podstawę skargi kasacyjnej powołano naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię /art. 174 pkt 1 p.p.s.a/ jednakże nie wskazano żadnego przepisu, który by mieścił się w treści pojęcia "prawo materialne". Co więcej - według Autora skargi kasacyjnej, błędna wykładnia polega na "nie uznaniu za naruszające prawo postępowanie organów podatkowych w trakcie kontroli oraz w decyzji" po czym wymieniono szereg naruszonych przez te organy przepisów procedury podatkowej dotyczących postępowania podatkowego.

Jest to oczywiste nieporozumienie. Przepisami prawa materialnego, które mogłyby zostać naruszone - i to przez organy podatkowe, a czego nie dostrzegł Sąd I instancji - były odpowiednie - wskazane w decyzji i w uzasadnieniu wyroku - przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast błąd Sądu mógłby polegać na niewłaściwym rozumieniu tych przepisów. Należałoby zatem wyjaśnić, na czym polega ta błędna interpretacja przepisu i jak, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, przepis ten powinien być rozumiany. W miejscu tego rodzaju argumentacji Autor skargi wskazał przepisy, które w postępowaniu sądowym w ogóle nie miały zastosowania a zarzucając Sądowi nie uznanie za naruszające prawo postępowania organów podatkowych ani nie sformułował zarzutu naruszenia prawa procesowego /art. 174 pkt 2 p.p.s.a./ ani nie wskazał, który przepis procedury sądowej został naruszony.

Taki sposób zredagowania skargi kasacyjnej uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku i powoduje konieczność oddalenia tej skargi /art. 184 p.p.s.a/.

Obowiązek zwrotu organowi kosztów postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego, wynika z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.