Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 lutego 2004 r. III SA 1778/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Krystyny i Edwarda C. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 10 czerwca 2002 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r.
W uzasadnieniu orzeczenia podano, że inspektor kontroli skarbowej w decyzji z dnia 20 marca 2002 r. zakwestionował zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wspólników Zakładu Budownictwa "T." s.c. odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, które w ocenie organu kontroli skarbowej stanowiły własność jedynie wspólnika spółki cywilnej. Zdaniem tego organu przedmiotowe środki trwałe /środki transportu/ zostały nabyte przez jednego ze wspólników wskazanej spółki cywilnej, Sławomira C., zostały zarejestrowane na jego nazwisko, a nie na spółkę cywilną. Natomiast inne środki trwałe zostały nabyte przez spółkę cywilną Zakład Budownictwa "T.". Odpisy amortyzacyjne od tych środków były prawidłowo zaliczane do kosztów uzyskania przychodów z działalności gospodarczej wspólników prowadzonej w formie spółki cywilnej.
Od decyzji inspektora kontroli skarbowej Krystyna i Edward C. odwołali się do Izby Skarbowej w W., zarzucając jej między innymi naruszenie przepisów art. 65 par. Kodeksu cywilnego oraz art. 122, 180 i 191 Ordynacji podatkowej.
Organ odwoławczy decyzją z dnia 10 czerwca 2002 r. utrzymał w mocy decyzję inspektora kontroli skarbowej. Uznano bowiem, że organ ten prawidłowo odmówił zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od tych środków trwałych, które stanowiły własność tylko jednego wspólnika spółki cywilnej a nie wszystkich jej wspólników.
W skardze do sądu administracyjnego Krystyna i Edward C. podtrzymali zarzuty zgłoszone już uprzednio w odwołaniu od decyzji inspektora kontroli skarbowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 lutego 2004 r. uznał, że decyzja Izby Skarbowej w W. z dnia 10 czerwca 2002 r. nie narusza ani prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie.
Sąd wskazał, że jest niesporne w sprawie, iż Sławomir C., będący wspólnikiem spółki cywilnej Zakład Budownictwa "T." nabył przedmiotowe środki trwałe. Zgodnie z umowami sprzedaży nabywcą tych środków był Sławomir C. a nie wymieniona spółka. Nadto zostały one, jako środki transportu, zarejestrowane na wskazaną osobę. Z treści czynności prawnej nie wynika, aby Sławomir C. działał na rzecz tej spółki cywilnej. A zatem nabywcą spornych środków transportu była wymieniona osoba fizyczna a nie wspólnicy spółki cywilnej.
Sąd stwierdził, że w przypadku prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby fizyczne w formie spółki cywilnej odpisom amortyzacyjnym podlegają tylko te środki trwałe, które wchodzą w skład majątku spółki. Jest nim majątek wspólników tej spółki, objęty współwłasnością łączną. Odpisom amortyzacyjnym nie podlegają więc środki trwałe wchodzące w skład majątku odrębnego wspólników. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie udowodnili, że przedmiotowe środki trwałe stanowią majątek spółki cywilnej, której byli wspólnikami.
W skardze kasacyjnej Krystyna i Edward C. wnieśli o uchylenie w całości wyroku z dnia 24 lutego 2004 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie albo o uchylenie w całości tego wyroku, rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji Izby Skarbowej w W. z dnia 10 czerwca 2002 r.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono;
1/ naruszenie przepisu postępowania art. 141 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ naruszenie przepisu prawa materialnego art. 65 par. 2 Kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie, 3/ naruszenie przepisów postępowania art. 180, 188 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 4/ naruszenie przepisu prawa materialnego art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez jego niezastosowanie, 5/ naruszenie przepisu prawa materialnego par. 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych /Dz.U. nr 6 poz. 35 ze zm./, poprzez jego niezastosowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne przed Naczelnym Sądem Administracyjnym regulują przepisy działu IV rozdziału 1 /art. 173-193/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Przepisy te mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dopuszczają możliwości odstępstw od wymogów w nich ustanowionych. Między innymi przewidują one podstawy, na jakich może być oparta skarga kasacyjna oraz określają zakres kontroli sprawowany w tym postępowaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny. I tak art. 174 cytowanej ustawy stanowi, że skarga kasacyjna może być oparta o zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz o zarzut naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei art. 183 par. 1 przewiduje, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, bierze jednak pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Oznacza to, że Sąd jest związany zarzutami sformułowanymi w skardze kasacyjnej i nie ma uprawnień do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie skargą nie objętym.
Mając powyższe ustalenia na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga w sprawie niniejszej nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, czego skutkiem jest jej oddalenie.
Wskazać w pierwszej kolejności trzeba, że autor skargi kasacyjnej w pkt 2, 4 i 5 podniósł zarzut naruszenia wymienionych przepisów prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie. Jest to zarzut wadliwy, gdyż omówiony wyżej przepis art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi takiej podstawy kasacyjnej nie przewiduje. W świetle wymienionego przepisu podkreślić należy, że może być nią tylko naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie nie zaś niezastosowanie tego prawa. Tak sformułowane zarzuty uniemożliwiają ich rozpoznanie stosownie do art. 174 w związku z art. 183 par. 1 ustawy.
Zarzut naruszenia przez zaskarżony wyrok przepisów art. 180, 188 i 191 Ordynacji podatkowej jest oczywiście niezasadny. Taki zarzut mógłby być w skardze kasacyjnej podany, gdyby Sąd w tym wyroku przepisy te stosował. Tymczasem wyrok został wydany w 2004 r. pod rządami powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Jej przepisy, odmiennie niż to w 2003 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, nie przewidywały odpowiedniego stosowania w postępowaniu sądowym w sprawach podatkowych określonych przepisów Ordynacji podatkowej. Dlatego przedmiotowy zarzut może dotyczyć jedynie zaskarżonego do sądu pierwszej instancji rozstrzygnięcia podatkowego organu odwoławczego a nie wyroku zaskarżonego w sprawie niniejszej.
Jeżeli chodzi zarzut dotyczący naruszenia art. 141 par. 4 ustawy, to Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia. Przypomnieć trzeba, że wskazany wyżej przepis określa wymogi, jakie spełniać powinno uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie uchybia tym wymogom, gdyż odpowiada warunkom prawem przewidzianym. Wskazać przy tym trzeba, że Sąd w zaskarżonym wyroku odniósł się do zarzutów skargi poświęconych naruszeniu przepisów postępowania. Sąd nie stwierdził, aby decyzja Izby Skarbowej w W. naruszał te przepisy w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
W świetle powyższego na podstawie przepisu art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.