Postanowienie NSA z 17 lutego 2005 r., FSK 1445/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 lutego 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Bogusławy i Krzysztofa P.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 314/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski, Włodzimierz Kubiak (spr.)
Barbara Mróz protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Bogusławy i Krzysztofa P. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 10 stycznia 2003 r. (...) w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 24 lutego 2004 r. I SA/Ka 314/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Bogusławy i Krzysztofa P. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 10 stycznia 2003 r. (...) w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, że zasadniczą kwestią sporną w sprawie jest zakwestionowanie przez organy podatkowe zaliczenia jednorazowej transakcji sprzedaży ciągnika siodłowego w dniu 28 grudnia 1998 r. do działalności gospodarczej, prowadzonej przez Krzysztofa P. i uznanie, że sprzedaż ta stanowiła odrębne źródło przychodu, określone w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "d" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./

Sąd wskazał, że powyższe zagadnienie zostało już rozstrzygnięte w ramach przeprowadzonego równolegle postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości straty za rok 1998 r. z działalności gospodarczej Krzysztofa P. Zdaniem organów podatkowych działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego nie obejmowała swoim zakresem działalności handlowej. Ujęcie zatem kosztów i przychodów z transakcji kupna i sprzedaży ciągnika siodłowego w księdze przychodów i rozchodów prowadzonej przez skarżącego nie było prawidłowe. Ostateczna decyzja Izby Skarbowej w K. w tej sprawie była przedmiotem kontroli sądowej jej zgodności z prawem. Wyrokiem z dnia 17 listopada 2003 r. I SA/Ka 2362/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach oddalił skargę Krzysztofa P., oceniając decyzje organów podatkowych jako zgodne z prawem. Sąd podzielił stanowisko tych organów, że w świetle zebranego materiału dowodowego przychód ze sprzedaży ciągnika siodłowego skarżący nie osiągnął w ramach prowadzonej działalności gospodarczej lecz był to przychód ze sprzedaży rzeczy. W szczególności Sąd zwrócił uwagę na fakt, że Krzysztof P. nie prowadził żadnej działalności handlowej, nie zgłosił takiej działalności do ewidencji działalności gospodarczej ani też jej faktycznie nie prowadził. Jednostkowa zatem transakcja kupna ciągnika siodłowego, bez zamiaru przeznaczenia go do działalności gospodarczej i zbycie tegoż ciągnika w tym samym dniu nie mogła być uznana za transakcję dokonaną w zakresie działalności gospodarczej, polegającej na świadczeniu usług transportowych.

Sąd rozpoznający sprawę niniejszą w całej rozciągłości podzielił przedstawiony wyżej pogląd. Zdaniem Sądu ponowienie tych samych wywodów i argumentów przez skarżących w skardze na decyzję określającą wysokość ich zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. nie mogło spowodować odmiennego rozstrzygnięcia zagadnienia, do jakiego rodzaju źródeł przychodu należy zaliczyć przychód ze sprzedaży ciągnika siodłowego w dniu 28 grudnia 1998 r. W konsekwencji rozliczenie tego przychodu jako przychodu ze sprzedaży rzeczy a nie jako zdarzenia gospodarczego stanowiącego element działalności gospodarczej Sąd ocenił jako zgodne z prawem materialnym.

W skardze kasacyjnej Bogusława i Krzysztof P. zaskarżyli w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2004 r. I SA/Ka 314/03, zarzucając mu naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. "d" ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ dla określenia przychodów ze sprzedaży ciągnika siodłowego marki Volvo. W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionowali stanowisko Sądu zajęte w zaskarżonym wyroku. Stwierdzili, że Krzysztof P. przedmiotowy ciągnik zakupił z zamiarem przeznaczenia go do prowadzonej działalności w zakresie świadczenia usług transportowych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym o charakterze sformalizowanym. Wymogi formalne jakie powinna spełniać określa art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Przepis ten przewiduje, że skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania formalne przepisane dla pism w postępowaniu sądowym, wynikające z przepisów art. 46 i 47 tej ustawy, oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy też w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Stwierdzić więc należy, że art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa dla skargi kasacyjnej zarówno wymogi formalne jakie wypełniać powinno każde pismo w postępowaniu sądowym jak i wymogi szczególne przepisane tylko dla skargi kasacyjnej.

Stosownie do art. 49 w związku z art. 193 cytowanej ustawy braki skargi kasacyjnej w części dotyczącej warunków, jakim powinno odpowiadać każde pismo w postępowaniu sądowym mogą zostać uzupełnione. Natomiast wymogi przewidziane w art. 176 ustawy tylko dla skargi kasacyjnej sanacji nie podlegają. Taka konstatacja wynika z brzmienia art. 183 ustawy, zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza związanie Sądu zawartymi w skardze podstawami kasacyjnymi oraz wynikającą z tego możliwością uwzględnienia skargi tylko w granicach wniosku w niej zawartego, a więc o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2004 r. FSK 209/04 oraz powołanych w nim postanowieniach Sądu Najwyższego, że wymogi skargi kasacyjnej wymienione w art. 176 ustawy po wyrazie "oraz" stanowią jej elementy konstrukcyjne. Taka okoliczność powoduje, że brak któregokolwiek z nich oznacza, iż skarga kasacyjna jest dotknięta brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych pisma w postępowaniu sądowym. W związku z tym skarga kasacyjna obarczona takimi brakami podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Skarga kasacyjna w rozpoznanej sprawie nie spełnia wszystkich wymogów przewidzianych w art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie zawiera bowiem wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wskazać przy tym trzeba, że w świetle art. 183 par. 1 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do dokonywania wykładni zakresu zaskarżenia skargą kasacyjną jak kierunku orzekania, gdyż jest nimi związany.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisów art. 178 w związku z art. 193 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.