Wyrok NSA z 24 lutego 2005 r., FSK 1507/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 lutego 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Zofii i Romualda C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2004r. sygn. akt I SA/Po 2670/03

Sprawa

w sprawie ze skargi Zofii i Romualda C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 25 września 2003 r. (...) w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędziowie NSA Stefan Babiarz, Joanna Kuczyńska (spr.)
Piotr Dębkowski protokolant

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2004 r. I SA/Po 2670/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę Zofii i Romualda C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 25 września 2003 r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości. Powodem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przez sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ był upływ terminu do jej wniesienia, który zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ wynosił 30 dni od daty doręczenia decyzji organu odwoławczego. Nie sporne w sprawie było, że zaskarżoną decyzję doręczono stronom w dniu 4 października 2003 r., zaś skarga nadana została przesyłką poleconą do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu w dniu 4 listopada 2003 r., zatem z uchybieniem terminu.

W dniu 19 marca 2004 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Izby Finansowej wpłynęła skarga kasacyjna na powyższe postanowienie. Jako podstawę wniesionej skargi wskazano art. 174 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenie przepisów postępowania zdaniem wnoszącej kasację pełnomocnik wiązało się ze wskazaniem przez Sąd art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym jako podstawy odrzucenia skargi. Wskazując na powyższe naruszenie przepisów postępowania, wnosiła pełnomocnik o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a ponadto rozpatrzenie apelacji i rozstrzygnięcie o kosztach sądowych za dwie instancje oraz kosztach zastępstwa procesowego za trzecią instancję według norm przepisanych. Ponadto wnosiła o udzielenie prawa pomocy w zakresie dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie odrzucenia skargi, pominął art. 7 Kpa nakładający na organ administracji a w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze - uwzględnienie słusznego interesu społecznego i interesu obywateli a także art. 9 Kpa zobowiązujący organy administracji do należytego i wyczerpującego informowania stron aby te nie poniosły szkody na skutek nieznajomości prawa.

Zdaniem pełnomocnika Skarżący nie zostali przez organ pouczeni o skutkach uchybienia terminu i z tego względu nie mogą ponosić negatywnych konsekwencji. Pełnomocnik stoi na stanowisku, że niepełne pouczenie o przysługującym prawie i sposobie oraz terminach do wniesienia skargi może stanowić podstawę do przywrócenia tego terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie tym przepisom mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Strona zarzucając naruszenie przepisów postępowania powinna wskazać te przepisy prawa które zostały przez Sąd naruszone o ile owo naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy w tym miejscu, że naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego nie zaś postępowania przed organami administracji publicznej. Zarzuty kasacji zostały źle skierowane, bowiem sprowadzają się do stwierdzenia, że organy administracji w mało wyczerpujący sposób pouczyły skarżących o sposobie i terminach wniesienia skargi oraz skutkach uchybienia tym terminom. Sąd badając skargę na etapie jej wpływu sprawował kontrolę podstaw formalnych do jej wniesienia a więc badał między innymi te okoliczności faktyczne, które pozwalały na stwierdzenie, czy skarga wpłynęła w stosownym terminie. W uzasadnieniu kasacji pełnomocnik przyznał, że nie dochowano terminu do wniesienia skargi, a zatem zarzuty pod adresem Sądu pozbawione są uzasadnienia. Na marginesie, skarżący zostali w sposób wyczerpujący i prawidłowy pouczeni w decyzji organu drugiej instancji, kiedy do kogo i w jakiej formie mogą się zwrócić o ewentualne wzruszenie wydanej decyzji.

Dodatkowo należy zauważyć, że wobec przymusu adwokackiego ustanowionego w art. 175 prawa o postępowaniu przed sądem administracyjnym, skargę kasacyjną przygotowują profesjonaliści, od których można i należy wymagać szczególnej staranności przy jej sporządzaniu. Natomiast skarga kasacyjna, która jest przedmiotem rozstrzygnięcia zawiera błędy w rodzaju stosowania pojęć "apelacja" dla postępowania skargowego lub też traktowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jako drugiej instancji dla rozstrzygnięć organów administracyjnych, a także wskazanie we wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego Naczelnego Sądu Administracyjnego jako III instancji.

Reasumując, skarga kasacyjna jest oczywiście nie uzasadniona i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przez sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.