Postanowienie NSA z 25 lutego 2005 r., FSK 1518/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 lutego 2005 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 marca 2004 r. sygn. akt I SA/Po 449/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Gruszczyński (spr.), Sędziowie NSA Krzysztof Stanik, Janusz Zubrzycki
Piotr Dębkowski protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi w.-Spółka z o.o. w G. na decyzję Izby Skarbowej w Poznaniu-Ośrodek Zamiejscowy w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za lata 1998-2000 postanawia: odrzucić skargę kasacyjną

Teza

Dyrektor Izby Celnej nie jest legitymowany do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie dotyczącej decyzji izby skarbowej, wydanej przed 1 września 2003 r.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 9 marca 2004 r. (sygn.akt I SA/Po 449/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uwzględnił skargę w. - Spółki z o.o. w G. i uchylił decyzję Izby Skarbowej w Poznaniu - Ośrodek Zamiejscowy w P. - z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...], odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za lata 1998 – 2000. Sąd uznał, że rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego, wydane w 1998 i w 1999 r., nie mogły stanowić podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, gdyż zakres podmiotowy obowiązku podatkowego może wynikać wyłącznie z ustawy podatkowej.

Skargę kasacyjną od wymienionego wyżej wyroku wniósł Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 173 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", skargę kasacyjną obok prokuratora i Rzecznika Praw Obywatelskich, może wnieść strona. Stroną jest m.in. organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Poznaniu była decyzja Izby Skarbowej w tym samym mieście. Tylko więc Izba Skarbowa była organem legitymowanym do wniesienia skargi kasacyjnej w rozpatrywanej sprawie.

Brak jest podstaw do przyjęcia, że indywidualne uprawnienie strony postępowania sądowoadministracyjnego zostało z mocy prawa przeniesione na dyrektora izby celnej. Nie wynika to bowiem z przepisów ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz.U. Nr 137, poz. 1302). Ustawa ta określa jedynie kompetencje organów podatkowych w postępowaniu administracyjnym, natomiast nie wskazuje, jaki organ ma obowiązek i uprawnienie do występowania w charakterze strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, toczącym się po dniu 1 września 2003 r., a dotyczącym decyzji wydanej przed tą datą. W szczególności ustawa nie wskazuje, czy dalsze prowadzenie postępowania przejmują organy właściwe w danych sprawach po dniu 1 września 2003 r., czy też organy dotychczasowe. Brak bowiem w tej ustawie przepisu takiego jak art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej (Dz.U. Nr 41, poz. 365), który stanowił, iż obowiązki i uprawnienia Prezesa Głównego Urzędu Ceł jako strony w sprawach, w których w dniu wejścia w życie ustawy przysługuje lub została wniesiona skarga, przejmuje właściwy dyrektor izby celnej. Normy kompetencyjnej nie można domniemywać i nie można jej konstruować w procesie wykładni prawa. Z pominięcia w treści art. 31 wymienionej wyżej ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. kwestii wnoszenia skargi kasacyjnej w sytuacji zmiany właściwości organu i uregulowania innych kwestii, które mogły w związku z tą zmianą wyniknąć w postępowaniu wymiarowym, odwoławczym i egzekucyjnym, należy dojść do przekonania, iż nie pozwala to organom celnym na wnoszenie skarg kasacyjnych od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych w sprawach, w których stronami były izby skarbowe.

Te i inne argumenty, przytoczone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r. (sygn.akt FPS 2/04, ONSA WSA 2005, nr 1, poz. 1), mają tym większe znaczenie w sprawie obecnie rozpatrywanej, że postępowanie przed sądem pierwszej instancji toczyło się już po 1 września 2003 r., a jego stroną była nadal izba skarbowa, reprezentowana przez własnego pełnomocnika.

Mając więc na uwadze, że skarga kasacyjna została wniesiona przez podmiot niewymieniony w art. 173 § 2 p.p.s.a., należało ją odrzucić na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a. jako niedopuszczalną.