Postanowienie NSA z 3 marca 2005 r., FSK 1543/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 3 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej w Wydziale II skargi kasacyjnej "U." Sp. z o.o. w O.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 marca 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 2536/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Edyta Anyżewska, Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski (spr.), Krystyna Nowak
Agata Milewska protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi "U." Sp. z o.o. w O. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 29 czerwca 2001 r. (...) w przedmiocie określenia zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd oddalił skargę Spółki "U." na decyzję, którą Izba Skarbowa uchyliła decyzję organu I instancji i określiła Spółce za 1997 r. wysokość podatku dochodowego od osób prawnych, zaległość w tym podatku i odsetki za zwłokę.

W skardze na tę decyzję Spółka domagała się jej uchylenia w części dotyczącej zaległości podatkowej i odsetek oraz niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków związanych z niektórymi umowami. Z kosztów tych organy podatkowe wyłączyły m.in. wydatki na wynagrodzenie za pracę Prezesa Spółki oraz wydatki wynikające z dwóch faktur.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podzielił ustalenia faktyczne i prawne poczynione przez Izbę Skarbową w tym zakresie. Odniósł się szczegółowo do wszystkich podniesionych w skardze okoliczności dochodząc do wniosku, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Spółka podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu tego skargi podniesiono, że "obie decyzje.... obciążone są rażącym naruszeniem prawa...". Dotknięte są wadą z art. 247 par. 1 pkt 3 i 7 Ordynacji podatkowej, a tym samym /?/ wadą z art. 156 par. 1 pkt 2 i 7 Kpa. Stosownie do art. 145 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. nakazywało to Sądowi "bezwzględne uchylenie decyzji organów administracyjnych poprzez stwierdzenia ich nieważności". Nakazywał to również art. 7 Konstytucji RP.

W dalszej części uzasadnienia wskazano na rozbieżność pomiędzy uzasadnieniem a "częścią matematyczną decyzji organu odwoławczego", wadliwość naliczenia odsetek, naruszenia postanowień art. 127 i 234 OP oraz na bezwzględny nakaz eliminowana decyzji administracyjnych dotkniętych takimi, jak zaskarżona, wadami.

Naruszenie prawa materialnego "mające wpływ na wynik postępowania" polegało, zd. skarżącej, na:

• wadliwym sposobie wyliczenia zaległości i odsetek za zwłokę /naruszono art. 55 par. 2 i art. 62 par. 1 OP/
• nie wskazaniu - jednoznacznie - w oparciu o jaki przepis dokonano zmniejszenia kosztów uzyskania przychodu,
• pozbawieniu skarżącej kosztów zarządu, co stoi w sprzeczności z art. 15 pdp /aczkolwiek dalej stwierdzono iż NSA słusznie przyjął, że w sprawie ten przepis nie ma zastosowania/.

W końcowej części uzasadnienia podniesiono "iż takie rozstrzygnięcie wyklucza możliwość zastosowania art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy... w podatku od towarów i usług... o podatku od towarów i usług" w zakresie postępowania dotyczącego tego podatku za 1997 rok.

Reasumując, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu sankcjonuje decyzje "uznaniowe" organów podatkowych wydanych w administracyjnym toku instancji, a tym samym rażące naruszenia przepisów prawa oraz procedur administracyjnych, a jego utrzymanie stwarza poważne zagrożenia praworządności, utwierdzając podatnika w niemożności skutecznej obrony swych racji oraz pogłębiając nierówność podatnika i organu podatkowego względem prawa.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Tak zredagowaną, jak rozpatrywana, skargę kasacyjną należało uznać za niedopuszczalną.

Mimo że została ona sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika /radcę prawnego/ nie odpowiada ona ustawowym wymogom - w szczególności określonym w art. 174 i 176 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /określanej dalej jako p.p.s.a./.

Stosownie do drugiego z tych przepisów skarga kasacyjna powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Nie wystarczy przytoczenie, i to niedokładne, treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a., bez wskazania nawet, że to o ten przepis skarżącej chodzi. Należy wskazać, który przepis /artykuł, ustęp, paragraf, punkt/ Sąd naruszył i w jaki sposób: czy przez błędną wykładnię /niewłaściwe zrozumienie/ zastosowanej normy prawnej czy przez niewłaściwe zastosowanie tej normy do ustalonego stanu faktycznego /t. zw. błąd subsumcji/. Są to dwa odrębne sposoby naruszenia prawa materialnego. Ani w petitum skargi ani w jej uzasadnieniu nie wskazano, który to przepis i w jaki sposób Sąd /a nie organ!/ naruszył. Jeżeli przez błędną wykładnię - to jak ten przepis powinien być rozumiany; jeżeli przez niewłaściwe zastosowanie - to na czym ta "niewłaściwość" polegała.

W miejsce tych niezbędnych informacji skarżąca zamieściła wielostronicowe wywody poświęcone wadliwością decyzji jak gdyby to była skarga na decyzję administracyjną a nie skarga kasacyjna od wyroku sądu administracyjnego. Jeżeli nawet w tej skardze znalazł się przepis dotyczący postępowania sądowego /art. 145 p.p.s.a./ to nie mógł on uzasadniać zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Braki w zakresie konstrukcyjnych elementów skargi kasacyjnej /podstaw i ich uzasadnienia/ powodują, że podlega ona odrzuceniu.

W tej sytuacji należało - na podstawie art. 178 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowić jak w sentencji.