Wyrok NSA z 8 marca 2005 r., FSK 1547/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej w Wydziale II skargi kasacyjnej Banku Spółdzielczego w Ś.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lutego 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3682/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk - Sadowski, Sędziowie NSA Sylwester Marciniak, Antoni Hanusz (spr.)
Magdalena Gródecka protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Banku Spółdzielczego w Ś. na decyzję Izby Skarbowej w W. /Ośrodek Zamiejscowy w W./ z dnia 27 września 2001 r., (...) w przedmiocie określenia oprocentowania nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r.

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną
2. zasądza od Banku Spółdzielczego w Ś. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 600 zł (słownie: sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13.02.2004 r. I SA/Wr 3682/01 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu oddalił skargę Banku Spółdzielczego w Ś. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 27.09.2001 r. w przedmiocie określenia oprocentowania nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. Izba Skarbowa powyższą decyzją uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia 12.07. 2001 r. w całości i określiła wysokość procentowania od zwróconej nadpłaty w wyższej kwocie.

Podatkowy organ odwoławczy stanął bowiem na stanowisku, iż za dzień złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty należało przyjąć 10.01.2001 r. Tymczasem Urząd Skarbowy określił oprocentowanie kwoty nadpłaty licząc je od 2.03.2001 r. do 2.07.2001 r. gdyż uznał, że wniosek złożony 10.01.2001 r. był niekompletny. Izba Skarbowa nie uznała jednak za zasadne, by zwróconą nadpłatę wraz z oprocentowaniem należało zaliczyć proporcjonalnie na nadpłatę i jej oprocentowanie.

2. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w zaskarżonym wyroku stwierdził, iż zgodnie z art. 76 par. 1 pkt 1 lit. "e" Ordynacji podatkowej nadpłata podlegała zwrotowi w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji o stwierdzeniu nadpłaty. Według art. 77 par. 1 Ordynacji nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych. Art. 77 par. 2 pkt 2 lit. "b" stanowi natomiast, że oprocentowanie przysługuje w przypadku przewidzianym w art. 76 par. 1 pkt 1, lit. "e" od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli decyzja w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia tego wniosku. Sąd wskazuje jednak, że wniosek ten powinien być kompletny i uzasadniony. W okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy jest poza sporem, że wniosek Banku Spółdzielczego w Ś. o stwierdzenie nadpłaty z dnia 10.01.2001 r. nie był kompletny, uzupełniany był pismami z dnia 15.01. i 16.02.2001 r., przy czym Urząd Skarbowy w Ś. musiał wydawać specjalne postanowienie z dna 8.02.2001 r. Podatnik złożył w dniu 2.03.2001 r. nowa korektę zeznania CIT-8 za rok podatkowy 1999 r. i wskazał nową kwotę wnioskowanej do zwrotu nadpłaty. W tej sytuacji uznać by należało, iż o I instancji prawidłowo przyjął, że ostatecznie nowy i kompletny wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożony został w dniu 2.03.2001 r. i prawidłowo wyliczył wysokość oprocentowania nadpłaty od tego dnia do jej zwrotu. Sąd zwraca jednak uwagę, iż konsekwencją takiej oceny nie może być uchylenie z tego powodu zaskarżonej decyzji, gdyż nastąpiłoby to na niekorzyść skarżącej i byłoby sprzeczne z art. 134 par. 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd nie znalazł także wystarczających przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji w związku z rozważaniem zasadności zarzutu, podniesionego w skardze. Z treści art. 77 par. 2 pkt 2 lit. "b" Ordynacji podatkowej nie wynika bowiem, aby w wypadkach zakwestionowania wysokości oprocentowania przyjmować można było, że zwracana kwota może być przez podatnika zaliczana proporcjonalnie częściowo na zwracaną nadpłatę, a częściowo na odsetki. Art. 55 par. 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że jeżeli dokonywana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwot odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Sąd zwraca także uwagę, iż przepis ten w roku podatkowym 1999, a także w czasie wydawania zaskarżonej decyzji, dotyczył tylko sposoby zaliczania zaległości podatkowych przez organy podatkowe.

3. W skardze kasacyjnej z dnia 4.05.2004 r. wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik podatnika zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów art. 2 i art. 32 Konstytucji RP oraz art. 77 par. 2 pkt 1 lit. "b" Ordynacji podatkowej w związku z art. 55 par. 2 i art. 121 tej ustawy. Wskazując na powyższe podstawy, pełnomocnik skarżącego banku domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego według norm przepisanych prawem.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż stanowisko Sądu obarczone jest błędną wykładnią i niewłaściwym zastosowaniem wskazanych wyżej przepisów. W wyniku takiej wykładni oraz niewłaściwego zastosowania prawa Sąd bezpodstawnie stwierdził, że skarżącemu nie przysługuje zwrot oprocentowania nadpłaty na zasadzie "proporcjonalności zarachowania". Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd, akceptując zaskarżone rozstrzygnięcie organu podatkowego, przyzwolił na różnicowanie podatników na tych, którym zwraca się nadpłatę przy zastosowaniu "zasady proporcjonalności zarachowania" i tych którym odmawia się zwrotu nadpłaty przy zastosowaniu tej zasady.

4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, przekonując o trafności zaskarżonego wyroku w kontekście wszystkich przedstawionych zarzutów.
5. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż wnoszący skargę kasacyjną jako podstawę jej wniesienia wskazuje art. 145 par. 1 lit. "a" oraz art. 188 p.p.s.a. W dalszej części skargi kasacyjnej za "podstawę kasacji" wskazano natomiast art. 2 i 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 77 par. 2 pkt 2 lit. "b" w związku z art. 55 par. 2, a także art. 121 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie w sposób ogólny, a wiec bez wskazania adresata, wnoszący skargę kasacyjną zarzuca naruszenie tych przepisów poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie. Naruszenie to polega, zdaniem autora skargi kasacyjnej, na stwierdzeniu, że skarżącemu nie przysługuje zwrot oprocentowania nadpłaty na zasadzie proporcjonalności zarachowania. Ponadto naruszenie wskazanych przez niego przepisów dokonane zostało poprzez zróżnicowanie podatników na tych, którym zwraca się nadpłatę przy zachowaniu zasady proporcjonalności oraz tych, którym odmawia się takiego zwrotu. Natomiast uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera opis stanu sprawy jaki prezentuje wnoszący skargę kasacyjną i nie nawiązuje do stawianych wcześniej zarzutów.

W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, iż skarga kasacyjna powinna odpowiadać wszystkim wymogom określonym w treści art. 176 p.p.s.a. Tymczasem wymogom takim skarga ta nie odpowiada w pełni. Skarga kasacyjna nie zawiera przede wszystkim poprawnego wskazania podstaw kasacyjnych, o których w sposób jednoznaczny stanowi art. 174 w pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej brak jest również powiązania zarzutu naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a ze stanem sprawy, a więc w badanym przypadku wskazania w jaki sposób Sąd naruszył ten przepis. Brak jest także uzasadnienia w jaki sposób Sąd naruszył inne podane w petitum skargi kasacyjnej normy konstytucyjne oraz przepisy Ordynacji podatkowej.

Wreszcie zwrócić należy uwagę, iż wnoszący skargę kasacyjną domaga się rozpoznania jej na podstawie art. 188 p.p.s.a. żądając jednocześnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosek taki nie może być zrealizowany z uwagi sprzeczność jaka powstaje na tle art. 188 p.p.s.a. Zgodnie z treścią przepisu zawartego w art. 188 p.p.s.a. Sąd może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły by mieć istotny wpływ na sprawę. Wnoszący skargę kasacyjną nie może się więc domagać by na podstawie art. 188 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Strona skarżąca nie może też domagać się rozpoznania sprawy zgodnie z art. 188 wskazując jednocześnie, i to w sposób jednoznaczny, na naruszenie jednej z podstawowych zasad postępowania podatkowego, o której mowa w art. 121 Ordynacji podatkowej, tj. zasady zaufania do organów podatkowych. Wniosek o rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi w trybie art. 188 p.p.s.a nie może więc być uwzględniony i świadczy o nieznajomości autora skargi kasacyjnej zasad postępowania przed sądami administracyjnymi.

Mając na względzie szczególny, a co za tym idzie sformalizowany charakter skargi kasacyjnej, której towarzyszy obowiązek sporządzenia jej przez osobę o odpowiednich kwalifikacja zawodowych /tzw. przymus adwokacki/ Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zobowiązany ani uprawniony do formułowania, rozszerzania, uzupełniania lub poprawiania powołanych przez skarżącego podstaw kasacyjnych. Natomiast ich brak, podobnie jak brak sformułowania zarzutów lub sformułowania ich w sposób wadliwy bądź całkowicie błędny bądź pozbawiony merytorycznego uzasadnienia uniemożliwia Sądowi ich rozpatrzenie.

Z tych przyczyn na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.