- Rozpoznanie
- w dniu 3 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej w Wydziale II skargi kasacyjnej Syndyka masy upadłości "W." Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł.
- Od orzeczenia
- od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2004 r. III SAB/Wa 4/04
- Sprawa
- w sprawie ze skargi Syndyka masy upadłości "W." Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. na bezczynność organu - Wójta Gminy w M.-G. w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości - oddala skargę kasacyjną.
Teza
Pierwszą reakcją na bezczynność organu podatkowego ze strony uczestnika postępowania może być wyłącznie ponaglenie skierowane do organu wyższego stopnia lub do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie była załatwiona przez izbę skarbową.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny
Uzasadnienie
Postanowieniem z 30 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Syndyka masy upadłości "W." S.A. w Ł. na bezczynność Wójta Gminy M.-G. w sprawie o nadpłatę w podatku od nieruchomości.
Sąd wskazał, iż wniesienie tego rodzaju skargi uwarunkowane jest, przez art. 52 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym.
W odniesieniu do skargi na bezczynność organu takimi środkami były zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie /art. 37 Kpa/ oraz ponaglenie /art. 141 Ordynacji podatkowej/. Skarżący żadnego z tych środków nie wykorzystał.
W skardze kasacyjnej na opisane postanowienie Syndyk Masy Upadłości W. S.A. w upadłości wniósł o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych.
Jako podstawy kasacyjne wskazał:
- pominięcie treści normatywnej art. 52 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis zawiera ustawową definicję wyczerpania środków zaskarżenia jako przesłanki pozytywnej dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego,
- niewłaściwą ocenę stanu prawnego sprawy, a to przez błędne zastosowanie przy rozstrzyganiu art. 37 Kpa,
- niewłaściwą ocenę stanu faktycznego sprawy, a to przez błędne zastosowanie art. 141 Ordynacji podatkowej,
- niezastosowanie art. 214 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że art. 37 Kpa nie miał w sprawie w ogóle zastosowania, ponieważ dotyczyła ona postępowania podatkowego. Ponaglenie nie jest wymienione wśród środków zaskarżenia wyliczonych w art. 52 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto ponaglenie z art. 141 Ordynacji podatkowej jest instytucją prawa podatkowego i przysługuje stronie w sytuacji "niezałatwienia sprawy we właściwym terminie". Jest to kategoria węższa niż "bezczynność organu", która jest pojęciem znaczeniowo szerszym.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wójt Gminy w M.-G. wniósł o jej oddalenie wskazując, iż wyliczenie środków zaskarżenia zamieszczone w art. 52 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma charakteru "enumeracji pozytywnej" jak to sugeruje skarżący, a charakter jedynie przykładowy. Niezależnie od tego strona wnosząca skargę do WSA musi uprzednio zastosować się do trybu wskazanego w art. 52 par. 4 art. 53 par. 1 i par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył co następuje
Skarga kasacyjna na uwzględnienie nie zasługiwała.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można było oprzeć na dwu podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W myśl art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna miała czynić zadość wymagań przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Skarga Syndyka dalece tym wymaganiom nie odpowiadała. Nie wskazywała bowiem na opisane podstawy kasacyjne z art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie było wśród nich: pominięcia treści normatywnej przepisu, niewłaściwej oceny stanu prawnego sprawy, niewłaściwej oceny stanu faktycznego sprawy. Również uzasadnienie skargi kasacyjnej nie pozwalało na ustalenie czy autor miał na myśli naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie czy też naruszenie prawa procesowego, nie wskazał wpływu opisanych nieprawidłowości popełnionych - jego zdaniem - przez WSA na wynik sprawy.
Dla porządku należało jednak wskazać, że od dnia 1 stycznia 2004 r. w postępowaniu sądowoadministracyjnym w ogóle nie miały zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej; ani wprost, ani nawet odpowiednio. Sąd nie mógł zatem naruszyć art. 141 i art. 214 tej ustawy.
Również powołanie przez WSA bez związku ze sprawą, postanowień art. 37 Kpa nie mogło mieć wpływu na jej wynik; autor skargi, jw. takiego wpływu nawet nie sugerował.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na bezczynność organu w przypadkach wymienionych w art. 3 par. 2 pkt 1-4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc w tych sprawach, w których organ na podstawie przepisów prawa obowiązany był do dokonania określonej czynności z zakresu administracji publicznej w określonym czasie. Dopiero upływ tego czasu pozwala zarzucić organowi bezczynność. Pierwszą reakcją na bezczynność organu podatkowego ze strony uczestnika postępowania może być wyłącznie ponaglenie skierowane do organu wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie była załatwiona przez izbę skarbową.
Ten środek zaskarżenia bezczynności organu mieści się w normatywnej treści art. 52 par. 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z braku uzasadnionych podstaw kasacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.