Uzasadnienie
Józef A. reprezentowany w sposób określony przez art. 175 par. 1 ustawy p.p.s.a. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 14 kwietnia 2004 r. I SA/Lu 641/03.
Wyrokiem tym oddalono jego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L., który odmówił zawieszenia postępowania w sprawie określenia zobowiązania w podatku od środków transportowych za lata 1998-2000. Wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 201 par. 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa podatnik motywował potrzebą zakończenia postępowania podatkowego za I półrocze 2002 r., w którym ustalone zostanie, że samochody podatnika zostały zajęte w toku egzekucji administracyjnej i sprzedane.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy podatkowe nie naruszyły art. 201 par. 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Przepis ten nakazuje zawieszenie postępowania, jeżeli wydanie decyzji zależy od rozstrzygnięcia "zagadnienia wstępnego". Doktryna i orzecznictwo wyjaśniają, że z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia wówczas gdy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie osądzone.
Skarżącemu natomiast w istocie rzeczy chodzi o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia wprawdzie innego postępowania, bo za inny rok podatkowy, ale prowadzonego przez ten sam organ. Wszystkie natomiast argumenty, jakie powołuje on dotyczą ustaleń faktycznych, które w żadnym razie - ustalone w jednej sprawie, tu: dla roku 2002 nie mogą być prejudycjalnym zagadnieniem w sprawie dotyczącej innych lat podatkowych, tu: 1998-2000. Jakkolwiek musi być oczywiste, iż ustalenia stanu faktycznego w zakresie własności przedmiotowych środków transportowych w obu postępowaniach podatkowych będą tożsame, to jednak w żadnym razie konieczność ich dokonania nie może prowadzić do zawieszenia postępowania.
Postępowania podatkowe za dane lata podatkowe są odrębnymi postępowaniami, nawet w sytuacji, gdy dotyczą tego samego podatku. W każdym z nich organy podatkowe powinny dokonać odpowiednich ustaleń stanu faktycznego, a w dalszej konsekwencji - oceny prawnej. Oczywiście nie ma żadnych przeszkód, aby organ podatkowy w danym postępowaniu podatkowym korzystał z materiałów dowodowych zebranych w innym postępowaniu, ale nie oznacza to wcale, że rozstrzygnięcie w jednej z tych spraw jest zagadnieniem wstępnym w drugiej.
W skardze kasacyjnej Józef A. skarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego stwierdzając, że:
- oparty został tak jak postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 16.09.2003 r. na błędnych ustaleniach faktycznych a tym samym wydany został z naruszeniem przepisu prawa materialnego - art. 201 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, w związku z nie uznaniem przez Sąd orzekający, iż w przedmiotowej sprawie została spełniona przesłanka zawieszenia postępowania.
- narusza zasadę prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 122 Ordynacji podatkowej, tak jak postanowienie SKO z dnia 16.09.2003 r. ze względu na fakt, iż w toku przedmiotowego postępowania organy podatkowe nie podejmowały wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę wnosił o:
- uchylenie skarżonego wyroku w całości,
- uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 16 września 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie podatku od środków transportowych za lata 1998-2000, w całości,
- zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie skorzystało z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Rozpoznana skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Sformułowanie podstaw skargi kasacyjnej oraz jej wniosków wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany - art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ zwanej dalej p.p.s.a.
W postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej strona wnosząca ten środek odwoławczy wyznacza kierunki i zakres badania zaskarżonego orzeczenia sądu. Z tego powodu zarówno podstawy skargi kasacyjnej jak i jej wnioski muszą być zredagowane precyzyjnie i nie mogą być przez Sąd uzupełnione czy też interpretowane. Podstawy skargi kasacyjnej wniesionej w imieniu Józefa A. nie zawierają przyporządkowania do poszczególnych podstaw wymienionych w art. 174 p.p.s.a. co uniemożliwia jej ocenę co do tego na czym polegało zarzucone naruszenie prawa i jakie były ewentualne skutki tego naruszenia gdyż powyższe elementy poszczególnych rodzajów podstaw kasacyjnych są przez powołany przepis zredagowane odmiennie. Prawo materialne może być błędnie wykładane lub niewłaściwie stosowane. Naruszenie natomiast przepisów postępowania, aby było skutecznym zarzutem, musi stwarzać możliwość istotnego wpływu na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej sygnalizuje jedynie ogólnie, iż powołuje obie podstawy skargi kasacyjnej nie dokonuje jednak ich klasyfikacji z przyporządkowaniem właściwych przesłanek.
Redakcja dwóch zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 201 par. 1 pkt 2 i 122 ustawy Ordynacja podatkowa, które miał naruszyć w swoim orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazuje, że rozpoznawany środek odwoławczy w istocie traktuje wyrok sądu administracyjnego jako kolejną instancję postępowania administracyjnego. Wynika to z faktu postawienia zarzutu, że wyrok ten naruszył powołane przepisy tak jak i postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroku sądu administracyjnego I instancji. Wyrok ten jest rezultatem badania legalności ostatecznego aktu organu administracji publicznej. Akt ten, którym w rozpoznawanej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., rozstrzyga natomiast konkretną sprawę podatkową co do meritum.
Już z powyższego wynika, iż inne przepisy procesowe stosuje sąd administracyjny a inne organ podatkowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł naruszyć przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ jako, że w 2004 r. przepisów tych nie stosował ani wprost ani też odpowiednio.
Z powyższych względów wniesioną skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny oddalił jako pozbawioną uzasadnionych podstaw na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a.
Sąd nie rozstrzygał o zwrocie kosztów wobec braku stosownego wniosku ze strony organu podatkowego /art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 p.p.s.a./.