Postanowienie NSA z 8 marca 2004 r., FSK 159/04

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej Spółki z o.o. C.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2003 r. III SA 3506/01

Sprawa

w sprawie ze skargi Spółki z o.o. C. na decyzję Ministra Finansów z dnia 27 listopada 2001 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w P. z 23.01.2001 r. (...) w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 r. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną

Teza

Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie mogło ograniczać się, jak to miało miejsce w sprawie niniejszej do powtórzenia treści przepisu art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.

W myśl art. 176 skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W kasacji wniesionej w sprawie niniejszej strona skarżąca ograniczyła się do sformułowania, iż "zaskarżone orzeczenie naruszyło prawo materialne przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie" bez próby wskazania o jakie przepisy chodzi.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny Izba Finansowa

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 października 2003 r., III SA 3506/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Sp. z o.o. "C." na decyzję Ministra Finansów z 27 listopada 2001 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w P. z 23.01.2001 r. (...) w sprawie określenia skarżącej zobowiązania i zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 r.

Zaległość wynikała z nie uznania za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych na poszukiwanie i sprawdzenie stanu prawnego oraz obciążeń działek budowlanych, które to czynności na rzecz skarżącej wykonywała s.c. "P.". Organy podatkowe uznały, że tego rodzaju wydatek nie jest kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Minister Finansów rozpoznając sprawę w trybie postępowania szczególnego - o stwierdzenie nieważności decyzji "wymiarowej" doszedł do przekonania, iż w sprawie nie miało miejsca rażące naruszenie wskazanych przepisów. Izba Skarbowa prawidłowo oceniła, że wydatek z tytułu umowy z 1.04.1997 r. był wydatkiem inwestycyjnym w rozumieniu art. 16, ust. 1 pkt 1a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a nie kosztem uzyskania w rozumieniu jej art. 15 ust. 1.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że administracyjne postępowanie nadzwyczajne spełnia inną funkcję procesową aniżeli sądowa kontrola legalności decyzji podatkowych i z tego powodu wniesienie skargi do Sądu nie może być zawsze skutecznie zastąpione podaniem o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli legalności dokonywanej przez Sąd była decyzja Ministra Finansów podjęta w postępowaniu nadzwyczajnym. Minister Finansów prawidłowo ocenił, iż w postępowaniu wymiarowym nie miało miejsca rażące naruszenie prawa, które mogłoby stanowić przesłankę nieważności decyzji Izby Skarbowej wskazaną w art. 247 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W skardze kasacyjnej na opisany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sporządzonej przez osobę uprawnioną do wykonania tej czynności na podstawie art. 175 par. 3 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ Sp. "C." wniosła o:

• uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia NSA w Warszawie z dnia 15 października 2003 r. III SA 3506/01,
• stwierdzenie w zaskarżonym orzeczeniu naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał iż organa skarbowe: Izba Skarbowa w P. i Minister Finansów wbrew dorobkowi nauki o marketingu gromadzenia informacji rynkowej nie uznały jako jednej z 9 funkcji marketingowych; takie błędne stanowisko podzielił Sąd w zaskarżonym orzeczeniu.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył co następuje:

Zgodnie z art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami kasacyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca Spółka powołała się na naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, czyli na podstawę kasacji z art. 174 pkt 1 powołanej ustawy.

Jednak przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie mogło ograniczać się, jak to miało miejsce w sprawie niniejszej do powtórzenia treści przepisu art. 174 Prawa o postępowaniu (...). W myśl art. 176 skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. To autor skargi winien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być - zdaniem skarżącego - wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy /treść orzeczenia/.

W kasacji wniesionej w sprawie niniejszej strona skarżąca ograniczyła się do sformułowania, iż "zaskarżone orzeczenie naruszyło prawo materialne przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie" bez próby wskazania o jakie przepisy chodzi. Sąd przyjął - zatem, iż brak było okoliczności o jakich mowa w art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na podstawie art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 193 tej ustawy, w zw. z art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 159 poz. 1271 ze zm./, orzekł jak w postanowieniu.