Wyrok NSA z 10 maja 2005 r., FSK 1605/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej w Wydziale II skargi kasacyjnej Haliny i Andrzeja T.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2004 r. sygn. akt III SA 2070/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz (spr.), Sędziowie NSA Sylwester Marciniak, Józef Orzel
Janusz Bielski protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Haliny i Andrzeja T. na decyzję Ministra Finansów z dnia 26 czerwca 2002 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie o podatku dochodowym od osób fizycznych

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12.03.2004 r. III SA 2070/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Haliny i Andrzeja T. na decyzję Ministra Finansów z dnia 26.06.2002 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie o podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. Minister Finansów powyższą decyzją utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 10.05.2002 r., którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej w K. z dnia 14.12.2001 r. odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym za 1999 r. W rozpatrywanej sprawie organ ten przyjął, że organy podatkowe nie naruszyły rażąco art. 52 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Swoje decyzje wydały one bowiem zgodnie z prawidłowo dokonaną interpretacją przepisu art. 52 pkt 1 lit. "a" powoływanej wyżej ustawy.
2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku stwierdził, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności dokonanych rozstrzygnięć merytorycznych. To nadzwyczajne postępowanie może dotyczyć wyłącznie ustalenia czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczona jest wadami określonymi enumeratywnie w art. 247 par. 1 Ordynacji podatkowej.

W dalszej części uzasadnienia wyroku Sąd wskazał, że Minister Finansów nie naruszył prawa odmawiając stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Brak jest bowiem w niniejszej sprawie oczywistości naruszenia prawa, a w szczególności art. 52 pkt 1 lit. "a" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organy podatkowe stanęły na stanowisku, że podatnicy nie nabyli akcji na podstawie publicznej oferty, gdyż otrzymali je w związku z połączeniem się spółki, której byli akcjonariuszami z inną spółką. Nabycie akcji nastąpiło natomiast w drodze przydziału, a opublikowanie prospektu emisyjnego miało jedynie formę zawiadomienia akcjonariuszy o wymianie akcji, a nie oferty.

Sąd administracyjny I instancji sformułował zatem tezę, że dla potrzeb zastosowania ust. 52 pkt 1 lit. "a" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zarówno organy podatkowe jak Sąd, musiały dokonać wykładni tego przepisu. Wobec tego nie było możliwe zastosowanie go wyłącznie w zgodzie z jego dosłownym brzmieniem. W takiej sytuacji nie można stwierdzić, poprzez proste zestawienie ze sobą rozstrzygnięcia decyzji z treścią przepisu, że wystąpiło rażące naruszenie prawa. Wyklucza to więc możliwość stwierdzenia nieważności decyzji, zwłaszcza, iż wykładnia analizowanego przepisu jest w praktyce dość różna.

3. W skardze kasacyjnej z dnia 19.05.2004 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w trybie art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ zwana dalej p.p.s.a pełnomocnik podatników zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" tej ustawy. Wskazując na powyższą podstawę, pełnomocnik skarżących domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bądź zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż stanowisko Sądu nie jest trafne co do tego, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa przez Ministra Finansów, który odmówił stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych fizycznych za 1999 r.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną dochód uzyskany ze sprzedaży akcji "P." S.A. w świetle art. 52 pkt 1 lit. "a" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych był zwolniony z tego podatku. Obciążenie więc podatników tym podatkiem, mimo braku obowiązku podatkowego jest rażącym naruszeniem prawa. Odmowa stwierdzenia nadpłaty pozostaje w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 52 pkt 1 lit. "a" cytowanej ustawy wyczerpuje przesłankę z art. 247 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, kwalifikującą także rozstrzygnięcie do wyeliminowania go z obrotu prawnego.

4. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy odnieść się do żądania wnoszącego skargę kasacyjną by zmienić zaskarżony wyrok. Żądanie takie nie znajduje uzasadnienia w świetle przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. w art. 185 par. 1 i art. 188. Tym bardziej bezzasadne jest żądanie uchylenia decyzji wydanych przez Ministra Finansów.

Odnosząc się natomiast do zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej należy zwrócić uwagę, iż dotyczą one obrazy przez Sąd art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej WSA powinien uchylić zaskarżoną decyzję Ministra Finansów z powodu naruszenia przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powołanie jedynie przepisu art. 145 par. 1 lit. "c" p.p.s.a. jest wysoce niewystarczające. Skarżący powinien wskazać także inne przepisy procesowe, którym uchybił sąd administracyjny I instancji pozwalające zrozumieć istotę wadliwości zaskarżonego wyroku oraz wykazać, iż miało ono kwalifikowany charakter bowiem w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy.

Tymczasem wnoszący skargę kasacyjną w jej uzasadnieniu skupia się faktycznie na kwestionowaniu trafności rozstrzygnięć odmawiających podatnikom stwierdzenia nadpłaty. Stanowisko organów podatkowych łączy z rażącym naruszeniem przez nie przepisu art. 52 pkt 1 lit. "a" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podejmując w tym zakresie polemikę. Natomiast zarzuty kierowane pod adresem Sądu muszą, co warto raz jeszcze podkreślić, dotyczyć postępowania Sądu.

Analizując treść skargi kasacyjnej powiedzieć należy, iż jej autor zaskarżył w szczególności sposób interpretacji przez organy podatkowe art. 52 pkt 1 lit. "a" cytowanej ustawy podatkowej jaki zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Sąd ten kontrolując legalność zaskarżonych decyzji zwrócił z kolei uwagę na różną interpretację art. 52 pkt 1 lit. "a" ustawy podatkowej i potwierdził pogląd, iż taka interpretacja prawa nie mieści się w pojęciu jego rażącego naruszenia. Zatem tak sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenić, że wyczerpują one znamiona art. 145 par. 1 lit. "c" p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.