- Sąd
- Naczelny Sąd Administracyjny
- Rozpoznanie
- w dniu 23 lutego 2005 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej K. spółki akcyjnej z siedzibą w P.
- Od orzeczenia
- od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SA/Po 2710/03
- Skład
- Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski Sędziowie NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca) Jan Zając
Magdalena Gródecka protokolant - Sprawa
- w sprawie ze skargi K. spółki akcyjnej w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z siedzibą w Poznaniu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2002 r. oddala skargę kasacyjną;
Teza
Przepis art. 219 par. 2 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, przewiduje, że "opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu".
Oznacza to, że opłaty tej nie można uiścić znakami opłaty sądowej. W takim przypadku znaki opłaty sądowej podlegają zwrotowi, zaś pismo podlegające opłacie /w rozpatrywanym przypadku skarga/ podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 par. 3 ww. ustawy.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SA/Po 2710/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę wniesioną przez K. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2002 r.
Uzasadniając rozstrzygniecie podano, że w związku z wniesioną przez w.w. spółkę w dniu 12 listopada 2003 r. skargą do Naczelnego Sadu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu, zarządzeniem z dnia 19 marca 2004 r. wezwano skarżącą spółkę do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, gotówką w kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu lub na wskazany w wezwaniu rachunek bankowy. W odpowiedzi skarżąca w.w. spółka, za pośrednictwem pełnomocnika, przesłała pismo procesowe z dnia 31 marca 2004 r., do którego zostały załączone znaki opłaty sądowej o nominałach 1 zł oraz 2 zł o łącznej wartości 200 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że skarżąca spółka nie wykonała zarządzenia Sądu i nie wniosła opłaty sądowej we właściwy sposób, wskazał przy tym na przepis art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. Zdaniem Sądu, ustawa nie przewiduje natomiast możliwości uiszczenia opłaty sądowej w formie znaków opłaty sądowej załączonych do pisma procesowego. W związku z tym skargę odrzucono na podstawie art. 220 § 3 w związku z art. 219 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w.w. spółka zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa postępowania, tj. art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zmianę "w ten sposób, że Sąd stwierdzi, iż skarga została prawidłowo wniesiona i opłacona".
Uzasadniając skargę kasacyjną stwierdzono, że błędne jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jakoby skarżący nie mógł uiścić w przedmiotowej sprawie wpisu od skargi w formie znaków opłaty sądowej. Zwrócono uwagę, że skarga w przedmiotowej sprawie została wniesiona za pośrednictwem poczty w dniu 12 listopada 2003 r., a więc jeszcze pod rządami ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Nawiązując do regulacji zawartej w w.w. art. 97 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzono, że w sprawach wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych, a więc w konkretnym wypadku § 8 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej (wydanego na podstawie art. 36 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym), wg którego wpis uiszcza się w kasie Naczelnego Sądu Administracyjnego albo na rachunek bankowy tego Sądu lub znakami opłaty sądowej. Powołując się na powyższą regulację prawną stwierdzono, że strona skarżąca miała prawo uiścić wpis od skargi w znakach opłaty sądowej, zaś Sąd błędnie stwierdził w postanowieniu, że wpis nie został uiszczony - został on bowiem uiszczony w przepisanej formie i terminie. Jeżeli więc wymagany wpis został uiszczony w terminie i w przepisanej formie, to skarga nie mogła zostać odrzucona na podstawie art. 220 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W punkcie wyjścia wymaga wyjaśnienia, że już pismo skarżącej spółki z dnia 28 kwietnia 2004 r., nazwane zażaleniem, należało traktować jako skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SA/Po 2710/03, odrzucające skargę. Jeżeli cytowane pismo zawierało braki, to należało wezwać o uzupełnienie skargi kasacyjnej, pod rygorem jej odrzucenia, nie zaś nadawać bieg zażaleniu, które Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił postanowieniem z dnia 22 lutego 2005 r. w sprawie o sygn. akt FZ 312/04.
Tak więc w rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje, że skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 kwietnia 2004 r., sygn. akt I SA/Po 2710/03, odrzucające skargę, stanowi pismo skarżącej spółki z dnia 28 kwietnia 2004 r. (nazwane zażaleniem), które zostało następnie uzupełnione (niemal identycznej treści) pismem tej spółki z daty 12 maja 2004 r. (nazwanym skargą kasacyjną), które Naczelny Sąd Administracyjny traktuje jako pismo uzupełniające skargę kasacyjną z dnia 28 kwietnia 2004 r.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Przepis ten ma charakter materialny i odnosi się wyłącznie do spraw związanych z określeniem wysokości wpisu oraz innego rodzaju kosztów sądowych. Chroni on strony przed skutkami podwyższania tych kosztów z dniem 1 stycznia 2004 r., w toku postępowań sądowych. W przypadku przyjęcia, że przepis ten odnosi się również do kwestii proceduralnych, takich jak np. sposób uiszczenia wpisu, należałoby uznać, że w obecnym stanie prawnym wymienione sprawy rozpoznawane być powinny zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym -Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 marca 2004 r., sygn. akt GZ 1/04, dotychczas nie publikowane; z dnia 22 marca 2004 r., sygn. akt FZ 20/04, opublikowane [w:] ONSAiWSA 2004 z. 1, poz. 5; z dnia 23 czerwca 2004 r., sygn. akt FZ 115/04, dotychczas nie publikowane).
Naczelny Sąd Administracyjny wyraża pogląd, że to zagadnienie jednoznacznie rozstrzyga przepis art. 97 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiąc, że sprawy te podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy wojewódzkie na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści § 2 art. 97 powołanej ustawy nie wynika, jakoby stanowił on wyjątek od normy prawnej zawartej w § 1 tego artykułu. Jest to odrębna regulacja dotycząca jedynie omówionych wyżej zagadnień. Prawidłowo zatem ustalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, że w zakresie sposobu uiszczenia opłaty sądowej mają zastosowanie w sprawie m.in. przepisy art. 219 § 2 zd. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które przewidują, że "opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu". W powołanym artykule określono dopuszczalne sposoby uiszczenia opłaty sądowej. Oznacza to, że opłaty tej nie można uiścić znakami opłaty sądowej. W takim przypadku znaki opłaty sądowej podlegają zwrotowi, zaś pismo podlegające opłacie (w rozpatrywanym przypadku skarga) podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 w.w. ustawy.
Kierując się podanymi względami Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).