Wyrok NSA z 19 maja 2005 r., FSK 1679/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 19 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej w Wydziale II

Sprawa

ze skargi kasacyjnej Bronisława K. w sprawie ze skargi Krystyny i Bronisława K. na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 6 czerwca 2002 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędziowie NSA Antoni Hanusz (spr.), Józef Orzel
Natalia Prałat protokolant

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt SA/Sz 1542/02

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną,
2. zasądza od Bronisława K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w S. kwotę 2.400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25.03.2004 r. SA/Sz 1542/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Krystyny i Bronisława K. na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 6.06.2002 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. Izba Skarbowa powyższą decyzją uchyliła w części decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia 28.02.2002 r. i określiła na nowo wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. oraz wysokość zaległości podatkowej powstałej w tym podatku. Podatkowy organ odwoławczy stwierdził bowiem m.in. iż organ podatkowy zasadnie wyłączył z kosztów uzyskania przychodów kwotę 92.559,79 zł z tytułu wydatków poniesionych na remont zakupionego budynku z przeznaczeniem na biura firmy "I.". Natomiast podstawą takiej kwalifikacji nie jest brak związku z przychodem poniesionych wydatków lecz dyspozycją art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w zaskarżonym wyroku stwierdził, iż nabycie budynku mieszkalnego w celu jego przeznaczenia, po odpowiedniej przebudowie, do działalności gospodarczej oznacza, że nakłady z tym związane należało zakwalifikować jako wydatki na wytworzenie środka trwałego. Wydatki te, zgodnie z treścią art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "b" omawianej ustawy, nie uznaje się za koszty uzyskania przychodów. Podlegają one natomiast rozliczeniu w kosztach uzyskania przychodów w dłuższym okresie w formie odpisów amortyzacyjnych na zasadach określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wedle oceny Sądu organy podatkowe rozmiar prac oraz rodzaj i ilość materiałów i usług budowlanych wskazują jednoznacznie, że miała miejsce w badanej sprawie, gruntowa wymiana zasadniczych elementów budynku, połączona ze znacznym nakładem. Należało je zatem zakwalifikować jako nakłady inwestycyjne na wytworzenie środka trwałego. Podatnik natomiast nie wykazał, by poniósł odrębne wydatki tylko na przystosowanie budynku do użytku na magazyn i pomieszczenie dla stróża, a tylko takie wchodzić by mogły jako element kosztów bezpośrednich.
3. W skardze kasacyjnej z dnia 26.05.2004 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik podatników zaskarżył powyższy wyrok zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, a zwłaszcza art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "b" i art. 22 ust. 1 i 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z par. 2 ust. 1 oraz par. 6 ust. 1 i 7a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także art. 133 par. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 180, 181, 188, 191 Ordynacji podatkowej.

Wskazując na powyższe podstawy, pełnomocnik skarżących domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w części dotyczącej nieuznania za koszt uzyskania przychodów w 1999 r. nakładów na remont środka trwałego w wysokości 92.559,78 zł. Ponadto wnosi on o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż stanowisko Sądu nie jest trafne co do tego, że rozmiar prac opisanych przez podatnika, rodzaj i ilość materiałów budowlanych oraz usług wskazywać mogą o zakwalifikowaniu ich do nakładów inwestycyjnych na wytworzenie środka trwałego. Nie prowadzono zatem prac związanych z wybudowaniem /wytworzeniem/ budynku użytkowego. Skoro tak, to zdaniem autora skargi kasacyjnej, powoływanie się przez Sąd na art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy uznać za chybione. Natomiast wydatki o charakterze remontowym mające na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego kwalifikowane powinny być zgodnie z art. 22 ust. 1 tej ustawy w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

Działanie Sądu, zdaniem skarżących, narusza dyrektywy art. 133 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż wydanie wyroku nie zostało oparte na materiale wynikającym z akt prawy. Jest ono przejawem profiskalnego nastawienia Sądu, z pominięciem słusznego interesu strony i obowiązującego prawa.

4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie, przekonując o trafności zaskarżonego wyroku co do zakresu obowiązywania art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. "b" oraz art. 22 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z par. 2 ust. 1 oraz par. 6 ust. 1 i 4a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Zdaniem organu stan faktyczny został ustalony na podstawie oświadczeń podatnika, zeznań świadków, oględzin i dowodów źródłowych. Natomiast podatnik założył dla środka trwałego kartotekę podczas gdy nie był on oddany do amortyzacji. W nabytym budynku nie prowadzono żadnej działalności gospodarczej.
5. Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 183 par. 1 zd. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, zwana dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Niniejsza skarga kasacyjna precyzuje zarzuty dotyczące niektórych spraw rozpatrywanych przez sąd administracyjny I instancji i błędnie formułuje wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w części. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną od wyroków wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne w przedmiocie kontroli decyzji wymiarowych w podatku dochodowym od osób fizycznych, musi uchylić wyrok w całości w przypadku uznania zarzutów za zasadne. W przeciwnym bowiem razie Naczelny Sąd Administracyjny naruszyłby zasadę wypływającą z treści art. 183 par. 1 p.p.s.a. Wskazuje ona, o czym była mowa wyżej, na konieczność rozpoznania sprawy tylko w granicach skargi kasacyjnej. W omawianym stanie rzeczy nie zachodzi natomiast sytuacja, o której mowa w art. 183 par. 2 p.p.s.a., a więc nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowego, które Naczelny Sąd Administracyjny zmuszony jest brać pod uwagę z urzędu.

Podkreślić jednocześnie należy, iż w rozpatrywaniu spraw dotyczących kontroli legalności decyzji organów podatkowych w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę na decyzję tych organów, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, muszą brać pod uwagę charakter tego zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie to musi być wyrażone w ściśle określonej kwocie. Wzruszenie zatem niektórych elementów decydujących o wymiarze kwoty zobowiązania podatkowego, tak po stronie przychodów, jak po stronie kosztów uzyskania przychodów musi skutkować zmianą wysokości świadczenia podatkowego. Wobec tego uchylenie przez wojewódzki sąd administracyjny zaskarżonych decyzji podatkowych musi dotyczyć ich całości. Naczelny Sąd Administracyjny zmuszony jest w takim wypadku uchylić w całości wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli zasadne są zarzuty oparte na podstawach kasacyjnych, o jakich mowa w art. 174 p.p.s.a., a nie jego fragment. Sądy administracyjne nie są bowiem władne, w świetle m.in. art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/, a także art. 3 par. 2 p.p.s.a. określać wysokość kwoty zobowiązania podatkowego.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.