Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 marca 2004 r. I SA/Ka 479/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę "J." Przedsiębiorstwa Budowlanego Sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 27 stycznia 2003 r. (...) w przedmiocie określenia wysokości podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że organy podatkowe w wyniku przeprowadzonej w skarżącej Spółce kontroli stwierdziły, że za 1999 r. nie zadeklarowała ona przychodu w kwocie 31.979,89 zł z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia oraz zawyżyła koszty uzyskania przychodu o kwotę 19.340,15 zł, stanowiącą równowartość wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji wiceprezesa zarządu Spółki.
Rezultatem powyższe ustaleń była decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 31 października 2002 r., którą to określono skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r., zaległość w tym podatku oraz odsetki za zwłokę. Rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy wskazaną wyżej decyzją Izby Skarbowej w K. z dnia 27 stycznia 2003 r.
Skarżąca Spółka zaskarżyła do Sądu decyzje organów obu instancji wydanych w sprawie, zarzucając im naruszenie przepisów art. 12 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, art. 235 Kodeksu handlowego oraz art. 21 par. 1 pkt 1, art. 21 par. 3, art. 53 par. 1 i 4, art. 120, art. 121 par. 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę wskazał, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przez nieodpłatne świadczenia rozumie się te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne /to jest nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu/ przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy /por. wyrok NSA z dnia 29 października 1999 r. I SA/Gd 1290/98 -. Rachunkowość 2000 nr 6 str. 35/. Z kolei w wyroku NSA z dnia 30 grudnia 1998 r. SA/Sz 105/98 przyjęto, że "pod pojęciem nieodpłatnego świadczenia należy rozumieć te wszystkie zjawiska gospodarcze z zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu".
W uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2002 r. FPS 9/02 /ONSA 2003 Nr 2 poz. 47/ stwierdzono, że nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ jest zarówno przeznaczenie zysku lub części zysku na określone fundusze w drodze uchwały zgromadzenia wspólników podjętej na podstawie art. 191 par. 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 czerwca 1934 r. - Kodeks handlowy /Dz.U. nr 57 poz. 502 ze zm./ w sytuacji, gdy umowa spółki przewiduje wyłączenie z zysku lub części zysku od podziału, jak i nie wypłacenie wspólnikom dywidendy niezwłocznie po podjęciu uchwały przez zgromadzenie wspólników w tym zakresie". W uzasadnieniu tej uchwały Sąd wskazał, że zgodnie z art. 191 par. 1 Kodeksu handlowego wspólnicy mają prawo do czystego zysku wynikającego z rocznego bilansu, jeżeli w myśl umowy spółki czysty zysk nie został wyłączony od podziału. Z przepisu tego wynika, że z chwilą zatwierdzenia bilansu prawo do czystego zysku staje się mieniem wspólników w rozumieniu art. 44 Kodeksu cywilnego. Prawo to przysługuje albo w części odpowiadającej udziałowi wspólnika w spółce albo w części określonej w umowie spółki /art. 191 par. 3 Kodeksu handlowego/. Jeżeli natomiast umowa spółki wyłącza czysty zysk od podziału, prawo do niego stanowi mienie spółki. W takim wypadku nie można mówić o świadczeniu na rzecz spółki, gdyż spółka niczego nie uzyskała kosztem innych podmiotów. W szczególności prawo do zysku, wypracowanego przecież po zawarciu umowy spółki, nigdy do wspólników nie należało. Inna zaś sytuacji zachodzi w stanie faktycznym opisanym w art. 191 par. 2 Kodeksu handlowego. Zastrzeżenie w umowie spółki uchwale wspólników prawa do rozporządzania czystym zyskiem może nastąpić tylko wówczas, gdy zysku nie wyłączono od podziału, czyli gdy prawo do zysku należy do mienia wspólników. Gdyby prawo do zysku - na skutek wyłączenia od podziału - stanowiło mienie spółki, do rozporządzania nim zbędne byłoby upoważnienie zgromadzenia wspólników, które - jako organ spółki - może nim dysponować w jej imieniu. Natomiast w sytuacji braku wyłączenia zysku od podziału i zastrzeżenia w umowie rozporządzenia czystym zyskiem uchwale wspólników, zysk z momentem zatwierdzenia bilansu przypada wprawdzie wspólnikom, ale nie w stosunku do udziałów lecz niepodzielnie; zachodzi stan zbliżony do współwłasności łącznej. Dalsze losy zysku zależą od sposobu rozporządzenia nim przez wspólników w uchwale /art. 233 par. 2 pkt 2 Kodeksu handlowego/. Przez pojęcie rozporządzenia czystym zyskiem należy rozumieć nie tylko prawo do podziału innego niż wynika to z końcowej części art. 191 Kodeksu handlowego ale także prawo do przeznaczenia go na inne cele.
Sąd wskazał, że sprawie niniejszej w momencie podjęcia uchwały /27 września 1999 r./ zysk za 1998 r. stanowił już mienie wspólników. Przekazanie go więc na rzecz skarżącej Spółki, na jej kapitał zapasowy, miało charakter typowego świadczenia cywilistycznego. Nieodpłatności takiego świadczenia w stanie faktycznym sprawy nie można kwestionować. Tym samym, w ocenie Sądu, zostały spełnione przesłanki z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, a organy podatkowe zasadnie zwiększyły zadeklarowany przez skarżącą Spółkę przychód o kwotę 31.989,89 zł z tytułu otrzymania przez nią nieodpłatnego świadczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących nie uznania za koszt uzyskania przychodu wynagrodzenia wypłaconego członkowi zarządu za pełnienie funkcji wiceprezesa. Powołał się na treść art. 235 Kodeksu handlowego, zgodnie z którym wspólnicy ani osobiście ani przez pełnomocników, ani jako pełnomocnicy innych osób głosować przy powzięciu uchwał dotyczących ich odpowiedzialności wobec spółki z jakiegokolwiek tytułu, przyznania im wynagrodzenia, tudzież umów i sporów pomiędzy nimi a spółką.
Sąd wskazał, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęcie uchwały przyznającej wynagrodzenie wiceprezesowi zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, który jest zarazem jedynym jej udziałowcem, z naruszeniem art. 235 Kodeksu handlowego, powoduje, że wynagrodzenie to jest nienależne, gdyż uchwała w tym zakresie dotknięta jest sankcją nieważności. Sąd stwierdził, że wynagrodzenie wypłacone Gerdzie B., przyznane z naruszeniem powołanego przepisu art. 235 Kodeksu handlowego, nie stanowi kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Sąd uznał również, że organy podatkowe nie naruszyły reguł postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, nie stanowi więc naruszenia prawa. Sąd ocenił też zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził, że jest zgodne z przepisami prawa.
W skardze kasacyjnej "J." Przedsiębiorstwo Budowlane Sp. z o.o. wniosło o uchylenie w całości omówionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Wyrokowi temu zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów, a to art. 7 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 i 4 oraz art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, art. 235 Kodeksu handlowego oraz art. 21 par. 1 pkt 1 i par. 4 Ordynacji podatkowej. Skarżąca Spółka zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła nadto naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 120, 121 par. 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Pismem procesowym z dnia 4 maja 2005 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o dokonanie korekty zarzutów skargi. I tak stwierdzono, że powołanie w zarzutach skargi kasacyjnej naruszeń art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi oczywistą omyłkę, gdyż przepisy te w niniejszej sprawie nie były stosowane ani przez sąd pierwszej instancji ani przez organy podatkowe. Naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych polegało na błędnej wykładni tego przepisu; doprowadziło to do niewłaściwego zastosowania art. 21 par. i 4 oraz art. 53 par. 1 i 3 Ordynacji podatkowej, gdyż w niniejszym stanie faktycznym zastosowanie tych przepisów było bezpodstawne. Według pełnomocnika skarżącej Spółki naruszenie postanowień art. 235 Kodeksu handlowego oraz art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych polegało na błędnej wykładni tych przepisów, co doprowadziło także do niewłaściwego zastosowania wskazanych powyżej przepisów Ordynacji podatkowej.
Pełnomocnik wskazał nadto na błędnie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zamiast art. 145 par. 1 pkt 1 tej ustawy, a konkretnie lit. "a i c" tego przepisu.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że prawo do dywidendy jest prawem każdego wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Jego konkretyzacja, czyli roszczenie o wypłatę dywidendy, ma miejsce dopiero wtedy, gdy zostanie podjęta uchwała przez zgromadzenie wspólników spółki o podziale konkretnego zysku między wspólników. Potencjalne prawo do dywidendy nie przekształca się w konkretne prawo do dywidendy, wówczas gdy nastąpi rozporządzenie czystym zyskiem na inne cele. Oznacza to, że do momentu podjęcia przez zgromadzenie wspólników uchwały, co do podziału zysku, wspólnik nie ma prawa do określonej dywidendy. Zdaniem skarżącej Spółki nie można twierdzić, że do momentu podjęcia uchwały zgromadzenia wspólników w sprawie podziału zysku, spółka dysponuje jakimikolwiek pieniędzmi należnymi wspólnikom. Nie można tak twierdzić również wówczas, gdy zgromadzenie wspólników zdecyduje o wyłączeniu zysku od podziału między wspólników i przeznaczeniu go na inne cele. Uchwała, o której mowa w art. 191 par. 2 Kodeksu handlowego, zgromadzenie wspólników jako organ spółki może dysponować jedynie majątkiem tej spółki.
Poza tym skarżąca Spółka zwróciła uwagę, że powołany przepis Kodeksu handlowego posługuje się pojęciem czystego zysku, po którym - według doktryny prawa handlowego - należy rozumieć dochód spółki po odjęciu od niego sumy należnego podatku dochodowego. Oczywistym jest, że z czystym zyskiem mamy do czynienia tak długo, jak długo prawo do zysku pozostaje w majątku spółki. Gdy zostanie ono rozdysponowane na rzecz wspólników, wspomniana nadwyżka przestaje istnieć.
Spółka przyznała, że w świetle art. 191 par. 2 Kodeksu handlowego mogła powstać wątpliwość, czy uchwała o wyłączeniu zysku od podziału między wspólników może zostać podjęta przez zgromadzenie wspólników w sytuacji, gdy umowa spółki nie przewiduje wprost możliwości wyłączenia przez zgromadzenie wspólników części lub całości zysku od podziału. Jednakże za ugruntowane w orzecznictwie i doktrynie należy uznać stanowisko, zgodnie z którym przepisy Kodeksu handlowego normując stosunki wewnętrzne spółki wykluczają nieważność uchwał zgromadzenia wspólników z mocy samego prawa, poza wypadkami wyraźnie w ustawie wskazanymi. Skarżąca Spółka wywodzi, że ewentualna sprzeczność tych uchwał z przepisami prawa daje jedynie podstawę do wniesienia powództwa o ich uchylenie i to przy spełnieniu przesłanek szczegółowo określonych w art. 240 Kodeksu handlowego. Przepis ten ma bowiem charakter przepisu szczególnego w stosunku do art. 58 Kodeksu cywilnego, a w związku z tym w odniesieniu do uchwał zgromadzenia wspólników art. 58 Kodeksu cywilnego nie ma zastosowania. Prowadzi to, w ocenie Spółki, do wniosku, że jeżeli w odniesieniu do uchwały zgromadzenia wspólników /nawet jeżeli jest wadliwa/ nie zostało wniesione powództwo o jej uchylenie lub w następstwie tego powództwa uchwała nie została przez sąd uchylona, to jest ona ważna i skuteczna. Trudno zatem mówić o istnieniu prawa wspólników do domagania się od skarżącej Spółki wypłaty dywidendy za 1998 r.
Spółka twierdzi, że w sprawie niniejszej nie można mówić o otrzymaniu przez nią czegokolwiek, a jedynie o zatrzymaniu wypracowanego przez nią zysku. Nie została więc spełniona podstawowa przesłanka przewidziana w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, od której istnienia zależy ustalenie, czy w danym przypadku mamy do czynienia z przychodem podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym.
Skarżąca Spółka podała, że w chwili podejmowania uchwały zgromadzenia wspólników z dnia 1 czerwca 1999 r. była ona spółką jednoosobową, gdyż jedynym jej wspólnikiem była Gerda B., pełniąca wówczas funkcję wiceprezesa zarządu. Jedynie więc ta osoba mogła podejmować jakiekolwiek uchwały w ramach zgromadzenia wspólników. W spółce nie działała rada nadzorcza.
Zdaniem Spółki pomimo tego, że z art. 235 Kodeksu handlowego nie wynika to wprost, to jest rzeczą oczywistą, że nie mógł on mieć zastosowania do spółek jednoosobowych. Taki wniosek można wyprowadzić przede wszystkim z natury spółki jednoosobowej polegającej na tym, że spółka ma tylko jednego wspólnika i ten wspólnik ma wpływ na skład personalny organów spółki. Ratio legis omawianego przepisu dotyczy tylko sytuacji, gdy pomiędzy wspólnikami istniał będzie choćby hipotetyczny konflikt interesów. W wypadku spółki jednoosobowej taki konflikt istnieć nie może. Ponadto taki wniosek wypływa z wykładni celowościowej art. 235 Kodeksu handlowego, gdyż wniosek przeciwny prowadziłby do sytuacji absurdalnej, ponieważ w sprawach wymienionych w tym przepisie nie można byłoby podjąć uchwały. Wobec powyższego nie ma podstaw do kwestionowania zaliczenia wydatków na wynagrodzenie członka zarządu skarżącej Spółki do kosztów uzyskania przychodów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącej Spółki zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", przewiduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, a więc i zawartymi w niej zarzutami. Przepis ten dopuszcza jedynie możliwość przytaczania przez strony postępowania kasacyjnego nowego, a więc różniącego się od podanego w skardze, uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Z brzmienia powołanego przepisu wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że żądanie korekty zarzutów kasacyjnych, do czego zdaniem Sądu zmierza skarżąca Spółka w piśmie procesowym z dnia 4 maja 2005 r., nie mogło być uwzględnione jako nie znajdujące oparcia w prawie. Nie można bowiem inaczej rozumieć wywodów tego pisma, że powołanie w skardze kasacyjnej postanowień art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./, a także przepisu art. 145 par. 1 pkt 2 stanowi jedynie omyłkę będącą następstwem wcześniejszego opracowania skargi dotyczącej bardzo podobnego stanu faktycznego lub błąd korektorski.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów podanych w skardze kasacyjnej, stwierdzić trzeba, że oczywiście wadliwe jest powołanie w skardze zarzutów błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania wymienionych w powołanym wyżej piśmie przepisów art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż przepisy na żadnym z etapów postępowania w sprawie nie były stosowane. Dotyczy to również naruszenia przepisu art. 145 par. 1 pkt 2 p.p.s.a., który dotyczy uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Niezasadność tego ostatniego zarzutu powoduje także nieskuteczność zarzutu naruszenia przepisów art. 120, 121 par. 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany w dniu 23 marca 2004 r., gdy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stosowane były przepisy p.p.s.a. a nie Ordynacji podatkowej, jak to miało miejsce jeszcze w 2003 r., a przy tym określone przepisy Ordynacji w postępowaniu sądowym stosowane były wówczas odpowiednio a nie wprost.
Nie mogą być uznane za usprawiedliwione zarzuty dotyczące błędnej wykładni art. 235 Kodeksu handlowego oraz art. 12 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, co zdaniem strony skarżącej doprowadziło do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego zawartych w Ordynacji podatkowej, a to art. 21 par. 1 pkt 1 i par. 3 oraz art. 53 par. 1 i par.
- Jak chodzi o zarzut błędnej wykładni art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to rozpatrzony on być nie może, gdyż w tym miejscu skarga kasacyjna uchybia przepisowi art. 176 p.p.s.a., nie zawierając uzasadnienia tego zarzutu.
Wskazać przede wszystkim trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w zaskarżonym wyroku zastosował wykładnię art. 235 Kodeksu handlowego powszechnie już przyjętą w orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W świetle tego orzecznictwa wynagrodzenie przyznane członkowi zarządu, będącemu jednocześnie jedynym udziałowcem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością uchwałą zgromadzenia wspólników tejże spółki narusza przepis art. 235 Kodeksu handlowego i jako takie jest nienależne. Taka sytuacja skutkuje w sferze prawa podatkowego nie uznaniem wydatku z wymienionego tytułu na rzecz wspólnika takiej spółki za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Niewątpliwie trafne są wywody skarżącej Spółki, że przepisy Kodeksu handlowego w wystarczającej mierze nie uwzględniają specyfiki działania jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Mieć jednak trzeba na uwadze, że instytucja taka nie była przewidziana w pierwotnej wersji przepisów Kodeksu i została dodana w okresie późniejszym. Nie można też pominąć przy ocenie prawidłowości dokonanej w zaskarżonym wyroku wykładni omawianego przepisu prawa i tej okoliczności, że Kodeks handlowy nie zezwala na stosowanie jego przepisów odpowiednio w stosunku do jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, co uniemożliwia uwzględnienie odmienności jej funkcjonowania w stosunku do spółek wieloosobowych. Wobec tego brak jest podstaw do uznania za błędną wykładnię art. 235 Kodeksu handlowego dokonaną w zaskarżonym wyroku.
Analogicznie należało ocenić zasadność zarzutu błędnej wykładni art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Skład w orzekający w rozpoznanej sprawie podziela tezy uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2002 r. FPS 9/02 oraz ich uzasadnienie. Powołał się na nie oraz obszernie przytoczył w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, co zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny z powtórnego ich zaprezentowania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy w pełni uzasadnia zastosowanie w niej tez powołanej uchwały NSA. Ustosunkowując się do podniesionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestii trwałości oraz zaskarżalności uchwał zgromadzenia wspólników, to należało ją uznać za rozważania o charakterze teoretycznym. Uszło bowiem uwadze autorce skargi, że w art. 240 par. 3 Kodeksu handlowego ustawodawca określił krąg podmiotów legitymowanych do wytoczenia powództwa o unieważnienie uchwały wspólników, co wobec stanu faktycznego zaistniałego w sprawie, w więc funkcjonowania skarżącej Spółki jako jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, czyni możliwość zaskarżenia uchwały o wyłączeniu zysku od podziału i przeznaczeniu go na kapitał zapasowy czysto hipotetycznym. Trudno bowiem przyjąć, aby np. wspólnik będący członkiem zarządu zaskarżył do sądu uchwałę podjętą przed siebie z tym, że jako zgromadzenie wspólników.
Skoro zatem omówione wyżej zarzuty skargi kasacyjnej nie okazały się zasadne, to konsekwencją takiego stwierdzenia jest nieuwzględnienie zarzutu dotyczącego niewłaściwego zastosowania przepisów art. 21 par. 1 i 4 oraz art. 53 par. 1 i 3 Ordynacji podatkowej. Tylko bowiem błędna wykładnia omówionych wyżej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz Kodeksu handlowego mogła doprowadzić do niewłaściwego zastosowania wskazanych wyżej przepisów Ordynacji podatkowej.
Mają powyższe na względzie, wobec nie stwierdzenia, aby skarga kasacyjna zawierała usprawiedliwione podstawy do wzruszenia zaskarżonego wyroku, skargę należało oddalić na podstawie przepisu art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz zasądzić od skarżącej Spółki na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 tego Prawa.