Wyrok NSA z 10 maja 2005 r., FSK 1719/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej w Wydziale II skargi kasacyjnej Jaremiego I.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3923/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz (spr.), Sędziowie NSA Sylwester Marciniak, Józef Orzel
Janusz Bielski protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Jaremiego I. na decyzję Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia 24 października 2001 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 1998 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4.03.2004 r. I SA/Wr 3923/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Jaremiego I. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 27.10.2001 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 1998 r. Izba Skarbowa powyższą decyzją utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia 10.07.2001 r. Podatkowy organ odwoławczy stwierdził bowiem, iż podatnik naruszył przepisy w sprawie karty podatkowej, ponieważ nie zawiadomił Urzędu Skarbowego w Ś. o przekazaniu limitu z tytułu wykonywania robót budowlano-montażowych w ramach tzw. podwykonawstwa.
2. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w zaskarżonym wyroku stwierdził, iż skarżący w rozpatrywanym roku podatkowym wykonywał roboty budowlano-elektroinstalacyjne w ramach tzw. podwykonawstwa, których wartość wyniosła 422.000 zł. Podatnik zdecydował się na formę opodatkowania w ramach karty podatkowej na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17.12.1996 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 151 poz. 717/. Przy prowadzeniu działalności wymienionej w poz. 70-76 dopuszczalne jest, na co zwraca uwagę Sąd, poza świadczeniami dla ludności, wykonywanie świadczeń dla innych odbiorców w rozmiarze nie przekraczającym kwotę jedynie 44.000 zł przychodu rocznie. Natomiast wykonywanie robót budowlanych w ramach podwykonawstwa nie obejmuje, w ocenie Sądu, czynności wykonywania robót budowlano-montażowych w ramach podwykonawstwa, jeżeli inwestorem są inne osoby i jednostki niż ludność.

Sąd administracyjny stwierdził ponadto, iż wbrew temu co twierdzi skarżący pojęcie robót budowlano-montażowych zostało zdefiniowane w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Finansów. Odwoływanie się zatem skarżącego do rozumienia pojęcia robót budowlano-montażowych zawartego w innych aktach prawnych jest dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy bez znaczenia. Gdy przyjąć natomiast stanowisko strony skarżącej, że dla potrzeb karty podatkowej należy odróżnić roboty budowlano-montażowe oraz roboty budowlano-instalacyjne, wówczas nasuwał by się nielogiczny wniosek, iż przepis cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów dotyczy robót budowlano-montażowych wykonywanych w ramach podwykonawstwa, nie dotyczy podatników opodatkowanych w formie karty podatkowej, mimo, że jest on zawarty w tym przepisie, gdyż w zakresach działalności wymienionych w tabeli niniejszych stawek karty podatkowej, nie są wyartykułowane wprost roboty budowlano-montażowe.

3. W skardze kasacyjnej z dnia 25.06.2004 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnik podatnika zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. par. 4 ust. 1 pkt 1 i par. 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.12.1996 r. w sprawie karty podatkowej oraz art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a. Wskazując na powyższą podstawę, pełnomocnik skarżącego domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż stanowisko Sądu nie jest trafne co do tego, że roboty budowlano-instalacyjne mieszczą się w katalogu robót budowlano-montażowych. Spowodowało to, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zastosowanie pojęcia określonego w pkt 6 powoływanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów, które nie powinno mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Skutkiem błędnej wykładni tego przepisu było niewłaściwe zastosowanie par. 4 ust. 1 pkt 1, par. 5 ust. 1, par. 18 ust. 1 pkt 1, par. 22 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.12.1996 r. w sprawie karty podatkowej.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną pojęcie świadczeń dla ludności nie obejmuje wykonywania robót budowlano-montażowych w ramach podwykonawstwa, gdy inwestorem nie jest ludność w rozumieniu wyjaśnień zawartych w załącznikach do cytowanego rozporządzenia Ministra Finansów. Brak jest również podstaw faktycznych i prawnych do wyłączenie usług dla ludności, robót budowlano-instalacyjnych, wykonywanych w ramach podwykonawstwa.

4. Rozpoznając niniejsza sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, iż wnoszący skargę kasacyjną formułuje zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.12.1996 r., w sprawie karty podatkowej. Zarzut ten nie może być jednak skutecznie podnoszony w stosunku do zaskarżonego orzeczenia. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt, iż sąd administracyjny, którego wyrok zaskarżono nie stosował tych przepisów, a skoro tak to nie mógł ich naruszyć.

Sąd mógł natomiast naruszyć przepis art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. Aby jednak poddać kontroli kasacyjnej tego rodzaju naruszenie niezbędne jest wskazanie okoliczności mających zarzut taki uzasadniać. Uzasadnienie skargi kasacyjnej okoliczności takich w istocie nie zawiera. Wnoszący skargę kasacyjną wskazuje natomiast na dokonanie przez Sąd błędnej wykładni pkt 6 zał. Nr 1 do powoływanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.12.1996 r. Jej skutkiem miało by być, w ocenie skarżącego, niewłaściwe zastosowanie przez sąd administracyjny par. 4 ust. 1 pkt 1, lit. "a" także par. 5 ust. 1, par. 18 ust. 1, par. 22 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia. Raz jeszcze należy podnieść, iż przepisów tych Sąd nie stosował. Mógł co prawda dokonać ich błędnej wykładni, a więc mylnie zrozumieć ich treść podczas kontroli legalności zaskarżonej decyzji podatkowej. Jednak nie mógł ich zastosować. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Naruszenia wskazanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów dokonać mogły organy podatkowe wydając zaskarżone decyzje.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.