Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Marii i Jarosława J. oraz Izabeli K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 15 grudnia 2003 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, iż skarżący, do których oddzielnie skierowano wezwania do uregulowanie wpisu nie uiścili w terminie należnego wpisu, mimo prawidłowego wezwania do usunięcia tego braku. Siedmiodniowy termin wykonania tego obowiązku upłynął w odniesieniu do Marii i Jarosława J. w dniu 19 marca 2004 r. Natomiast w odniesieniu do Izabeli K., dla której procesowy skutek prawny doręczenia wezwania, zgodnie z art. 73 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nastąpił w dniu 30 marca 2004 r., siedmiodniowy termin wykonania obowiązku upłynął bezskutecznie w dniu 6 kwietnia 2004 r. Dokonanie przez Marię J. wpłaty wpisu w dniu 22 marca 2004 r., a więc z opóźnieniem, nie stanowiło konwalidacji braku, skoro strona nie złożyła jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do wykonania przedmiotowego obowiązku. Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd powołał przepisy art. 58 par. 1 pkt 3 i art. 220 par. 3 ustawy p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia małż. J. i Izabela K. zarzucili postanowieniu:
- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ pozbawiając prawa do odliczenia od dochodu za rok 1998 wydatków poniesionych na budowę budynku wielorodzinnego z lokalami przeznaczonymi na wynajem,
- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z naliczaniem amortyzacji, której organ skarbowy nie uznał za koszt uzyskania przychodu traktując odliczenie od dochodu wydatków na nabycie mieszkania w ramach "dużej ulgi budowlanej" za tożsame ze zwróconą podatnikowi wartością w jakiejkolwiek formie,
- naruszenie prawa materialnego poprzez skierowanie do egzekucji przez Komornika Skarbowego kwoty 7.526,38 zł z prywatnego konta bankowego w terminie o 5 dni wcześniej /17.09.2003 r./ aniżeli wydane zostało postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty /22.09.2003 r./ uchylone następnie przez Dyrektora Izby Skarbowej.
Wskazując na te zarzuty wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia lub przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorka Maria J. - doradca podatkowy kwestionuje merytoryczne rozstrzygnięcie dokonane przez organy podatkowe i w zasadzie całe uzasadnienie jest polemiką z orzeczeniami organów podatkowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna jest bezzasadna. Została ona sformułowana w sposób, który nie pozwala na kasacyjną ocenę zaskarżonego wyroku.
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez: a/ błędną jego wykładnię co oznacza niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu. W takim przypadku skarżący winien wskazać, jak zastosowany przepis winien być rozumiany, lub b/ niewłaściwe zastosowanie, to jest dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego,
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Strona zarzucając naruszenie przepisów postępowania, powinna wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jednocześnie należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowego a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstytucyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej i nie ulegającym sanacji. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę w granicach kasacji władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstaw kasacji. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, takich jak prawidłowe wskazanie jej podstaw, uniemożliwia jej rozpoznanie.
W skardze kasacyjnej jej autorka zarzuciła postanowieniu Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego wskazując przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdy tymczasem Sąd tych przepisów nie stosował bowiem skarga została odrzucona z przyczyn formalnych.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dokonywał oceny zaskarżonej decyzji, nie dokonywał zatem interpretacji wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego.
Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do konstatacji, że jej autorka nie dostrzega różnicy pomiędzy tym środkiem odwoławczym a skargą na decyzję organu podatkowego.
Reasumując należy wskazać, iż Sąd pierwszej instancji działając w granicach zakreślonych prawem, wezwał podatników do uzupełnienia braku skargi poprzez uiszczenie wpisu oraz pouczył ich o skutkach nieuzupełnienia w terminie braków skargi. Nie uzupełnienie w ustawowym terminie braków formalnych skargi obligowało Sąd, stosownie do art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. do odrzucenia skargi.
W tej sytuacji skarga kasacyjna, stosownie do art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.