Wyrok NSA z 7 czerwca 2004 r., FSK 179/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 7 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Elżbiety K.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 11 grudnia 2003 sygn. akt I SA/Wr 2814/01

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kabat, Sędziowie NSA Adam Bącal, Antoni Hanusz (spr.)
Dorota Lato protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Elżbiety K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 30 lipca 2001 r. (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

1. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 11.12.2003 r. I SA/Wr 2814/01 oddalił skargę Elżbiety K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 30.07.2001 r., (...) w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2001 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze powyższą decyzją utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia 13.02.2002 r. Organ odwoławczy stwierdził, iż żądanie podatniczki nie znajduje uzasadnienia w treści przepisów art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1-3 i ust. 4, art. 4 ust. 1 pkt 1-3, ust. 2,3 i 4 oraz art. 6 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ W rozpatrywanej sprawie organy przyjęły, iż strona umowy najmu nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest z jednej strony skarżąca podatniczka. Natomiast z drugiej strony jest nią Gmina S., w której imieniu działał Zarząd Miasta, a z jego upoważnienia umowę zawierał dyrektor MZGK, a więc jednostki nie posiadającej osobowości prawnej, utworzonej do administrowania budynkami stanowiącymi własność gminy.

Wobec tego SKO przyjęło w swej decyzji, iż przekazanie w tej formie prawnej w posiadanie zależne nieruchomości na cele usługowo- mieszkalne i wczasowe, nie może być utożsamione z posiadaniem na podstawie najmu lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Umowa najmu D.W. "P." wyraźnie natomiast wskazuje, że przedmiot umowy ma służyć przede wszystkim prowadzeniu działalności gospodarczej. Uzasadnione jest zatem zastosowanie stawek podatkowych właściwych dla tego rodzaju działalności.

2. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w zaskarżonym wyroku stwierdził, iż poddana jego kontroli decyzja podatkowa nie narusza przepisów prawa procesowego i materialnego. Za niesporne Sąd I instancji uznał, że strony umowy najmu nie zmieniły zawartej umowy. W związku z tym brak było podstaw do przyjęcia zmiany przeznaczenia części wynajmowanej nieruchomości. Skoro umowa najmu zawarta przez skarżącą wskazywała, iż budynek wynajęty został na cele usługowe /wczasowe/, a w niewielkiej tylko części na cele mieszkalne to organy podatkowe prawidłowo zastosowały w zaskarżonej decyzji stawkę podatku określoną, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 powoływanej ustawy, dla budynków związanych z działalnością gospodarczą od powierzchni budynku związaną z ta działalnością.

Nieuzasadniony jest więc główny zarzut skargi, tj. braku podstaw do obciążenia skarżącej podatkiem od nieruchomości w związku z tym, iż skarżąca była jedynie najemcą nieruchomości. Umowa najmu zawarta prze skarżącą jest formą posiadania zależnego, co wypełnia dyspozycję art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej. Zgodnie z nią obowiązek podatkowy ciąży na posiadaczu zależnym, co odpowiada stanowi rzeczywistemu sprawy.

3. W skardze kasacyjnej datowanej w dniu 23.02.2003 r. z prezentatą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.02.2004 r. wniesionej do tego Sądu w trybie art. 101 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzającej ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./ pełnomocnik podatnika zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez błędne i nieuprawnione zastosowanie do skarżącej art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12.02.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału przez przyjęcie, że skarżąca, jako posiadacz zależny, podpisała umowę z właścicielem nieruchomości, co nie odpowiada treści umowy najmu z dnia 1.06.1994 r.

Wskazując na powyższe podstawy, pełnomocnik skarżącej domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż umowa najmu z dnia 1.06.1994 r. została zawarta pomiędzy MZGK w S. występującym we własnym imieniu, a nie w imieniu Gminy S. Tymczasem właścicielem nieruchomości była gmina co oznacza, że umowa najmu jest nieważna. Wobec tego, zdaniem autora skargi, wbrew ustaleniom sądu pierwszej instancji, na mocy zawartej umowy najmu skarżąca jest co prawda posiadaczem zależnym, lecz jej posiadanie nie wynika z umowy zawartej z właścicielem. W takie sytuacji niedopuszczalne jest przenoszenie obowiązku podatkowego na posiadacza zależnego, jako świadczenia dodatkowego poza czynszem z najmu.

Zdaniem skarżącej orzeczenie sądu pierwszej instancji w sposób oczywisty narusza przepisy postępowania przez dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co miało decydujący wpływ na wynik sprawy oraz w konsekwencji naruszenie prawa materialnego tj. przepisów z art. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Samorządowego Kolegium odwoławczego w J. wniósł o jej oddalenie, przekonując o trafności zaskarżonego wyroku. Jego zdaniem Sąd prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy bowiem stroną umowy najmu była Gmina S., w imieniu której działał Zarząd Miasta, a w jego imieniu umowę zawierał Dyrektor Miejskiego Zakładu Gospodarki Komunalnej. Sąd więc dokładnie zbadał okoliczności sprawy oraz podstawy prawne posiadania przez skarżącą nieruchomości, co do której dokonano wymiaru podatku. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż Sąd naruszył przepisy postępowania i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Natomiast skarżąca nie udowodniła tezy przedstawionej w kasacji, iż MZGK w S. był właścicielem wynajętej nieruchomości.
5. Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, zwanej dalej p.p.s.a., poza niewystępującymi w rozpatrywanej sprawie przypadkami nieważności postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie można badać zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami prawa niewymienionymi we wniesionej skardze. Natomiast autor skargi w zakresie podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a nie powołał żadnego przepisu postępowania sądowego, którego naruszenia dopuścił się sąd pierwszej instancji. Wydając zaskarżony wyrok Sąd stosował przepisy postępowania ujęte w ustawie z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, a także wymienione w art. 59 tej ustawy przepisy Ordynacji podatkowej i Kodeksu postępowania cywilnego. Skoro żaden z nich nie został powołany w skardze kasacyjnej, zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł być skuteczny.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutu naruszenia prawa materialnego należy zauważyć, iż zarzut tego rodzaju zmusza sąd kasacyjny do zbadania go na podstawie stanu faktycznego przedstawionego w zaskarżonym wyroku. Autor skargi zarzucił naruszenie treści art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędne i nieuprawnione jego zastosowanie wobec skarżącego. Tymczasem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji w procesie kontroli zaskarżonej decyzji podatkowej, nie dokonał błędnego zastosowania przepisu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy, skoro skarżąca była posiadaczem zależnym nieruchomości, a posiadanie to wynikało z umowy zawartej z właścicielem owej nieruchomości, a więc opierało się na tytule prawnym. Normę te prawidłowo więc odniesiono do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Z wyżej podanych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.