Wyrok NSA z 18 marca 2005 r., FSK 1809/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 marca 2005r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Aleksandra K. i Marka H. Spółki cywilnej,,A."

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt 1 III SA 185/03

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Sędziowie NSA Joanna Kuczyńska (spr.), Małgorzata Niezgódka Medek
Dariusz Rosiak protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Aleksandra K. i Marka H. – WPH,,A." s.c. na decyzję Izby Skarbowej w O. Ośrodek Zamiejscowy w E. z dnia 13 grudnia 2002 r. (...) w przedmiocie odsetek od nadpłaty podatku 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Aleksandra K. i Marka H. Spółki cywilnej,,ALMAN" na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 marca 2004 r. 1/III SA 185/03 oddalający skargę Aleksandra K. i Marka H. - WPH "A." s.c. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. ośrodek Zamiejscowy w E. z dnia 13 grudnia 2002 r. (...) w przedmiocie odsetek od nadpłaty podatku.

Kwestią sporną w sprawie było ustalenie oprocentowania kwot pobranych przez organy skarbowe tytułem odsetek, które następnie zostały podatnikowi zwrócone. Podatnicy zarzucali organom skarbowym, że w sposób niezgodny z prawem nie dokonano obliczenia oprocentowania kwot zaliczonych na odsetki za zwłokę od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu.

W wyroku będącym przedmiotem skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie jest uprawniony do dokonywania wyliczeń kwot oprocentowania nadpłaty, sprawuje bowiem tylko kontrolę legalności aktów administracyjnych wykonując funkcje kasacyjne. Nie dopatrzył się Sąd nieprawidłowości w zaskarżonej decyzji organów skarbowych, które prowadziły by do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego, zatem uznał, że skargę należy oddalić.

W skardze kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu administracyjnego zarzucono wyrokowi Sądu I instancji naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 77 par. 2 pkt 1 ustawy ordynacja podatkowa przez błędne przyjęcie, iż zwrot nadpłaty nastąpił w styczniu 2000 r. gdy w rzeczywistości nastąpił on w grudniu 2002 r.

Skarżący wnoszą o zmianę wyroku sądu I instancji i stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej w O. z dnia 13 grudnia 2002 r. w części dotyczącej zwrotu oprocentowania od kwot zaliczonych na odsetki za zwłokę lub też o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podnoszą, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż Izba Skarbowa przy wyliczeniu oprocentowania prawidłowo zastosowała regulujący tę kwestię art. 77 par. 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bowiem powinna dokonać naliczenia oprocentowania do dnia zwrotu nadpłaty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W skardze kasacyjnej nie wskazano wprost jej podstaw, ograniczono się bowiem wyłącznie do sformułowania zarzutu, który można przypisać podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 ustawy cyt. wyżej z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a więc naruszeniu prawa materialnego.

Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają natomiast do podważenia ustaleń dokonanych przez organy skarbowe a przyjętych jako ustalenia faktyczne przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.

Dla ustalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny trafności tego zarzutu miarodajne są niepodważalne ustalenia dokonane przez Sąd w zaskarżonym wyroku, bowiem Sąd II instancji nie może ingerować w ustalenia faktyczne wobec braku możliwości ich kontrolowania.

Próba zwalczania ustaleń faktycznych nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Mogła być skuteczna wyłącznie w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ustawy cyt. wyżej a więc jako naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z brzmieniem art. 176 ustawy o postępowaniu przed sądem administracyjnym skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Nie ulega zatem wątpliwości, iż to strona ma obowiązek przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić. Nie stanowi wskazania przez stronę jako podstaw kasacji ogólnikowe stwierdzenie polegające na konstatacji, iż ocena dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest sprzeczna ze stanem faktycznym.

Skarżący ma obowiązek wskazać przepis prawa materialnego lub też przepis procedury obowiązującej w postępowaniu przed sądem administracyjnym, który został naruszony przez sąd i uzasadnić na czym jego zdaniem polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe jego zastosowanie.

Niezachowanie warunków formalnych dotyczących pisma procesowego, którym niewątpliwie jest kasacja, nie podlega korekcie poprzez wezwanie do uzupełniania określonych braków. Konstrukcja skargi kasacyjnej wymaga aby była ona tak zredagowana, żeby nie było wątpliwości interpretacyjnych co do jej zarzutów. Strona powinna określić, które z przepisów zostały przez sąd naruszone, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zwrócić należy autorowi skargi kasacyjnej uwagę na to, że w postępowaniu ze skargi kasacyjnej od wyroku sądu administracyjnego nie podlega ponownej ocenie co do zgodności z prawem akt administracyjny, który był przedmiotem skargi. Ocena taka odnosić się może wyłącznie do orzeczenia sądu administracyjnego.

Jak już wcześniej Sąd wskazał, prawidłowe wskazanie podstaw skargi kasacyjnej jest istotnym elementem konstrukcyjnym tej skargi, właściwym tylko dla niej i nie podlegającym sanacji.

Z tej właśnie przyczyny między innymi, wniesienie skargi kasacyjnej obwarowane jest zgodnie z art. 175 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tzw. przymusem adwokackim sprowadzającym się również do tego, że skarga kasacyjna sporządzona przez osobę posiadającą odpowiednie kompetencje czynić będzie zadość wymogom wskazanym w cyt. już art. 176 ustawy.

Zgodnie z art. 183 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, władny zatem jest zbadać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej. Brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej takich jak prawidłowe wskazanie jej podstaw, uniemożliwia jej rozpoznanie.

Mając na względzie powyższe na podstawie art. 184 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.