Postanowienie NSA z 28 września 2004 r., FSK 1893/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 28 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Grzegorza K.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lutego 2004 r., sygn. akt I SA/Po 2683/03

Skład

Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski

Sprawa

w sprawie ze skargi Grzegorza Kalisza na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 6 października 2003 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za 1999 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

W dniu 12 marca 2004 r. Grzegorz K. wniósł skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lutego 2004 r. I SA/Po 2683/03. W motywach zaskarżonego orzeczenia Sąd wskazał, iż wpis od skargi uiszczono po terminie.

W skardze kasacyjnej pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie postanowienia w całości wskazując na dowolną ocenę materiału w sprawie oraz na naruszenie przez decyzję Izby Skarbowej z dnia 6 października 2003 r. przepisu art. 210 par. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Równocześnie art. 176 powołanej ustawy stanowi, że skarga kasacyjna poza tym, że powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, zawierać musi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Autor skargi tym samym winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd w zaskarżonym orzeczeniu przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być - zdaniem skarżącego - wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kasacji niniejszej strona skarżąca nie wskazała jakie przepisy prawa zostały naruszone, ograniczając się do stwierdzenia, iż Sąd pierwszej instancji dowolnie ocenił materiał zebrany w sprawie i uchybił przepisom postępowania. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 210 par. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm.) dotyczy uchybień przy podejmowaniu decyzji przez organy podatkowe w toku postępowania administracyjnego.

Należy podkreślić, że prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej, i nie ulegającym sanacji. Zgodnie z art. 183 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, takich jak prawidłowe wskazanie jej podstaw, uniemożliwia jej rozpoznanie.

Z tych też względów należy uznać, że kasacja wniesiona przez stronę skarżącą w przedmiotowej sprawie nie spełnia przesłanek z art. 174 i art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stosownie do art. 180 w związku z art. 178 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.