Wyrok NSA z 28 czerwca 2005 r., FSK 1907/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 28 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Kazimierza P.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 czerwca 2004r. sygn. akt I SA/Lu 199/04

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędziowie NSA Jerzy Rypina (spr.), Krystyna Chustecka
Barbara Mróz protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Kazimierza P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 31 października 2003 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

FSK 1907/04

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę Kazimierza P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 31 października 2003 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r.

1. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, iż zgodnie z art. 53 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie miała zastosowanie instytucja "doręczenia zastępczego" przewidziana w art. 150 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma osobie fizycznej w jej mieszkaniu lub miejscu pracy, poczta przechowuje pismo w swojej placówce przez okres 14 dni, dwukrotnie zawiadamiając o tym adresata, a w przypadku nie podjęcia pisma przez adresata, pozostawia się je w aktach sprawy, uznając za doręczone z ostatnim dniem 14-dniowego okresu pozostawania pisma w placówce pocztowej. W myśl tego przepisu należało uznać, iż skutek doręczenia skarżącemu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 października 2003 r. nastąpił z dniem 20 listopada 2003 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia 20 listopada 2003 r., upłynął więc w dniu 20 grudnia 2003 r.

Skarga Kazimierza P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniesiona za pośrednictwem Izby Skarbowej w trybie art. 54 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wpłynęła 31 marca 2003 r. Oznacza to, iż termin do jej wniesienia nie został dochowany.

Zgodnie z art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

2. W skardze kasacyjnej Kazimierz P. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, polegające na naruszeniu art. 141 par. 4 w zw. z art. 166 cyt. ustawy, wyrażające się tym, że uzasadnienie skarżonego orzeczenia nie zawiera wyjaśnienia rozstrzygnięcia, a jedynie bardzo ogólne powołanie treści przepisu. Wniósł o uchylenie w całości postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor - doradca podatkowy wywodzi, że organ podatkowy przed doręczeniem w trybie art. 150 p.p.s.a. winien w pierwszej kolejności podjąć próbę doręczenia pisma na podstawie art. 148 i art. 149 p.p.s.a. tj. poprzez doręczenie dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

3. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie art. 183 par. 1 p.p.s.a., poza nie występującymi w rozpoznawanej sprawie przypadkami nieważności postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie może badać zgodności zaskarżonego orzeczenia z przepisami prawa nie wymienionymi we wniesionej skardze. Autor skargi kasacyjnej w zakresie podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. powołał art. 141 par. 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. upatrując naruszenia przez sąd pierwszej instancji prawa procesowego poprzez ogólnikowe uzasadnienie postanowienia, a w szczególności nie odniesienie się do kwestii naruszenia przez Izbę Skarbową art. 148 i 149 Ordynacji podatkowej.

Rozpoznając skargę kasacyjną w granicach przez nią wytyczoną należy stwierdzić, iż jej autor nie wykazał że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest ogólnikowe, że narusza przepis art. 141 par. 1 p.p.s.a.

Sąd pierwszej instancji w sposób zwięzły przedstawił stan faktyczny sprawy, a mianowicie stwierdził, że Kazimierz P. w dniu 31 marca 2004 r. wniósł za pośrednictwem Izby Skarbowej skargę na decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r., która to decyzja została mu doręczona trybie art. 150 par. 2 p.p.s.a. w dniu 20 listopada 2003 r. Sąd powołał podstawę prawną rozstrzygnięcia tj. art. 158 par. 1 p.p.s.a., a ponadto wyjaśnił podstawę orzeczenia. Wobec tego podniesiony w skardze zarzut jest oczywiście bezzasadny.

Inną kwestią jest instytucja przywrócenia terminu do złożenia skargi, o której mowa w rozdziale 6 ustawy p.p.s.a. a skargą na postanowienie odrzucające skargę /art. 173 par. 1 p.p.s.a./. Skarżący, mimo że skargę kasacyjną sporządził doradca podatkowy, zdaje się nie dostrzegać różnic pomiędzy tymi środkami.

Reasumując stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 141 par. 4 p.p.s.a.

W tej sytuacji należało na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. orzec jak w sentencji.