Wyrok NSA z 21 czerwca 2005 r., FSK 1933/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 21 czerwca 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2004 r. sygn. akt III SA 2928/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski (spr.), Krystyna Chustecka
Iga Szymańska - Wnęk protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno–Handlowo–Usługowego "Andrzej M." Spółka z o.o. w B. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej przy Ministrze Finansów z dnia 20 września 2002 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie o podatek dochodowy od osób prawnych.

Teza

Postępowanie prowadzone w trybie art. 26 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej /Dz.U. 1999 nr 54 poz. 572 ze zm./ nie jest klasycznym postępowaniem odwoławczym skoro wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy rozpoznaje ten sam organ, który wydał decyzję, której dotyczy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Brak skutku dewolutywnego powoduje, że w takiej sprawie art. 130 par. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ nie może mieć zastosowania.

Sentencja

1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;
2. zasądza od Przedsiębiorstwa Produkcyjno–Handlowo–Usługowego "Andrzej M." Spółka z o.o. w B. na rzecz Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej kwotę 420 (czterysta dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem Sąd uchylił zaskarżoną decyzję wyrażając pogląd, że Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - w trybie art. 26 ust. 2 ustawy o kontroli skarbowej - w brzmieniu nadanym art. 3 pkt 26 ustawy z dnia 7 czerwca 2002 r. zmieniającej m.in. ustawę o opłacie skarbowej /Dz.U. nr 89 poz. 804/ - podlegał wyłączeniu od rozpoznania sprawy, o ile podpisał decyzję, której dotyczył wniosek. Do tego postępowania ma bowiem zastosowanie - na podstawie art. 26 ust. 4 cytowanej ustawy w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej - art. 130 par. 1 pkt 5 tej Ordynacji. Przepis ten stanowił o wyłączeniu - z mocy prawa - pracownika, który brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie obie decyzje podpisała ta sama osoba pełniąca funkcję Generalnego Inspektora, co stanowi wadliwość postępowania powodującą jego wznowienie na podstawie art. 240 par. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a.

Od powyższego wyroku Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wniósł skargę kasacyjną podnosząc zarzut naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. w związku z art. 130 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i art. 8 ust. 1a ustawy o kontroli skarbowej poprzez przyjęcie, że nie miał on prawa po ponownym rozpatrzeniu sprawy podpisać zaskarżonej decyzji - co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i o przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu tej skargi przedstawiono argumenty nie pozwalające, w ocenie jej Autora, na podzielenie poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

W licznych już orzeczeniach /por. m.in. wyroki z 11.03.2005 r. FSK 1755/03 i z 18.03.2005 r. FSK 1774/04 i FSK 1842/04/ Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że postępowanie prowadzone w trybie art. 26 ust. 2 i 4 ustawy o kontroli skarbowej nie jest klasycznym postępowaniem odwoławczym skoro wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy rozpoznaje ten sam organ, który wydał decyzję, której dotyczy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

Brak skutku dewolutywnego powoduje, że w takiej sprawie art. 130 par. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie może mieć zastosowania.

Ten - jak się wydaje oczywisty - pogląd podziela skład orzekający w nin. sprawie nie widząc potrzeby wzbogacania go inną jeszcze, niż przytoczona w cyt. wyżej wyrokach, argumentacją.

Mając powyższe na uwadze należało - na podstawie art. 185 par. 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.