Wyrok NSA z 23 sierpnia 2005 r., FSK 1955/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 sierpnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dariusza W.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 maja 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 665/04

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędziowie NSA Edyta Anyżewska (spr.), Sylwester Marciniak
Barbara Mróz protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Dariusza W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 3 marca 2004 r. (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych za 2000 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 maja 2004 r. I SA/Wr 665/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Dariusza W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 3 marca 2004 r. (...) odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia 5 czerwca 2000 r. (...) w sprawie określenia wysokości zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych za I półrocze 2000 r. oraz odsetek za zwłokę.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, doręczona skarżącemu w dniu 16 marca 2004 r., zawierała pouczenie o prawie wniesienia odwołania do SKO /z podaniem adresu organu/ w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji.

W dniu 1 kwietnia 2004 r. Dariusz W. wniósł - za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. - adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję SKO.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało ją do Sądu zgodnie z żądaniem strony, wnosząc o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 par. 1 ust. 6 i par. 3 w zw. z art. 52 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, wyjaśniając, że prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, które służyły skarżącemu w postępowaniu administracyjnym.

W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższe postanowienie w całości zarzucając: naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270/, a polegające na tym, iż Sąd I instancji bezzasadnie odrzucił skargę strony skarżącej z naruszeniem przepisu art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3 p.p.s.a. w związku z przepisem art. 52 par. 1 p.p.s.a. zamiast zwrócić przedmiotowe pismo strony skarżącej z dnia 30 marca 2004 r. błędnie zatytułowane "skarga" zamiast "odwołanie" Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W., celem rozpoznania tegoż odwołania w trybie przewidzianym w przepisie art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Sąd I instancji nie zwrócił uwagi na fakt, iż przedmiotowe odwołanie mylnie nazwane skargą, mylnie adresowane do Sądu Administracyjnego I instancji, wniosła strona skarżąca niereprezentowana przez tzw. fachowego pełnomocnika w terminie 14 dni nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a do właściwego organu podatkowego odwoławczego w tejże sprawie tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., przy czym owe odwołanie mylnie nazwane "skargą", zawierało wszystkie elementy wymagane przez przepis art. 222 Ordynacji podatkowej, przewidziane dla tego rodzaju pisma. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w myśl przepisów Ordynacji podatkowej miało bezwzględny obowiązek rozpoznania tegoż odwołania mylnie nazwanego "skargą', co wynika m.in. z przepisów od art. 120 o art. 129 Ordynacji podatkowej, ze szczególnym uwzględnieniem przepisu art. 121 par. 2 owej Ordynacji podatkowej. W tym miejscu trzeba podkreślić, iż nic nie stało na przeszkodzie, by Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w razie wątpliwości, wezwało stronę skarżącą do oświadczenia się, czy wniesione w dniu 30.03.2004 r. pismo należy traktować jako "odwołanie" wniesione w trybie przepisu art. 221 Ordynacji podatkowej, czy też jako "skargę" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, pouczając jednocześnie, iż taka skarga stronie nie służy, z uwagi na nie wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu przepisu art. 52, par. 1 i par. 2 p.p.s.a. Nie zwrócił Sąd I instancji uwagi na fakt, iż przedmiotowe pismo, mylnie nazwane skargą do Sądu, przekazał Sądowi wniósł organ podatkowy pełniący funkcję organu zarówno I jak i II instancji, nie zaś sama strona, przy czym przekazanie skargi nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 54 par. 2 p.p.s.a. i w związku z tym w zwykłym trybie biurowo -administracyjnym należało je zwrócić temuż organowi z uwagi na oczywiste braku formalne.

Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kwoty 700 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

W skardze kasacyjnej zarzucono, iż Sąd naruszył wskazane jako podstawa wydania postanowienia o odrzuceniu skargi przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., bowiem - zamiast rozpoznać skargę - powinien był zwrócić pismo, nazwane omyłkowo skargą, organowi odwoławczemu w celu rozpoznania odwołania, ponieważ pismo zawierało wszelkie elementy odwołania.

Skarżący nie wskazał przy tym przepisu zobowiązującego Sąd do tego rodzaju działania.

Należy zwrócić przy tym uwagę, że w p.p.s.a. nie ma przepisu odpowiadającego art. 170 par. 1 ustawy z dnia 17 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, który zobowiązuje organ do którego wniesiono podanie, jeśli jest on niewłaściwy w sprawie, do niezwłocznego przekazania sprawy organowi właściwemu i powiadomienia o tym wnoszącego podanie.

Przepis ten mógłby mieć zastosowanie w nin. sprawie w postępowaniu przez SKO, jednakże stan faktyczny sprawy nie stanowił podstawy do jego uwzględnienia.

Wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze kasacyjnej o omyłkowym nazwaniu pisma z dnia 30.03.2004 r. skargą nic nie wskazuje na to, żeby skarżący popełnił oczywistą omyłkę.

Przede wszystkim skarżący został dokładnie i prawidłowo pouczony o terminie i trybie wniesienia odwołania od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 marca 2004 r. z podaniem adresu organu właściwego do rozpatrzenia odwołania.

Dariusz W. wniósł przedmiotowe pismo w dniu 1 kwietnia 2004 r. za pośrednictwem Kolegium /czyli w trybie przewidzianym w art. 54 par. 1 p.p.s.a/, organ przekazał akta sprawy do Sądu z odpowiedzią na skargę, zgodnie z art. 54 par. 2 p.p.s.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie było uprawnione do przejęcia sprawy do rozpoznania w oparciu o art. 170 par. 1 Ordynacji podatkowej, skoro pismo zostało dokładnie zaadresowane do Sądu właściwego do rozpoznania skargi na decyzje organów administracji publicznej, wniesione zostało w trybie przewidzianym w p.p.s.a., zostało nazwane skargą i odpowiadało przewidzianym w art. 57 par. 1 w zw. z art. 46 par. 1 p.p.s.a. wymogom.

Nie było zatem przesłanek do wyprowadzenia wniosku, że w istocie zamiarem skarżącego było wniesienie odwołania, a nie skargi do Sądu.

W tej sytuacji faktycznej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył przepisów postępowania, które zobowiązują go do odrzucenia skargi w sytuacji, gdy skarga nie jest dopuszczalna /art. 58 par. 1 pkt 6/, a takim przypadkiem jest wniesienie skargi na decyzję bez wyczerpania przysługujących stronom w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia /art. 52 par. 1 p.p.s.a/.

W świetle powyższego skarga jako nie mająca uzasadnionych podstaw, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.