Postanowienie NSA z 23 sierpnia 2005 r., FSK 2035/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 sierpnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Piotra S.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 281/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (spr.), Sędziowie NSA Edyta Anyżewska, Sylwester Marciniak
Barbara Mróz protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Piotra S. na decyzję Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w J. z dnia 19 grudnia 2001 r. (...) w przedmiocie odmowy przyznania ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wyszkolenia ucznia p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2004 r. I SA/Wr 281/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Piotra S. w przedmiocie odmowy przyznania ulgi w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wyszkolenia ucznia.

W motywach orzeczenia wskazano, że sporną decyzję Izba Skarbowa w W. OZ w J. wydała dnia 19 grudnia 2001 r. podnosząc w jej uzasadnieniu, iż ulga uczniowska uzależniona jest m.in. od spełnienia odpowiednich wymagań zawodowych i pedagogicznych. Zasady przyznawania ulgi reguluje bowiem art. 27c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ natomiast w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu /Dz.U. nr 97 poz. 479 ze zm./ określają wyłącznie warunki, jakie musi spełniać osoba podejmująca szkolenie. Osoba ubiegająca się o ulgę musi te warunki spełniać, w przepisach brak jest bowiem podstaw do proporcjonalnego przyznania ulgi poza przypadkiem zmiany zakładu pracy przez ucznia w trakcie jego szkolenia. W stanie faktycznym sprawy skarżący nabył uprawnienia do nauczania już w czasie szkolenia pracownicy. Nie spełniał zatem wymogu równoczesnego posiadania odpowiednich kwalifikacji zawodowych i pedagogicznych w całym okresie szkolenia i tym samym nie mógł skorzystać ze wspomnianej ulgi.

Oddalając skargę Sąd podtrzymał argumentację Izby Skarbowej wskazując, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie zwracano uwagę, że ustalone wymagania w zakresie kwalifikacji zawodowych i przygotowania pedagogicznego, powinny być spełnione już w chwili rozpoczęcia praktycznej nauki zawodu, a nie dopiero w trakcie jej trwania. Ulga uczniowska ma stymulować nie tylko zatrudnienie młodych pracowników ale też ich właściwe szkolenie, stworzenie warunków do zdobywania przez nich praktycznej wiedzy i umiejętności, ułatwiających samodzielne funkcjonowanie w społeczeństwie. W ocenie Sądu I instancji nie odpowiada zatem celom regulacji ustawowej przyznawanie premii podatkowej tym podmiotom, które tylko w pewnej części okresu szkolenia, poprzez zdobycie odpowiednich kwalifikacji, stworzyły młodocianemu pożądane warunki do nabycia praktycznych umiejętności.

Nie podzielono także argumentacji skargi dotyczącej zarzutu naruszenia przez organy podatkowe art. 217 Konstytucji RP i art. 14 par. 6 Ordynacji podatkowej. W odniesieniu do pierwszego z powyższych wskazano, że art. 27c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na konieczność objęcia materią ustawową zasad przyznawania ulg nie zaś wszystkich zagadnień, jakie wiązać się mogą z ich stosowaniem, stąd kwalifikacje osób szkolących młodocianych mogą być uregulowane w akcie podstawowym takim jak rozporządzenie. Z kolei w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 14 par. 6 Ordynacji podatkowej wskazano, że gdyby traktować jak wywodzi skarżący, wszystkie wcześniejsze rozstrzygnięcia jak urzędowe interpretacje prawa podatkowego, oznaczałoby to, że ilekroć organ wydał decyzję nie odpowiadającą prawu /a zarazem korzystną dla podatnika/, to dalej powinien wydawać takie rozstrzygnięcia jeżeli tylko strona uzna to za korzystne. Tymczasem art. 120 Ordynacji podatkowej statuuje zasadę legalności działania organów podatkowych. Respektowanie zatem art. 14 par. 6 Ordynacji podatkowej - urzędowej interpretacji prawa podatkowego ze skutkiem "nie szkodzenia" podatnikowi, który się do niej zastosował, nie może oznaczać działania contra legem.

W skardze kasacyjnej do tutejszego Sądu ponowiono zarzut naruszenia art. 27c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 217 Konstytucji RP oraz art. 14 par. 6 Ordynacji podatkowej, wnosząc o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargę kasacyjną należało odrzucić.

Wśród wymogów, którymi obwarowana jest skarga kasacyjna zawarto obowiązek zawarcia w niej wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia - art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a. Należy zauważyć, że określenie kierunku zaskarżenia jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, który nie może być uzupełniony w trybie art. 49 p.p.s.a. Tutejszy Sąd jest bowiem w myśl art. 183 p.p.s.a. związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że władny jest badać sprawę jedynie z punktu widzenia jej zarzutów i wniosków, za wyjątkiem takich wad zaskarżonego orzeczenia. Sąd nie może się zatem domyślać intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje, żądając rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozostawia w tej kwestii żadnych wątpliwości /por. postanowienia NSA FSK 209/04 z dnia 16 marca 2004 r., FSK 916/04 z dnia 11 maja 2004 r., FSK 624/04 z dnia 6 września 2004 r./. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, takich jak zawarcie wniosku o uchylenie bądź zmianę zaskarżonego orzeczenia, uniemożliwia jej merytoryczne rozpoznanie.

W niniejszej skardze stosowny wniosek nie został zawarty ani w petitum skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu, dlatego podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a.