Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 4 lutego 2004 r. SA/Sz 1010/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Jadwigi i Janusza W. na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 2 kwietnia 2002 r. (...).
Powyższe rozstrzygnięcie powstało na tle następującego stanu faktycznego i prawnego:
Decyzją z dnia 17 grudnia 2001 r. (...) Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w S. określił podatnikom małżonkom Jadwidze i Januszowi W. wysokość odsetek za zwłokę w kwocie 30.879,60 zł od zaległości podatkowej w wysokości 46.007,20 zł z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r.
W odwołaniu od tej decyzji podatnicy wnieśli o jej uchylenie podnosząc, że ustalenia faktyczne, dokonane przez organ podatkowy pierwszej instancji, nie korespondują ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i sprzeciwiają się ustaleniu innej wysokości podatku niż wykazany przez nich w zeznaniu rocznym za 1999 r.
Izba Skarbowa w S. decyzją z dnia 2 kwietnia 2002 r. (...), nie dopatrując się naruszenia prawa, utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej. W uzasadnieniu ww. decyzji organ ten stwierdził, że wobec określenia przez organ podatkowy pierwszej instancji podatnikom należnego podatku w wysokości 73.605,30 zł oraz zaległości podatkowej w kwocie 46.007,20 zł, istniały podstawy do wydania decyzji określającej odsetki od tej zaległości we wskazanej na wstępie kwocie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, podnieśli zarzuty dotyczące decyzji określającej zobowiązanie podatkowe i zaległość podatkową, nie kwestionując rozstrzygnięcia odnośnie odsetek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego skargą kasacyjna wyroku wskazał, iż z treści art. 21 par. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ wynika, iż stwierdzenie przez organ podatkowy, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna od wykazanej w deklaracji podatkowej, nakłada na organ powinność wydania decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej albo stwierdzającej nadpłatę.
Zaległością podatkową stosownie do art. 51 par. 1 Ordynacji podatkowej jest podatek nie zapłacony w terminie. Nie zapłacenie podatku w terminie powoduje w myśl art. 53 par. 1 Ordynacji podatkowej naliczenie odsetek za zwłokę, które zasadniczo obowiązany jest naliczyć sam podatnik /art. 53 par. 3/. Jeżeli jednak doszło do określenia zaległości podatkowej przez organ podatkowy w warunkach, o jakich mowa jest w art. 21 par. 3 Ordynacji podatkowej, to odsetki za zwłokę nalicza organ podatkowy, określając je na dzień wydania decyzji stwierdzającej wysokość zaległości podatkowej /art. 53 par. 4/.
Przedmiotem skargi jest decyzja odsetkowa, która jest konsekwencją stwierdzenia istnienia zaległości podatkowej. Nie oznacza to jednak, że w tym postępowaniu można skutecznie przedstawiać zarzuty dotyczące decyzji wymiarowej. Zarzuty takie powinny być bowiem zgłoszone na etapie postępowania wymiarowego, a nie w sprawie, której przedmiotem jest określenie odsetek za zwłokę. W tym ostatnim postępowaniu można kwestionować np.: termin płatności zapłaty zaległości, ilość dni zwłoki, czy stawki odsetek za zwłokę.
Skarżący, poza zarzutami dotyczącymi decyzji wymiarowej, żadnych zarzutów dotyczących decyzji odsetkowej nie zgłosili. Z tego względu, mając na uwadze, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji na dzień jej wydania, kiedy to funkcjonowała w obrocie prawnym ostateczna decyzja stwierdzająca zaległość podatkową, uznać należy, że niniejsza decyzja odsetkowa miała swoje uzasadnienie w treści art. 53 par. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. Poza tym wskazano, że wyrokiem z dnia 11 grudnia 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie /SA/Sz 1008/02/ oddalił skargę podatników na decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w S. z dnia 17 grudnia 2001 r. określającą podatnikom wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. na kwotę 73.605,30 zł oraz wysokość zaległości podatkowej w tymże podatku na kwotę 46.007,20 zł.
Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub uchybia przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/.
Powyższy wyrok w całości zaskarżyli skargą kasacyjną Jadwiga i Janusz W. zrzucając:
- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez nie rozpoznanie istoty sprawy oraz dowolne, nie korespondujące ze zgromadzonym materiałem dowodowym przyjęcie, że istnieje jakakolwiek zaległość podatkowa, a w konsekwencji:
- naruszenie prawa materialnego, a to art. 51 par. 1, art. 53 par. 1 i par. 4, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ oraz par. 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 maja 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa /DZ. U. nr 40 poz. 463 ze zm./ przez niewłaściwe zastosowanie powołanych przepisów w sytuacji, gdy decyzja ustalająca zaległość podatkową bezpodstawnie ją określiła.
W oparciu o powyższe zarzuty autor skargi domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania bądź uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż zaskarżony wyrok wydano w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2003 r. dotyczącym decyzji wymiarowej, który również zaskarżono skargą kasacyjną.
Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w S. na rozprawie w dniu 7 grudnia 2004 r. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego /art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. W rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa procesowego. Autor skargi kasacyjnej w zarzucie dotyczącym przepisów postępowania nie wskazał żadnego przepisu postępowania, które miał naruszyć Sąd I instancji przy rozpoznaniu sprawy.
W wyroku z dnia 1 czerwca 2004 r. GSK 73/04 /Monitor Prawniczy 2004 nr 14 str. 632/ Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2004 r. FSK 80/04 /ONSAiWSA 2004 nr 1 poz. 12/, w którym stwierdził, że zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany być musi przeciwko wyrokowi sądu, a nie przeciwko decyzji organu podatkowego. W skardze kasacyjnej jedynie przy zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego wskazano na naruszenie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ kwestionując ustalenia faktyczne dotyczące decyzji wymiarowej określającej zaległość podatkową. Brak jest natomiast wskazania w skardze kasacyjnej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które miał naruszyć Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w zaskarżonym wyroku.
W tym miejscu należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 grudnia 2004 r. FSK 777/04 oddalił skargę kasacyjną Jadwigi i Józefa W. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 11 grudnia 2003 r. SA/Sz 1008/02 z powodu braku uzasadnionych podstaw kasacyjnych. W zaskarżonym wyroku oddalono skargę podatników na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 2 kwietnia 2002 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r.
W związku z tym, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja dotycząca zaległości podatkowej, naliczenie odsetek w świetle art. 51 par. 1, art. 53 par. 1 i par. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ wydaje się w pełni uzasadnione. A zatem przy niezmienionym stanie faktycznym brak było podstaw do uznania, iż Sąd I instancji naruszył przepisy prawa materialnego.
Reasumując dotychczasowe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ orzekł jak pkt 1 w sentencji wyroku. Orzeczenia o kosztach kasacyjnych uzasadnia treść art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.