- Rozpoznanie
- na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Funduszu Inwestycyjnego K. Spółki z o.o. z siedzibą w Cz.
- Od orzeczenia
- od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 kwietnia 2004 r. I SA/Ka 952/03
- Sprawa
- w sprawie ze skargi Funduszu Inwestycyjnego K. Spółki z o.o. z siedzibą w Cz. na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w Cz. z dnia 7 kwietnia 2003 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego w sprawie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za luty 2000 r. postanawia: uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę, (...).
Teza
W myśl par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 221 poz. 2193/, wpis stały od skargi kasacyjnej z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł, a połowa wpisu jest również wpisem stałym.
Przedmiotem regulacji zawartych w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155 poz. 1287/ są warunki restrukturyzacji należności publicznoprawnych oraz zasady ustalania należności podlegających restrukturyzacji i tryb postępowania restrukturyzacyjnego, a także warunki uzyskania preferencji podatkowych dla przedsiębiorców nie posiadających zaległości podatkowych.
Ustawa ta nie reguluje więc postępowania w sprawach mających za przedmiot określanie należności publicznoprawnych lecz ulgi w zakresie zobowiązań podatkowych. Wobec powyższego wpis od tego rodzaju spraw ma charakter wpisu stałego, a nie stosunkowego.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie I SA/Ka 952/03, oddalił skargę Funduszu Inwestycyjnego K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Cz., na decyzję Izby Skarbowej w K. Ośrodek Zamiejscowy w Cz. z dnia 7 kwietnia 2003 r., w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego w sprawie zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. Zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzją organ podatkowy II instancji utrzymał w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w Cz. w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego co do zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za luty 2000 r., ustalenia należności objętych restrukturyzacją, opłaty restrukturyzacyjnej i warunków spłaty pozostałych zadłużeń podatkowych. W ocenie organów podatkowych, w rozpoznawanej sprawie decyzja dotycząca zaległości podatkowej została określona w wyniku działań mających na celu obejście przepisów podatkowych. W podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia powołano art. 233 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ /dalej: Ordynacja podatkowa/ oraz art. 1 ust. 1 pkt 2 i art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców /Dz.U. nr 155 poz. 1287/ /dalej: ustawa restrukturyzacyjna/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w zaskarżonym wyroku stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd przywołał przepisy art. 208 par. 1 ordynacji podatkowej zobowiązujące organ podatkowy do wydania decyzji o umorzeniu postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość oraz dodał, iż w rozpoznawanej sprawie bezprzedmiotowość postępowania miała miejsce. Stwierdził bowiem, iż zaległość skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2000 r. została określona decyzją organu kontroli skarbowej w związku z dokonaniem czynności prawnych pozornych albo bezprawnych, mających na celu obejście przepisów podatkowych, o których mowa w treści art. 6 ust. 4 ustawy restrukturyzacyjnej.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2004 r., pełnomocnik skarżącej spółki zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu:
- naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, w szczególności przepisu art. 6 ust. 4 ustawy restrukturyzacyjnej.
- naruszenia prawa procesowego przez jego niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 208 ordynacji podatkowej.
Wskazując na powyższe podstawy, pełnomocnik skarżącej spółki domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznania skargi, lub ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, iż w rozpoznawanej sprawie bezprzedmiotowość postępowania restrukturyzacyjnego nie miała miejsca, a żądanie skarżącej objęcia restrukturyzacją zaległości podatkowych powinno było zostać rozpatrzone przez organ restrukturyzacyjny pod względem merytorycznym. Tym samym, wydając decyzję o umorzeniu postępowania naruszony został przepis art. 208 par. 1 ordynacji podatkowej, gdyż w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania.
W dalszej kolejności pełnomocnik skarżącej zarzucił, iż w rozpoznawanej sprawie organ restrukturyzacyjny nie przeprowadził postępowania dowodowego i nie udowodnił, iż zaległość w podatku od towarów i usług za luty 2000 r. nie mogła zostać objęta restrukturyzacją. Dodał, że nie zbadano w sposób wnikliwy czy zachodzą wszystkie przesłanki pozytywne od których spełnienia przepisy art. 6 ust. 4 ustawy restrukturyzacyjnej uzależniają objęcie analizowanej zaległości restrukturyzacją oraz czy nie zachodzi przesłanka negatywna. Stwierdził również, iż z brzmienia art. 6 ust. 4 ustawy restrukturyzacyjnej wynika, iż ustawodawca wyłączył możliwość restrukturyzacji zaległości podatkowych określonych w trybie 21 par. 3 ordynacji podatkowej czyli w drodze decyzji określającej. W ocenie autora skargi kasacyjnej, w rozpoznawanej sprawie, wbrew opinii organu restrukturyzacyjnego, przedmiotowa decyzja nie określała zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za luty 2000 roku w kwocie 301.845 zł lecz w kwocie 19.917 zł i tym samym naruszała art. 6 ust. 4 ustawy restrukturyzacyjnej. W końcowej części skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej podniósł, iż druga przesłanka wynikająca z treści art. 6 ust. 4 ustawy restrukturyzacyjnej sprowadza się do tego, że restrukturyzacji nie podlegają zaległości podatkowe określone w związku z dokonywaniem czynności prawnych mających na celu obejście przepisów podatkowych. Tymczasem, w ocenie strony skarżącej, w rozpoznawanej sprawie zaległość w podatku od towarów i usług za luty 2000 r. w kwocie 19.917 zł została określona w związku z obejściem ustawy, a nie zaś obejściem przepisów podatkowych. Miało to skutkować niespełnieniem tej przesłanki i w konsekwencji naruszeniem art. 6 ust. 4 ustawy restrukturyzacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna ulegała odrzuceniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzucił skargę. Przedmiotem regulacji zawartych w ustawie restrukturyzacyjnej są warunki restrukturyzacji należności publicznoprawnych oraz zasady ustalania należności podlegających restrukturyzacji i tryb postępowania restrukturyzacyjnego, a także warunki uzyskania preferencji podatkowych dla przedsiębiorców nie posiadających zaległości podatkowych. Ustawa ta nie reguluje więc postępowania w sprawach mających za przedmiot określanie należności publicznoprawnych lecz ulgi w zakresie zobowiązań podatkowych. Wobec powyższego wpis od tego rodzaju spraw ma charakter wpisu stałego, a nie stosunkowego.
Jak wynika z akt sprawy wpis sądowy od skargi kasacyjnej w stałej wysokości 250 zł nie został uiszczony przez pełnomocnika skarżącego w dniu wniesienia skargi kasacyjnej. Tymczasem zgodnie z treścią art. 219 i art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opłatę sądową należy uiścić po wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie gotówką do kasy sądu lub na rachunek bankowy. Pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania lub odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W związku z powyższym sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjął, że zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi. W myśl bowiem par. 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wpis stały od skargi kasacyjnej z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł, a połowa wpisu jest również wpisem stałym. Dlatego na podstawie art. 189 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną odrzucił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie natomiast uznał, że w sprawie należy pobrać wpis stosunkowy od skargi kasacyjnej. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na konieczność oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny zachowania przez pełnomocnika skarżącego wymogów wynikających z treści art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 189 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakazuje wręcz Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu badanie czy wpis stały od skargi kasacyjnej został uiszczony. Jest to wyłączna kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego. Natomiast wojewódzkie sądy administracyjne dokonują jedynie kontroli formalnej spełnienia wymagań nałożonych przez ustawodawcę na wnoszących skargę kasacyjną w zakresie uiszczania wpisów stałych przez profesjonalnych pełnomocników.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego usiłował naprawić swój błąd uiszczając w dniu 7 września 2004r. wpis stały w kwocie 250 zł. Była to jednak czynność spóźniona, a przez to nie może być uznana za skuteczną. Przepis art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obliguje bowiem profesjonalnego pełnomocnika, będącego jak w niniejszej sprawie radcą prawnym, do uiszczenia wpisu stałego jednocześnie z wnoszonym pismem. Skutkiem nie uiszczenia opłaty stałej jest pozostawienie pisma bez rozpoznania albo jego odrzucenie bez wezwania pełnomocnika do uiszczenia opłaty stałej.
Odnośnie natomiast zwrotu wpisu, orzeczenie w zakresie kosztów jest uzasadnione bezpodstawnym pobraniem wpisu stosunkowego od skargi kasacyjnej. Skoro skardze /pismu/ nie można było nadać biegu, to wpis należało zwrócić w całości. Zgodnie bowiem z teścia art. 222 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie żąda się opłat od pisma, jeżeli wynika z niego, że podlega odrzuceniu. Sąd, na podstawie art. 233 par. 1 pkt 1 lit. "a" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z urzędu zwraca stronie cały wpis od pisma odrzuconego.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 189 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.