Wyrok NSA z 7 czerwca 2004 r., FSK 218/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 7 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Wiktorii A.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 17 grudnia 2003 r. sygn. akt SA/Sz 419/02

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kabat, Sędziowie NSA Adam Bącal, Antoni Hanusz (spr.)
Dorota Lato protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Wiktorii A. na decyzję Izby Skarbowej w S. - Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 23 stycznia 2002 r. (...) w przedmiocie podatku od spadków i darowizn

Sentencja

1. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

1. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 17.12.2003 r. SA/Sz 419/02 oddalił skargę Wiktorii A. na decyzję Izby Skarbowej w S. z dnia 23.01.2002 r. (...) ustalającą zobowiązania w podatku od spadku i darowizn za 1996 i 1997 z tytułu otrzymanych darowizn.

Izba Skarbowa powyższą decyzja utrzymała w mocy decyzje Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w S. (...). Podatkowy organ odwoławczy stwierdził, iż zarzuty podatniczki co do wiążącego naruszenia prawa są bezzasadne. W rozpatrywanej sprawie organy przyjęły, iż kwoty otrzymywane przez podatnika od męża nie były świadczeniami alimentacyjnymi na rzecz córki lecz darowiznami na rzecz podatniczki. Natomiast podatniczka w postępowaniu dotyczącym zobowiązania podatkowego z tytułu dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów powołała się na to, że otrzymywała środki pieniężne od męża. Środki te rozliczyła ona w ramach wydatków nie obejmujących kosztów utrzymania córki i jej dodatkowych potrzeb. Wobec braku udokumentowania istnienia specjalnych potrzeb córki uzasadniających przekazywanie do rąk matki odrębnych kwot organy podatkowe uznały, że środki te stanowiły darowizną na rzecz skarżącej podlegającą opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn na podstawie art. 1 ust. 1, art. 5, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 7 ust. 1, art. 9, art. 14 i art. 15 ustawy z dnia 28.07.1983 r. o podatku od spadków i darowizn /Dz.U. 1997 nr 16 poz. 89 ze zm./.

2. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w zaskarżonym wyroku stwierdził, iż sporne kwoty przekazywane przez męża skarżącej były w istocie darowiznami na rzecz skarżącej. Poza bowiem łożeniem na zaspokojenie potrzeb rodziny mąż skarżącej przekazywał jej znaczne kwoty, z których skarżąca pokryła wydatki przekraczające ujawnione przez nią źródła przychodu. Wedle oceny Sądu przesuniecie określonych środków pieniężnych z majątku odrębnego męża skarżącej do majątku skarżącej stanowiło darowiznę w rozumieniu art. 88 par. 1 Kodeksu cywilnego. Dlatego nie ma zastosowania przy ustalaniu podstawy opodatkowania art. 7 ust. 1 powołanej ustawy podatkowej.
3. W skardze kasacyjnej z dnia 23.02.2004 r. wniesionej do Naczelnego Sąd Administracyjnego w trybie art. 101 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, pełnomocnik podatniczki zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu naruszenie prawa materialnego tj. art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 28.07.1983 r. o podatku od spadków i darowizn w związku z par. 1 ust. 1 i par. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11.09.1981 r. w sprawie podatku od spadków i darowizn przez błędną ich wykładnię. Zdaniem autora skargi naruszenie to polegało na wadliwym ustaleniu, że środki finansowe otrzymane przez skarżącą w latach 1996 i 1997 od męża Mikołaja A. stanowiły darowiznę dokonaną z chęci wzbogacenia obdarowanej. Tymczasem w istocie były to środki w całości przeznaczone na zaspokojenie potrzeb rodziny jako realizacja obowiązku określonego w art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Wskazując na powyższe podstawy pełnomocnik domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż stanowisko Sądu nie jest trafne co do zakwalifikowania przekazywanych prze męża na rzecz skarżącej środków pieniężnych jako darowizny ponieważ darowizna nie może być spełniona w formie świadczeń okresowych lecz jednorazowo skoro natomiast środki te zostały zużytkowane na potrzeby rodziny wobec tego nie mogły być źródłem

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna oparta została na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ zwana dalej p.p.s.a, a więc na naruszeniu przepisów prawa materialnego wskazując, iż sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 28.07.1983 r. o podatku od spadków i darowizn w związku z par. 1 ust. 1 i par. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11.09.1981 r. w sprawie podatku od spadku i darowizn poprze błędna wykładnię. Skarżąca nie wskazała jednak na czym owa błędna wykładnia prawa polega.

W rzeczywistości, co wynika z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, jej zarzuty sprowadzają się do błędnej oceny materiału dowodowego, a więc naruszenia przepisów postępowania przez sąd. Strona skarżąca wskazuje bowiem, że sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął w swych ustaleniach, iż środki finansowe otrzymane przez skarżącą stanowiły darowiznę, podczas gdy powinien przyjąć, iż były to środki w całości przeznaczone na zaspokojenia potrzeb rodziny jako realizacja obowiązku alimentacyjnego wypływającego z treści art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Stawiając w istocie tego rodzaju zarzut kasacyjny autor skargi nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie przepisów postępowania przez sąd administracyjny oraz naruszenie jakich przepisów postępowania dopuścił się sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji podatkowej. Skarżąca nie wskazała więc na żaden z przepisów nakładających na sąd obowiązek wyjaśnienia sprawy i odpowiedniego uzasadnienia swego stanowiska.

Tymczasem zgodnie z treścią art. 183 par. 1 p.p.s.a., poza niewystępującymi w rozpatrywanej w sprawie przypadkami nieważności postępowania sądowego, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawy w granicach zarzutów skargi kasacyjnej. Oznacza to, że nie może on badać zgodności zaskarżonego wyroku z przepisami prawa nie wymienionymi we wniesionej skardze.

Naczelny Sąd Administracyjny z tych powodów stosownie do treści art. 184 ustawy z 30.08.2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.