Wyrok NSA z 7 października 2005 r., FSK 2191/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 października 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Marii L.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt I SA/Rz 162/04

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędziowie NSA Stanisław Bogucki, Jan Rudowski (sprawozdawca)
Magdalena Gródecka protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Marii L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w P. z dnia 28 listopada 2003 r., (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w podatku od nieruchomości za 1997 r. uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 lipca 2004 r. I SA/Rz 162/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę Marii L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 28 listopada 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w podatku od nieruchomości za 1997 r. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że w dniu 2 lutego 2004 r. Maria L. reprezentowana przez pełnomocnika Franciszka L. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2003 r. Decyzję tę skarżącej doręczono w dniu 2 stycznia 2004 r., co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie jej odbioru. W tej sytuacji uznając, iż skarga została złożona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu przewidzianego w art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - zwanej dalej p.p.s.a. - Sąd na podstawie art. 58 par. 1 pkt 2 tej ustawy skargę odrzucił. W skardze kasacyjnej złożonej przez pełnomocnika Marii L. domagając się uchylenia tego postanowienia w całości zarzucono naruszenie przepisów postępowania - art. 58 p.p.s.a przez niezastosowanie tego przepisu przy obliczaniu terminu do złożenia skargi.

Z niekwestionowanych okoliczności sprawy wynika, że doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 2 stycznia 2004 r. Termin do złożenia skargi upływał w dnia 1 lutego 2004 r. Tym dniem była niedziela, która jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Nadanie skargi listem poleconym w dniu następnym, tj. 2 lutego 2004 r. sprawiało, że w rozumieniu przepisów art. 83 p.p.s.a. skarga została złożona z zachowaniem przewidzianego terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 183 par. 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej co oznacza, że sąd jest związany podstawami /art. 174 p.p.s.a./ i wnioskami skargi /art. 176 p.p.s.a./. Skarga kasacyjna została ograniczona wyłączenie do zarzutów związanych z drugą z podstaw kasacyjnych /art. 174 pkt 1 p.p.s.a./, tj. naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który w ocenie jej autora miał istotny wpływ na wynik sprawy. Podzielając tak sformułowany zarzut oraz wnioski wyprowadzone w skardze kasacyjnej należy wyjaśnić, iż jej autor nie ustrzegł się błędów w jego sformułowaniu. Dopiero bowiem analiza petitum skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienia pozwoliła na ocenę naruszenia, których przepisów postępowania stosowanych przez sąd administracyjny pierwszej instancji zarzucono.

Z petitum skargi kasacyjnej wynika, iż jej autor zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów art. 58 i 82 par. 1 i 2 p.p.s.a.

Powołanie art. 82 par. 1 i 2 jest oczywistą omyłką autora skargi kasacyjnej. Artykuł ten nie składa się bowiem z paragrafów, zaś uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, że zamierzano powołać naruszenie art. 83 par. 1 i 2 ww. ustawy. Ten właśnie artykuł /poza art. 58/ pojawia się w argumentacji skargi kasacyjnej.

Zastrzeżenie może budzić również sformułowanie zarzutu naruszenia art. 58 ww. ustawy. Artykuł ten składa się z czterech paragrafów, przy czym par. 1 składa się z sześciu punktów. Autor skargi kasacyjnej w petitum skargi powołał naruszenie całego artykułu 58. Uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje jednak, że wnosząca tę skargę strona podnosi zarzut odrzucenia skargi, jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia, a więc formułuje zarzut naruszenia art. 58 par. 1 pkt 3 ww. ustawy, który to przepis był podstawą rozstrzygnięcia powołaną w zaskarżonym postanowieniu.

Rozpatrując tak sformułowany zarzut, należy zauważyć, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w rozpatrywanym przypadku skargę wniesiono z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu poczynił prawidłowe ustalenia odnośnie doręczenia zaskarżonej decyzji i wniesienia na nią skargi do sądu /odpowiednio 2 stycznia 2004 r. i 2 lutego 2004 r./. Powołując się na art. 53 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazał również, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji niezrozumiała i w efekcie błędna jest konkluzja uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, że "jak wynika z powyższych ustaleń, pełnomocnik skarżącej uchybił terminowi do wniesienia skargi". Wprawdzie termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi kończył się w niedzielę dnia 1 lutego 2004 r. Ma rację jednak autor skargi kasacyjnej, że stosownie do art. 83 par. 2 ww. ustawy, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W rozważanym przypadku ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był więc dzień 2 lutego 2004 r. /poniedziałek/ i właśnie w tym dniu skarga za pośrednictwem polskiego urzędu pocztowego została wniesiona, co wynika również z niekwestionowanych ustaleń zawartych w zaskarżonym postanowieniu. Ta data decyduje o zachowaniu terminu skargi, co skutkuje uznaniem, że odrzucenie skargi zaskarżonym postanowieniem nastąpiło z naruszeniem art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Kierując się przytoczonymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ograniczył się tylko do uchylenia zaskarżonego postanowienia, ponieważ nie zachodzi potrzeba ponownego orzekania w tej samej kwestii. Zaskarżone orzeczenie dotyczyło bowiem bezzasadnego postanowienia odrzucającego skargę /por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2004 r., GSK 964 - nie publ./.