Wyrok NSA z 7 października 2005 r., FSK 2192/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 października 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Marii L.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. akt I SA/Rz 163/04

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień (sprawozdawca), Sędziowie NSA Stanisław Bogucki, Jan Rudowski
Magdalena Gródecka protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Marii L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 28 listopada 2003 r., (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w podatku od nieruchomości za 1996 r. uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 20 lipca 2004 r. I SA/Rz 163/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę Marii L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 28 listopada 2003 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w podatku od nieruchomości za 1996 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu. Pełnomocnik skarżącej odebrał bowiem decyzję w dniu 2 stycznia 2004 r. co potwierdza znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenie odbioru, a skargę wniesiono do Sądu w dniu 2 lutego 2004 r.

Od powyższego postanowienia skarżąca, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną żądając jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do dalszego prowadzenia. Zdaniem skarżącej zaskarżone orzeczenie narusza art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ - zwanej dalej p.p.s.a. - poprzez wadliwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż skargę wniesiono po terminie, art. 82 par. 1 i 2 powołanej ustawy poprzez jego niezastosowanie dla ustalenia terminowości złożenia środka odwoławczego. Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżąca podniosła, iż dzień 1 lutego 2004 r. /niedziela/ był dniem ustawowo wolnym od pracy, a zatem w świetle art. 83 p.p.s.a. wysłanie skargi za pośrednictwem polskiego urzędu pocztowego w dniu 2 lutego 2004 r. nie dawało podstaw do odrzucenia środka odwoławczego na podstawie art. 58 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga podlega uwzględnieniu. Autor skargi kasacyjnej sformułował podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucając w tych ramach /jak wynika z petitum skargi kasacyjnej/ naruszenie art. 53, 82 par. 1 i 2 ww. ustawy.

Powołanie art. 82 par. 1 i 2 jest oczywistą omyłką autora skargi kasacyjnej. Artykuł ten nie składa się bowiem z paragrafów, zaś uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, że zamierzano powołać naruszenie art. 83 par. 1 i 2 ww. ustawy. Ten właśnie artykuł /poza art. 58/ pojawia się w argumentacji skargi kasacyjnej.

Zastrzeżenie może budzić również sformułowanie zarzutu art. 58 ww. ustawy. Artykuł ten składa się z czterech paragrafów, przy czym par. 1 składa się z sześciu punktów. Autor skargi kasacyjnej w petitum skargi powołał naruszenie art. 58, co mogłoby sugerować, że ta podstawa kasacyjna obejmuje naruszenie całego artykułu 58. Uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje jednak, że wnosząca tę skargę strona podnosi zarzut odrzucenia skargi, jako wniesionej po upływie terminie do jej wniesienia, a więc formułuje zarzut naruszenie art. 58 par. 1 pkt 3 ww. ustawy, który to przepis był podstawą rozstrzygnięcia powołaną w zaskarżonym postanowieniu.

Rozpatrując tak sformułowany zarzut, należy zauważyć, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w rozpatrywanym przypadku skargę wniesiono z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu poczynił prawidłowe ustalenia odnośnie doręczenia zaskarżonej decyzji i wniesienia na nią skargi do Sądu /odpowiednio 2 stycznia 2004 r. i 2 lutego 2004 r./. Powołując się na 53 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazał również, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji niezrozumiała i w efekcie błędna jest konkluzja uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, że "jak wynika z powyższych ustaleń, pełnomocnik skarżącej uchybił terminowi do wniesienia skargi". Termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi kończył się w niedzielę dnia 1 lutego 2004 r. Ma rację jednak autor skargi kasacyjnej, że stosownie do art. 83 par. 2 ww. ustawy, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W rozważanym przypadku ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był więc dzień 2 lutego 2004. /poniedziałek/ i właśnie w tym dniu skarga za pośrednictwem polskiego urzędu pocztowego została wniesiona, co wynika również z niekwestionowanych ustaleń zawartych w zaskarżonym postanowieniu. Ta data decyduje o zachowaniu terminu skargi, co skutkuje uznaniem, że odrzucenie skargi zaskarżonym postanowieniem nastąpiło z naruszeniem art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Kierując się przytoczonymi względami Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ograniczył się tylko do uchylenia zaskarżonego postanowienia, ponieważ nie zachodzi potrzeba ponownego orzekania w tej samej kwestii. Zaskarżone orzeczenie dotyczyło bowiem bezzasadnego postanowienia odrzucającego skargę /por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2004 r. GSK 964 - nie publ./.