Postanowienie NSA z 8 czerwca 2004 r., FSK 220/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

w dniu 8 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Piotra S.

Od orzeczenia

od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2003r., sygn. akt III SA 957/02

Skład

Sędzia NSA Andrzej Kabat

Sprawa

w sprawie ze skargi Piotra S. na decyzję Ministra Finansów z dnia 6 marca 2002 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

FSK 220/04

W dniu 27 lutego 2004 r. Piotr S. reprezentowany przez radcę prawnego Wiesława W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2003 r. III SA 957/02. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podano między innymi, że Minister Finansów dwiema decyzjami z dnia 6 marca 2002 r. oraz decyzją z dnia 14 lutego 2002 r. odmówił stwierdzenia nieważności dwóch decyzji Urzędu Skarbowego w K. z dnia 18 października 2000 r. oraz decyzji Izby Skarbowej w O. z dnia 14 lutego 2001 r. dotyczących zryczałtowanego podatku dochodowego w roku 1996, 1997 i 1998. W uzasadnieniach decyzji Minister Finansów podniósł między innymi, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych stanowi nadzwyczajną formę postępowania mającą na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych poważnymi wadami. Zastosowanie art. 247 Ordynacji podatkowej może nastąpić tylko w sytuacji bezspornego ustalenia, że decyzja dotknięta jedną z wad enumeratywnie wymienionych w tym przepisie, a w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. W skardze na powyższe decyzje podatnik wniósł o ich uchylenie nie stawiając konkretnych zarzutów. Stwierdził jedynie, że spóźnienie się zwolnienia z ryczałtu nastąpiło z przyczyn obiektywnych i nie można doszukać się w tym jego winy. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o ich oddalenie.

Sąd w zaskarżonym wyroku stwierdził, że skarga jest oczywiście bezzasadna. Składając wnioski w trybie stwierdzenia nieważności skarżący był zobowiązany wykazać, że organy podatkowe dopuściły się jednego z uchybień przewidzianych w art. 247 par. 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, z akt sprawy wynikało, że przedmiotem rozstrzygania był wyżej powołany przepis. Zgodnie z uzasadnieniem słusznie podniósł Minister Finansów, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej ma miejsce w sytuacji, gdy w obowiązującym systemie prawnym brak jest przepisu upoważaniającego organ administracji do podjęcia określonej decyzji w zaistniałym stanie faktycznym. Oczywistym według Sądu jest, że w sprawie niniejszej z sytuacją taką nie mamy do czynienia. Wszystkie zaskarżone decyzje zostały wydane nie tylko na określonej podstawie prawnej ale przede wszystkim zgodnie z obowiązującym prawem. Stosownie do uzasadnienia, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz par. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, podatnicy osiągający przychody z prowadzonej działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych i opłacają w roku podatkowym ryczałt, jeżeli w roku poprzednim uzyskali przychody w wysokości nie przekraczającej określonej kwoty osiągnięte przez Piotra S. z tytułu prowadzonej w latach 1996, 1997 i 1998 działalności gospodarczej były każdorazowo mniejsze niż ustalony limit. Stosownie do art. 30 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz par. 4 ust. 1 powoływanego rozporządzenia Ministra Finansów podatnik może zrzec się opodatkowania w formie ryczałtu za dany rok, nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego lub do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, jeżeli podatnik rozpoczyna działalność w roku podatkowym. Zrzeczenia podatnik dokonuje przez złożenie właściwemu urzędowi skarbowemu pisemnego oświadczenia. Według uzasadnienia podatnik nie złożył ani w 1996 r., ani w 1997 i 1998 r. wymaganego przepisami oświadczenia o zrzeczeniu się opodatkowania w formie ryczałtu, co oznacza, że działalność prowadzona przez Piotra S. w tych latach powinna być opodatkowana zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych.

W skardze kasacyjnej strona wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzuciła mu naruszenie przepisów art. 247 par. 1 pkt 3, art. 121 par. 1 oraz art. 187 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. W piśmie podniesiono między innymi, że decyzje organów podatkowych w sprawie strony skarżącej zostały podjęte bez uwzględnienia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zarzucono również Sądowi pominięcie przytoczonych przez stronę dowodów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ skargę kasacyjną można oprzeć między innymi na podstawie naruszenia przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Równocześnie art. 176 powołanej ustawy stanowi, że skarga kasacyjna poza tym, że powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, zawierać musi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Autor skargi tym samym winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd - skarżonym orzeczeniem - przepisy prawa materialnego bądź proceduralnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być - zdaniem skarżącego - wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Kasacja niniejsza dotyczy w istocie uchybień przy podejmowaniu decyzji przez organy podatkowe w toku postępowania administracyjnego, natomiast istotą postępowania kasacyjnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest weryfikacja zgodności z prawem wyroku sądu pierwszej instancji. Z powyższego wynika, że strona nie może się powoływać w skardze kasacyjnej na uchybienie przepisom postępowania podatkowego, jak to miało miejsce w powyższym przypadku. Wymaga podkreślenia, że prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, właściwym tylko dla niej, i nie ulegającym sanacji. Zgodnie z art. 183 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, takich jak prawidłowe wskazanie jej podstaw, uniemożliwia jej rozpoznanie.

Na marginesie należy zauważyć, że strona błędnie uznała, iż w obecnym stanie prawnym należy wnieść kasację od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrok został wydany przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie i zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 173 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona wnosi skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu.

Z tych też względów należy uznać, że kasacja wniesiona przez stronę skarżącą w przedmiotowej sprawie nie spełnia przesłanek z art. 174 i art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i stosownie do art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z art. 193 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.