Postanowienie NSA z 29 sierpnia 2005 r., FSK 2217/04

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Bożeny B.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2004 r. sygn. akt III SA 3510/03 odrzucającego skargę Bożeny B. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 18 listopada 2003 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną.

Skład

Sędzia NSA Edyta Anyżewska

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2004 r. III SA 3510/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Bożeny B. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że skarżąca dwukrotnie była wzywana do uzupełnienia braków skargi, tj. do nadesłania odpisu skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego w terminie tygodniowym, z pouczeniem, iż nie uzupełnienie ich w wyznaczonym w terminie spowoduje odrzucenie skargi.

Pierwsze wezwanie zostało zwrócone przez Urząd Pocztowy z adnotacją z dnia 16 stycznia 2004 r. o treści "adresat pod tym adresem nie mieszka", drugie wezwanie również zostało zwrócone z adnotacją z dnia 26 kwietnia 2004 r. o identycznej treści.

Zgodnie z postanowieniami art. 70 par. 1 i par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej p.p.s.a., strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Z informacji Urzędu Pocztowego wynika, że skarżąca nie mieszka pod adresem na który doręczano pisma. W skardze nie podano też Sądowi innego adresu, pod który należy kierować do niej pisma. W świetle przytoczonego przepisu wezwanie o uzupełnienie braków skargi należy uznać za doręczone skutecznie. Natomiast wobec nie uzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie, w myśl art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu.

W skardze kasacyjnej do tutejszego Sądu wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także - z uwagi na oparcie skargi jedynie na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

W uzasadnieniu wskazano, że na obydwu wezwaniach podano błędny numer domu /Armii Krajowej 22/21 zamiast Armii Krajowej 33/21/. Natomiast na ten ostatni adres, z widocznymi poprawkami doręczono zaskarżone postanowienie. Skoro zatem skarżąca nie zmieniła miejsca zamieszkania, to bieg terminu sądowego do uzupełnienia braków formalnych skargi nie uległ rozpoczęciu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargę kasacyjną należy odrzucić.

Na wstępie zauważyć należy, że stosowanie do art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, skarga kasacyjna powinna w szczególności zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Należy zatem wskazać konkretny przepis /przepisy/ prawa materialnego lub procesowego, który w ocenie wnoszącego tę skargę został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Z kolei przepis art. 174 p.p.s.a dopuszcza dwie podstawy kasacyjne:

• naruszenie /przez Sąd - art. 173 par. 1/ prawa materialnego przez błędną jego wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/,
• naruszenie /przez Sąd/ przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/.

Podkreślić przy tym trzeba, że prawidłowe przytoczenie podstaw kasacyjnych stanowi element konstrukcyjny skargi kasacyjnej, nie ulegający sanacji w trybie art. 49 p.p.s.a. /por. postanowienia NSA 29.07.04 r. FSK 882/04, 3.08.04 r. FSK 509/04, 22.11.04 r. FSK 2338/04/.

W niniejszej sprawie skarżąca podała, że skargę kasacyjną opiera podstawie z art. 174 pkt 2, tj. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie w skardze kasacyjnej nie wskazano, o jaki przepis postępowania chodzi. Z kolei tutejszy Sąd jest w myśl art. 183 p.p.s.a. związany granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że władny jest badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej, za wyjątkiem takich wad zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go postępowania sądowego, które skutkuje nieważnością tego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może się zatem domyślać intencji autora skargi. Z powyższego wynika, że jeżeli skarga kasacyjna nie zawiera prawidłowo przytoczonej podstawy kasacyjnej, czyli jak w niniejszej sprawie nie wskazuje naruszonego przez Sąd I instancji konkretnego przepisu ustawy, to podlega odrzuceniu.

Z tych względów w oparciu o art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.